Gerlant: Dat kaartje uit Den Haag heeft nog veel meer kapot gemaakt

0239243_0218023Gerlant.jpg
.

Het knalde door de gangen van het Provinciehuis: “Ik hange mi-j op”. Het was een loonwerker. Ook bij mij gingen de rillingen door het lijf bij die woorden. Mijn reactie was een vlucht naar voren, de zaal in waar de politici zaten. Een bont gezelschap, een afspiegeling van onze Overijsselse samenleving, democratisch in het zadel gezet op de fundamenten van het huis van Thorbecke. Ik wilde weten: wat gebeurt daar? Hoe gaan die daar samen mee om? En natuurlijk knalde het eerst door m’n kop: “Wat als hij verdomme hier wel van de trap afspringt de diepte in?”

De les van mijn leven is dat de schreeuwers zich wel redden, maar dat de stille toekijkers om hen heen het het moeilijkst hebben, maar samen heel sterk zijn. De loonwerker zou dat dus niet gaan doen. Ik kreeg ook m’n gelijk. Terwijl de Statencommissie landbouw en natuur zoekende was, terwijl de gedeputeerde na de wanhoopskreet stond te schudden op z’n benen en steun zocht bij zijn ambtenaren, kwam de loonwerker ineens de zaal weer binnen om nog een keer z’n liedje af te spelen, zijn buren meenemend in zijn gehoor.
Wat voorlag ter discussie is het PIP (Provinciaal Inpassings Plan), het Natura2000-gebied Bergvennen en Brecklenkampse Veld. Er waren drie insprekers en zo’n 25 bezoekers hadden zich aangemeld. Iets wat ze in de Staten niet gewend zijn bij een commissievergadering en de ambtenaren, die heb je in allerlei gradaties, hadden bedacht dat die laatsten dan wel op de gang via een groot scherm mee konden kijken. Daar heb ik, zeer subtiel, toch maar eens even iets van gezegd. Als je het teringtyfus eind van uit Lattrop Breklenkamp naar Zwolle komt rijden om in het hart van onze democratie te zijn, dan hoor je niet als tweederangs burger op de gang te worden geparkeerd. Tenminste, niet zolang als ik leef. Stoelen werden aangesleept.
Het PIP is een zeer ingrijpend iets. De provincie komt over je heen donderen. Tenminste, zo zou je het als inwoner kunnen vertalen of ervaren. Inspreken in de Staten is dan nog je allerlaatste redmiddel en wat mij door de jaren heen opvalt, is dat de insprekers bij dit soort gevoelige onderwerpen, over het algemeen inwoners/boeren zijn die de boot hebben gemist. Zelf had ik geen goed gevoel bij dit onderwerp, maar ik wist er te weinig van om mij een oprecht oordeel te kunnen vormen. Toch heb ik er iets van geleerd.

Shitshow

Het was een Sallandse ambtenaar van de gedeputeerde die mij eerder die dag, terwijl ik rond zwierf door het provinciehuis, vroeg of ik wat over het onderwerp zou schrijven en ik heb hem eerlijk gezegd dat ik het allemaal maar retespannend vond wat die visieloze Hagenezen allemaal over ons heen donderen en de shitshow waar wij met elkaar als Overijsselaars wat van moeten maken. Dat ik het dus nog niet wist. Zo ging ik die vergadering in. Blanco. Voor zover als dat kan met mijn boerenhart.
Inspreker één had het spel goed gespeeld. Zijn verhaal is hier te lezen. Zijn kompaan, inspreker twee, liet blijken iets minder in de wedstrijd te zitten en inspreker drie, namens Stichting Twickel, grooteigenaar van diverse landgoederen in Twente, hield wel een steekhoudend verhaal, maar viel door de mand door op vragen van de Statenleden, waarom hij afgelopen januari niet op een informatieavond was geweest, een ontwijkend antwoord te geven. De stichting had al tijdens het participatieproces via de rechter geprobeerd om de waarheid naar hun hand te zetten.

Woordkunstenaar

Gedeputeerde Ten Bolscher hield een steekhoudend betoog waarom het PIP nu wel moest. Ik denk dat hij de betrokken boeren juist wil beschermen. Hoe hij bang was dat wanneer hij nu dit PIP niet zou doordrukken hij binnenkort door een shitshowdanser (denk aan milieuclubs) gedwongen zou worden om daar in het gebied vergunningen in te gaan trekken, ondertussen als woordkunstenaar uithalend naar Haagse shitshowdansers. Tot mijn afschuw riep even later een boze boer, die volgens mij het verhaal van de gedeputeerde niet had begrepen, terwijl het hele circus uit Lattrop de zaal uit donderde: “Hij wil vergunningen in goan trekk’n, de klootzak” en vul de rest zelf maar in.

Beslismoment

Mijn les? Die bedacht ik me pas onderweg naar huis terwijl ik m’n tweewieler even geparkeerd had en met de kont in het gras aan de kant van de Sallandse wetering een halfuurtje de dag overdacht. Het politieke circus wat na het vertrek van de club uit Lattrop volgde, was niet om aan te zien. Begrijpelijk, gevoed door de emoties van het moment waarin duidelijk werd dat de Staten, net als ik begrepen waar de gedeputeerde mee bezig (en om) was. Het hele spul ging twijfelen over het beslismoment nu. Elkaar buiten het beeld van de camera in niet mis te verstane, politiek correcte, woorden en beeldspraak duidelijk makend dat dat verdomde kaartje uit Den Haag nog veel meer kapot heeft gemaakt dan tot nu toe werd beseft. Waarom ik de zaal in moest? Ik heb al lang geleden geleerd dat politieke beslissingen niet genomen worden in de vergaderzaal, maar in de leefomgeving van politici. Ik stond bij het grote beeldscherm buiten de zaal met allerlei andere Statenleden over van alles en nog wat te ouwehoeren.

De muziek maken

Mijn lesje bestond uit twee delen en begint met een vraag: Waarom hebben wij een zwaar gesponsorde Overijsselse staatsomroep die niet verplicht aanwezig was om hetzelfde als mij in de schorsingen mee te maken en word ik nu gedwongen om binnen de trias politica hier een verhaal van te maken? En twee: “Het is gvd overal hetzelfde. Het is niet de boer die veranderen wil of gecompenseerd wordt, maar de loonwerker die de muziek maakt.” Dat heb ik ze op het provinciehuis aan het verstand gebracht.
gerlant@regiobode.nl

 

1 REACTIE

  1. Dat kaartje heeft aangetoond dat boeren(leiders) alleen datgene lezen wat ze willen lezen.
    Dat kaartje had een titel: Richtingevend
    Maar dezectitel werd vervolgens niet gelezen, noch gebruikt.
    Het kaartje werd verketterd en opgeblazen. De richting was totaal niet belangrijk.
    Een missie of een visie is per definitie richtinggevend.
    Welke missie en visie hebben de boerenleiders dan wel om een probleem op te lossen? Of is er geen probleem.

    Als ik naar Heino wil, ga ik richting Zwolle en zeg ik niet dat ik naar Zwolle ga.
    Als we zo gaan lezen komen we nergens!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.