Optreden The Shannons

    Trefpunt, Laag Zuthem
    9 december 2022
    19:30 uur


    Voormalige beroepsmuzikanten Noel en Lynn Shannon treden weer op in hun woonplaats Laag Zuthem

    LAAG ZUTHEM – Noel en Lynn Shannon, oftewel The Shannons, treden op vrijdag 9 december weer op in het Trefpunt in Laag Zuthem. Dat betekent een avondje vol Ierse folk en pop met Ierse folkarrangementen. Het is een traditie die jaren geleden, nadat het stel in Laag Zuthem kwam wonen, werd geboren. “Oud papier ophalen is niet echt wat voor ons, maar we wilden wel wat voor Laag Zuthem doen. En we zijn muzikanten…”

    Het verhaal van The Shannons begint met Noel, geboren en getogen in Cork, Ierland. Na een carrière in het supermarktmanagement en in het verzekeringswezen, die hij combineerde met activiteiten als hobbymuzikant (zang/gitaar/banjo/mandoline), bracht hij in ’93, zo vertelt hij, een bezoek aan zijn broer in Nederland. “Het zou voor drie weken zijn, maar het werd drie maand, drie jaar en nu, bijna dertig jaar later, woon ik hier nog.”
    En Nederland bood hem de kans om zijn grote droom, professioneel muzikant worden, vorm te geven. “Ik kreeg een baan aangeboden bij het café Dirty Nelly’s in Amsterdam. Drie dagen in de week achter de bar en twee dagen per week als huismuzikant. Dat gaf me ook de mogelijkheid om in het weekend elders te spelen. Het was een contract voor een half jaar. Vlak voordat dat ten einde liep, vroeg een collega van me die ernstig ziek was geworden, of ik zijn agenda willen overnemen. Dat was een enorme kans, ik zag het als een boodschap van het universum. Ik besloot dat een jaar te doen. Heel veel gespeeld in Duitsland, daar is een heel groot Iers pubcircuit.”
    En daarmee begon zijn carrière als professioneel muzikant. Tientallen jaren speelde hij in heel (west-)Europa en Scandinavië. Als solomuzikant, als lid van bands en later ook met Lynn als The Shannons. “We waren buren in Deventer”, vertelt Noel. “Onze appartementen grensden aan elkaar. Ik kende haar dus als buurvrouw. Maar op een dag hoorde ik haar zingen onder de douche. En dat klonk heel goed. Toen heb ik bij haar aangeklopt en haar uitgenodigd om samen iets te doen tijdens een optreden in Deventer. Dat wilde ze wel. Toen moesten we nog repeteren. En daarbij sloeg een andere vonk over.”
    Naast zang, speelt Lynn ook gitaar. Ze is er eerlijk over: Ierse folk is niet haar favoriete genre. “Ik zal het niet snel opzetten, maar ik vind het wel heel leuk om te spelen. Ik woonde al tientallen jaren in Deventer, maar was bijvoorbeeld nooit bij het Irish Pub Festival geweest. Dat is een soort popronde met Ierse folk in twaalf à vijftien kroegen. En nu organiseren we dat evenement samen…”

    Nomadisch bestaan

    Zeven jaar trokken ze als duo (al dan niet vergezeld door andere muzikanten) door Europa. Hun repertoire bestond uit Ierse traditionals, werk van The Dubliners en The Pogues en moderner Iers getint werk van onder andere Flogging Molly en Dropkick Murphy’s, maar daarnaast ook uit bewerkingen van pop- en rockhits van bijvoorbeeld Alanis Morissette, Amy Winehouse en Bruce Springsteen. Het was een nomadisch bestaan. Ze kunnen het publiek in verschillende landen inmiddels typeren. “In Ierland is er overal muziek”, vertelt Noel. “Het is daar niet zo bijzonder. Als je hier in Nederland met iemand afspreekt, doe je dat meestal thuis. Maar daar gebeurt dat in de kroeg. Dat is een soort woonkamer waar je komt om je verhalen te vertellen, het nieuws van de dag door te spreken. Op zondag met het hele gezin. En ik denk niet dat dat ooit verdwijnt. Maar in Duitsland is er bijvoorbeeld veel meer waardering voor muziek. En het publiek heeft heel veel kennis; ze verdiepen zich er echt in. We kregen daar verzoekjes van nummers… Hoe komen ze erop? En het makkelijkste publiek is misschien wel het Nederlandse. Dat kun je lezen als een boek. Het is overal hetzelfde. De eerste set ben je een beetje voor de achtergrond. ‘Oh leuk, een band’, maar dan staat iedereen te babbelen. Tijdens de tweede set is er al wat meer gedronken en kijken ze al wat vaker richting het podium en bij de derde en laatste set moet er nog even feest gevierd worden. En dat doen ze dan ook!”

    Faroër eilanden

    Lynn beschikt over een unieke stem. Daar is Noel zich maar al te goed bewust van. “Na optredens komen mensen uit het publiek vaak een praatje maken. Dan lopen ze altijd eerst naar Lynn. ‘Wat kun jij zingen’, dan kijken ze nog even over hun schouder naar mij: ‘goed gespeeld’, maar daarna gaan ze weer verder over haar stem.” Hij begint te lachen. “Zo gaat dat telkens weer.”
    Na zeven jaar gaf Lynn echter aan een punt achter haar professionele muzikale carrière te willen zetten. “Ik had toen wel door dat ik het niet nog eens dertig jaar zou volhouden”, vertelt ze. “Je verdient weinig en er blijft ook niks over. Altijd zorgen over geld. Maar ook dat gesleep met die apparatuur. En weet je wat het is: het moet ’s avonds gebeuren en het wordt vaak laat. Ik kan niet overdag slapen. Dat lukt me gewoon niet. Noel gaat liggen, doet zijn ogen dicht en is weg. Ik ben ooit drie dagen achter elkaar wakker geweest.” Noel: “Het is geen beroep, maar een ziekte…” Maar hij voegt ook toe dat ze samen veel mooie dingen gezien hebben. “Dat is echt rijkdom. We zijn op zulke bijzondere plekken geweest. Neem de Faroër eilanden tussen Schotland, Noorwegen en IJsland. Ontzettend mooi. Heel erg leuke mensen. Het is net Ierland, maar dan met fjorden.” Lynn: “We speelden daar altijd tijdens een nationale feestdag. De eerste keer dat we daar hadden opgetreden, moesten we na afloop een half uur lopen, de berg op, richting onze slaapplaats. Middenin de nacht kwamen we daar mensen tegen in traditionele kleding. Ze hielden ons aan. We moesten bier drinken. Ze waren zo aardig, we konden echt geen nee zeggen.”

    Vervelend

    Ierse folk lijkt vaak doordrenkt met whisky, maar Noel en Lynn deden het altijd rustig aan, zeggen ze. Noel: “Ik heb altijd de filosofie gehad dat als je een tour had van twintig optredens, het laatste optreden even goed moest zijn als het eerste. Als je dan tussendoor gaat drinken, dan houd je het niet vol.” Maar ja, ze speelden wel altijd op plekken waar veel alcohol werd gedronken. “Neem Zweden. Overdag zijn de mensen daar heel verlegen, maar ’s avonds gaan ze los. Ze drinken alles door elkaar. Hartstikke dronken en soms ook vervelend. We moesten ooit optreden in Malmö. Hoe later het werd, hoe meer er gedanst werd. Voor het podium was een stuk touw gespannen. Er zijn die avond wel drie, of vier stellen dansend over dat touw gevallen. Later kwam daar een balk te liggen… Ik heb in mijn leven heel vaak een microfoon tegen mijn tanden gehad. En dat doet behoorlijk pijn… We hebben in Zweden ook een keer ruzie gekregen. Een paar mensen uit het publiek waren lastig. Politie erbij. Maar ja, die anderen waren stomdronken en wij nuchter. Dus het was voor de politie al snel duidelijk hoe het zat. We hebben ons altijd verantwoordelijk gedragen. ”
    Corona veranderde alles. Noel accepteerde een baan. Als hobbymuzikant treedt hij doorgaans twee tot drie keer per maand op. Ook nog wel in het buitenland. Want ja, die ziekte raak je nooit helemaal kwijt. Lynn liet zich omscholen tot medisch pedicure. Maar die ‘homecoming’-show in het Trefpunt in Laag Zuthem blijven ze doen. “Het wordt ook steeds drukker. Ze komen ook van steeds verder weg. Ook veel vrienden van ons uit de regio. De eerste keer zeiden ze bij het Trefpunt nog dat ze ons niet konden betalen. Toen zeiden we dat we het niet voor het geld deden. ‘Geef na afloop maar wat het je waard was’. En dat gaat nog steeds zo.”

    In Laag Zuthem krijgen Noel en Lynn versterking van twee extra muzikanten: Jimmy Ellis uit Manchester op viool en Paddy Ryan uit Ierland op banjo. Aanvang is om 19.30 uur. De entree is gratis.

    Foto: Vincent Nyhoff