Home / Sallandcentraal / Gerlant: Gosschalk

Gerlant: Gosschalk

Als jochie, ongelukkig op school, spijbelde ik alles wat ik maar kon. Zo liep ik elke vrijdagmorgen op de veemarkt in Zwolle. Dan kocht ik een paar konijnen en verhandelde die weer. Later werden dat geiten, weer later kalveren en met dat mijn portemonnee groeide werden dat koeien en vaak meer dan een. ‘Slachtvee’ praten we dan over. Ze gingen vaak rechtstreeks van de markt naar het slachthuis op het terrein of de vrachtwagen van Gosschalk in.

Ik vergeet nooit hoe er op een dag een jonge koe, een pink, het slachthuis uit kwam denderen, op de vlucht voor de dood. Wat daar mis was gegaan, weet ik niet, maar wel dat ik net naar huis zou gaan en vooraan stond. Dus gooide ik mijn fiets ervoor. De knal was aanzienlijk, de fiets krom, de pink kwam bij zinnen en ik werd aangesproken door twee mannen in witte stofjassen en een wit petje op. Ze waren van de RVV (Rijksdienst Vee en Vlees). Ja, het was goed geweest dat ik de pink tegen had gehouden, maar het had ook wel wat minder gekund. De pink was door mijn actie tegen de muur op gelopen, door de knieën gegaan en zodoende niet de stad in gedenderd. Toch kreeg ik op de kop. Je mag best weten dat ik er wat af gemopperd heb, maar uiteindelijk stil werd, onder de indruk van een bonnenboekje. Wat het meest verwarrende was, was dat de groene en zwarte stofjassen, de veehandelaren, mij bewonderend en bemoedigend toespraken. Je moest je toch niet voorstellen wat er was gebeurd als het dier in nood de stad in was gedenderd en een moeder met kinderen op de fiets had geramd.
Als jong volwassene heb ik het een paarweken gedaan. Werken in een slachthuis in Meppel, maar het was echt niet mijn ding. Ik merkte hoe het mij niet lukte om mijn verstand op nul te zetten en dat de daardoor oplopende spanning er op een agressieve manier uitkwam. En wederom was daar die RVV om mij te spiegelen.

Afgelopen week die beelden vanuit Gosschalk. De ernst, daar doe ik niks aan af. De Tweede Kamer op tilt. Sluiting van het slachthuis. Ontregeling van een complete keten direct voelbaar komende weken op het boerenerf. Emotiepolitiek. Ik word daar helemaal naar van. Het is diezelfde kamer die de RVV heeft wegbezuinigd. Deze dienst moest samen met de voormalige AID opgaan in de NVWA voor minder geld.

Je moet denken in oplossingen. Jezelf afvragen: wie werkt daar in die slachterij? Wie slacht ons goedkope stukje vlees wat wij ook vandaag weer op onze dure, 800 euro kostende Weber gooien? Dan is het antwoord simpel: jonge arbeidsmigranten die bang zijn en niks anders kunnen. En dan moet je jezelf afvragen wie daar toezicht op houdt. Zijn dat de groene en zwarte stofjassen of zijn wij dat als maatschappij of de Tweede Kamer?
En dan is er nog een vraag die ik wil stellen en beantwoorden. Je moet je zelf ook afvragen: hoe komt het dat deze beelden al enkele weken oud zijn voor ze naar buiten komen? Een echte dierenvriend zou toch onmiddellijk aan de bel getrokken hebben?

Erwin Vermeulen, de tweede man van Animal Rights is namelijk weer terug in het land en ik denk dat het daar wat mee te maken heeft. De redactie en ik hebben een keer een gesprek met hem gehad naar aanleiding van een bedreiging aan mijn adres door een anoniem persoon. Deze matroos op de grote vaart begon weer te twitteren deze week. Elke keer dat dat gebeurt, volgt er weer een incident of een poging daartoe. Het is onderdeel van een vegan mediacampagne. Daar moet de sector zich van bewust zijn. De Kamerleden ook, we zijn samen verantwoordelijk.

Veel plezier tijdens het barbecueën. Het kan weer.

gerlant@regiobode.nl

Lees ook

Werkzaamheden N340: Kwekerij Onderdijk stelt uit frustratie groene ontheffingskaart beschikbaar

DALFSEN – Kwekerij Onderdijk in Dalfsen heeft in verband met de komende werkzaamheden aan de …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.