Home / Nieuws / Broeklandse amazone doet mee aan EK springen in Le Mans

Broeklandse amazone doet mee aan EK springen in Le Mans

Sylvie Ruissen: ‘Na mijn ongeluk begin 2020 heb ik er hard voor moeten knokken’

BROEKLAND – Ze heeft er enorm voor moeten knokken, zo zegt Sylvie Ruissen zelf, maar eigenlijk is dat zwak uitgedrukt. Na een heel zwaar ongeluk bij het springen begin vorig jaar in Mariënheem lag de amazone volledig in de kreukels. Weer goed kunnen lopen, laat staan paardrijden, dat zat er volgens de artsen niet meer in. Nu, anderhalf jaar later, doet ze met haar paard Paragon’s Uno Momento gewoon mee aan de EK springen veteranen (28 juli t/m 1 augustus) in het Franse Le Mans: “Een droom die uitkomt.”

De 58-jarige Broeklandse (geboren en getogen in het Gelderse Beekbergen) maakt een kwieke indruk. Het zware ongeluk begin vorig jaar, waarbij zij onder een 700 kilo zwaar paard terecht kwam, heeft uiterlijk weinig sporen nagelaten. “Nou, er zit nog flink wat metaal hier en daar”, zo reageert ze direct. “Maar dat ongeluk heeft wel mijn hele leven veranderd. Ik relativeer nu alles veel meer dan er voor. Ik geniet ook veel meer van dingen. Voor die tijd had ik wel eens last van stress, maar ik sta nu veel relaxter in het leven.”
Van dat zware ongeluk in Mariënheem herinnert ze zich niets. “Ik lag in coma, ongeveer alles in mijn lichaam was gebroken. De artsen zeiden dat weer lopen een probleem zou worden. Paardrijden kon ik vergeten. Door corona kon ik toen niet meer naar revalidatiecentrum Vogellanden in Zwolle en dus zat ik thuis achter de bloemetjes. Ik wilde toen echt hoe dan ook weer op een paard, misschien nog wel liever dan weer lopen. Ik heb er daarna hard voor moeten knokken. Met gelukkig heel veel steun van veel mensen, familie, vrienden, ik heb het zeker niet alleen gedaan. Zet dat er maar gerust bij.”
De komende deelname aan de EK springen voor veteranen is dus een echte beloning voor dat harde knokken. “Ik weet eigenlijk niet of beloning wel het goede woord is. Ik heb zelf meer het gevoel van ‘we did it’. Als een soort tweede kans zeg maar. Hoe ik er fysiek en mentaal aan toe ben vergeleken met voor dat ongeluk? Misschien 70 procent? Ik zit dus nog steeds in dat revalidatietraject.”
Maar is het meedoen aan springwedstrijden dan geen risico? “Dat zeggen sommigen ook; durf je dat nu wel, moet je dat doen? Natuurlijk is er een risico. Dat is er altijd. Kijk maar naar zo’n valpartij in de Tour de France. Ik kan ook aangereden worden als ik hiervoor de straat oversteek. Ik ben gewoon niet bang.”

Enorme klik

Een heel belangrijke rol speelt haar paard; Paragon’s Uno Momento. Hij laat geregeld ook even geïnteresseerd het hoofd zien bij het interview en wordt dan prompt beloond met iets lekkers. “Daarom drinken we hier als dat kan ook koffie of eten we. Dan is hij er altijd bij. Meteen toen ik hem zag en op hem reed had ik al een enorme klik. Het voelde direct helemaal goed. Het is zo’n fijn en trouw paard. En topfit. Misschien wel fitter dan ik. Ik heb in mijn leven veel springpaarden gehad, maar nooit was de band zo goed als nu. Hij gaat hier echt ook nooit meer weg.”
En dat ‘hier’ is dan de boerderij net buiten Broekland waar ze met haar echtgenoot sinds 2003 woont en werkt: “Hier kon hij zijn bedrijf voor lpg- en airco-installaties uitoefenen en ik kon er de paarden stallen. Een superfijne plek. En Broekland is een fijn dorp met leuke mensen.”

Overwinning

Samen met trainster Berber Dijkman (BD Sporthorses) in Wesepe heeft ze zich afgelopen tijd zo goed mogelijk voorbereid. “Berber is zo koel en rustig. Ik ben er natuurlijk een lange periode uit geweest, dan moet je dus serieus trainen om weer dat hogere niveau te bereiken. Samen met het paard.”
Begin deze week is ze al afgereisd naar Le Mans, samen met haar groom (verzorger van het paard, red) Susanne Zaalberg; “Want na drie uur rijden of zo moet ik achter het stuur echt afgelost worden.”
Wat verwacht ze eigenlijk sportief gezien van haar EK-deelname? “In ieder geval pittige concurrentie want er doen springruiters uit zo’n tien Europese landen mee. Ik doe zowel mee aan de individuele als de landenwedstrijd. Winnen hoeft eerlijk gezegd niet, echt waar. Voor mij is het kunnen meedoen na enkele selectiewedstrijden al een grote overwinning. Daarmee kwam een echte droom uit. Een maand geleden had ik dit nog niet durven hopen.”
“Het moet in Frankrijk vooral een leuke tijd worden. En ik wil graag goed meedraaien in het Nederlandse team. Dat we daar samen toch iets moois kunnen neerzetten.”

Lees ook

Webinar over opvoeden in twee huizen

RAALTE – Dinsdag 26 oktober om 20.30 houdt het Centrum voor Jeugd en Gezin een …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.