Gerlant: Ik ben lijstduwer van GemeenteBelangen

“Ik kan niet tegen onrecht Irene, dat weet je hè… Het maakt me niet uit of dat nu links, rechts of in het midden zit, maar dan knal ik erop. Als ik op je lijst moet, gaan we nu wel even een paar dingetjes regelen. Ik wil dat de tennisvereniging in Heino een nieuw onderkomen krijgt. Ik ga het niet accepteren dat de lokale politiek in Heino wegkijkt bij die situatie. Er zijn fouten gemaakt in het verleden door de gemeente, door het oude bestuur van de club. Egbert den Daas van Lokaal Alternatief heeft (als buurman) van de rechter gelijk gekregen, maar politiek heeft hij er een zooitje van gemaakt. De partij voor Heino, laat me niet lachen. Ook Ben Nijboer van BurgerBelangen heb ik er niet over gehoord.”

Ik vertel het aan Irene Weertman-Halfwerk, de nieuwe lijsttrekker van GemeenteBelangen in Raalte. Voor ik verder leeg loop, zegt ze: “Gerlant, dat komt goed” en ze kijkt me indringend aan. En nu ben ik dus lijstduwer van die partij. Ik in de gemeenteraad in Raalte? Nee, dat wordt hem niet. Laten we daar direct maar even duidelijk over zijn. Ik zit veel te lekker in mijn huidige rol als ‘neutraal’ verslaggevertje, columnistje, lobbyistje, vernieuwertje, verbindertje of hoe je het ook maar noemen wil. En dan toch op de lijst bij GemeenteBelangen? Ik ken mijn pappenheimers, ik praat al acht jaar mee achter de schermen. Toen ik over participatie, hun speerpunt nu, begon, was de lokale politiek nog niet zo ver, maar bij alles wat ik heb aangezwengeld, bestuurlijke vernieuwingen, het heel scherp zetten van een profielschets voor een toen nieuwe burgemeester, als adviseur bij HeetenDurft, de burgerbegroting; altijd was ik de GB-ers nodig. Een heel brede lokale volkspartij en een goede afspiegeling van de samenleving. Waren zij om, dan kon ik verder gewoon mijn ding blijven doen.
“Maar wat nu als je bijvoorbeeld vierhonderd voorkeurstemmen krijgt, ga je dan…” Ik heb Irene afgekapt. Ik snap haar spanning, die hoort bij politiek. Zij moet als lijstrekker een stabiel team gaan bouwen. Nee, ik ga niet in de raad zitten. Zal trouwens ook nooit voor verantwoordelijkheden weg lopen. Weer zo’n intense, nadenkende blik.

Oliemannetje

Ik zou graag in een volgend college een wethouder voor de Gebieds Gerichte Aanpak zien. Iemand zonder verdere portefeuille die de klappen van de zweep kent. Die als oliemannetje of -vrouw een paar uur in de week zowel de collegevergaderingen binnen huppelt en regie houdt in het werkveld. Die de door Den Haag nu opkomende veranderingen in ons buitengebied gaan zoveel impact hebben, daar moet een soort van ombudsman op komen. Dat hoeft trouwens geen geld te kosten, een pensionado bij de overheid die nog doorwerkt, levert verplicht zijn inkomen in, vertelde oud-wethouder Gosse Hiemstra mij, die dat ook was overkomen. Zo’n figuur moet er toch te vinden zijn? Irene deed me geen toezeggingen, daarover mag ik nu als onderdeel van de club straks wel meepraten.

Gemeentehuis

Ik heb nu twintig jaar naar dat geouwehoer in de raad zitten luisteren en gezien hoe dorpsgenoten, dat zijn Heinoërs voor een Zuthemer, bedonderd worden. Als jullie de GB foto voor het Hart van Heino, het oude gemeentehuis zien. Dat was mijn idee. Claimen heb ik gezegd. Ik zat in die tijd verslag te doen met keurige neutrale stukjes en zag hoe iemand zijn volkje beduvelde door zich zogenaamd voor zijn dorp en een oud gemeentehuis in te zetten met een Lokaal Alternatief. Toen ergens is deze rubriek begonnen.

Drijfveren

Vier uur duurde het gesprek eind december en het ging veelal over mij. Wie ik was, wat mijn drijfveren waren en het ging diep. Toen ze weg ging, vroeg Irene: “Wil je nog wat over mij weten?” Ik heb het haar gevraagd: Hoelang kennen wij elkaar nu? “Uit kerkje hier in Zuthem denk ik”, zei ze. Ik heb mensenkennis, toen ze mij afkapte over de tennisvereniging was ik al om. Ze is opgegroeid in Heino en leeft met dezelfde normen en waarden die ik erop nahoud, ook al leven wij in twee verschillende sociale klasses. Ik zou een plekje op de lijst krijgen, vertelde ze toen ze wegging, ik vertelde haar dat ik direct bij de lijstpresentatie duidelijk ging maken niet in de raad te gaan. Ik ga Heino niet bedonderen.

Koehandel

Jan Schokker, de landbouwwoordvoerder van GemeenteBelangen en nummer twee op de lijst belde een paar uur later. Hij is de grote aanstichter van dit alles en belt al jaren. Hij wil dan voordat hij de vergadering in gaat, weten hoe ik erover denk. Ik heb het eerlijk gezegd: “Hoe graag ik ook politiek bestuurlijk vernieuwen wil, soms is en blijft politiek ook gewoon ouderwetse koehandel. Het is nu mijn kop op het hakblok en Heino krijgt wat te kiezen.”
Eigenlijk is dit niet meer dan uit de kast komen, Ik zit al jaren in een idiote dubbelrol en als ik denk dat er ergens, links, rechts of in de midden wat misgaat, knal ik er toch wel bovenop, binnen de trias politica, gespiegeld door mijn redactie.

gerlant@regiobode.nl