Carolien Jonkman: Drakenrijder

In mijn leven ben ik uit genodigd om steeds meer en dieper krachten vrij te maken waardoor ik meer levenskracht door me heen kan laten gaan. Bijvoorbeeld om te leren wat gezonde agressie is. Om deze te ervaren zonder oordeel, dus om te zetten op het juiste moment en zo te gebruiken als mijn kracht. Als mijn grens.

Vele jaren heb ik mijzelf getraind in liefde zijn. Dat hoorde bij mijn weg. Dat betekende soms ‘ja’ zeggen en thuis weer ‘nee’ doen. Niet uitkomen voor wat ik werkelijk van binnen wilde: pleasen, redden en weglopen. Zo kon ik lange tijd een goed mens zijn en een soort van onschuldig blijven. Ik zag ditzelfde ook bij andere mensen die zich spiritueel ontwikkelden. Zij werden soms nog meer passief en teruggetrokken. Ik herkende het ook bij sommige mensen met dementie die steeds verder weg gingen en steeds moeilijker te bereiken.

Maar het donker hoort ook bij mensen en dus ook bij mij. Als er kanten van het mens zijn onderdrukt worden, komt het er vervormd uit. Er is nu eenmaal een balans in ons. De druppel om deze kracht nog krachtiger door me heen te laten gaan, kwam toen een vriend plotseling onverwacht over mijn grens ging. Ik zat goed in mijn lichaam en kon mijzelf en hem ervaren. Ik slikte niks in, benoemde mogelijke gevolgen steeds en had geen please-gedrag. Mijn grenzen waren er steeds geweest, maar hij bleek die sociaal gezien niet op te kunnen pakken en kon ook later er niet over praten. Ieder mens is anders. Ik ervoer hem als grenzeloos, wat een mens snel slachtoffer maakt en tegelijk is het ook het ingrediënt waarbij je ook over andermans grenzen gaat.

Bij mij kwam er door de situatie nog meer boosheid en dus kracht vrij. Ik durfde het helemaal naar buiten te gooien, al verdiende het nog zeker niet de schoonheidsprijs. Mijn grenzen dienden bij hem op dat moment krachtiger te zijn, dus die weg werd vrijgemaakt. Het is een mogelijkheid om vrij te zijn, terwijl je ook grenzen en verbinding respecteert. Zonder jezelf weg te geven. Jezelf op te geven voor de angst om niet geliefd te zijn, de angst om een vriendschap of liefde op te geven. Met steeds grotere draken krachten in jezelf samen werken zonder ze te worden of ze af te wijzen en dus een soort ‘drakenrijder’ te worden.

En ik dacht aan andere mensen die ik kende, ook met dementie. Zij werden agressief tijdens hun ziekte, kregen een nog kleiner lontje en explodeerden soms enorm. Of aan pittige kinderen die ik mag begeleiden. Blijkbaar mag of ‘moet’ bij hen ook de balans hersteld worden of geleerd worden om het leven nog krachtiger door hen heen te laten gaan.

Reageer gerust; info@carolienjonkman.nl

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.