Natuurmomenten: Gemene poetzak

Sjaak Bruggeman deelt met enige regelmaat zijn natuurmomenten met ons. En altijd is er wel iets dat op zijn pad komt. Op deze mooie bijna lenteachtige dinsdag ziet hij een vergelijk tussen een predator en een dictator.

De stormen zijn weggewaaid, het water trekt zich langzaam terug en knotwilgen zijn geknot. De winter is er klaar mee. Oh kijk eens, ik weet niet wat ik zie hier op het Staphorsterveld. Wulpen, kieviten, en daar links en rechts van me wachten de mannetjes ooievaar al op hun partner. Zij komen doorgaans wat later terug op het nest. Het voorjaar lacht me hier toe en ik merk gewoon dat in deze plasdras natuurgebieden het lentefeestje al enkele weken eerder begint dan in mijn achtertuin aan de zuidoostkant van Raalte.

Kijk eens, daar op de kopse kant van die sloot, dat moeten wilde narcissen zijn! Rode lijstsoort, zeer zeldzaam en sterk afgenomen. Maar hier in de luwte, tussen twee graspercelen, heeft dit bolgewas alle kans te overleven. Mooi man! En kijk daar gaan de eerste hommels en wat een verrassing, daar vladderen zelfs al de eerste dagpauwogen. Daar staat een haas op, en daar en daar nog eentje. Ze rennen niet hard, het was nog zo lekker in het zonnetje, en om de twintig, dertig meter stoppen ze en gaan weer eens op de achterpoten staan. Ze hebben duidelijk geen zin in een kavelruil.

Maar ook in het luchtruim wordt het grimmiger. Eerst komen er twee verkennende zwanen over me heen. Eenden en kleiner spul peddelt gezamenlijk naar een veilige afslag. Dan komt een buizerd over cirkelen en direct draaien een vijftigtal kieviten als een wolk om deze trage predator heen. En als alle gekuifde jagers een keer dichtbij de rover zijn geweest druipt ie af.

En kijk eens daar bij die molshoop! Dat meen je niet! Het is een hermelijntje in winterkleed! De eerste keer in mijn leven dat ik dit martertje in een wit jasje zie. Wat gaaf! Maar hij is met het bejagen en doden van prooidieren een ondergrondse oorlog begonnen. Het doet me denken, als hij zo op zijn achterpoten staat om het oorlogsgebied te overzien, op die Russische dictator. Ook zo’n gemene poetzak. Een wolf in schaapskleren. Deze oorlogscrimineel is niet alleen overdag maar ook ’s nachts actief met z’n jacht op onschuldige mensen.

En ach, dit hermelijntje is onderdeel van de wilde natuur die wel tegen een stootje kan. En doden en gedood worden in die wilde natuur is daar een onlosmakelijk onderdeel van. Anders dan in een beschaafde mensenwereld…