Home / Opinie / Carolien Jonkman: Ome Jan

Carolien Jonkman: Ome Jan

Mijn ome Jan is overleden. Hij was mijn peetoom. Toen hij ziek werd, is aan mijn vader, zijn oudere broer en in overleg met de familie aan mij gevraagd te helpen met zijn zorg en financiën. Dat ging erg moeizaam. Uiteindelijk heb ik uit bescherming en liefde voor mijzelf aan mijn peetoom geschreven dat ik van hem hield, maar niet meer op bezoek zou komen.

Hij is overleden. Een paar dagen daarna komt hij mij groeten en ik deel dat in onze gezinsapp. Mijn zus vraagt mij hoe dat gaat en wat er dan gebeurt. Dat was voor mij een mooie aanleiding om onder woorden te brengen hoe dit voor mij gaat. Voor bepaalde lezers zal dit confronterend, mogelijk angstig zijn of zij zullen over mij oordelen. Deze ervaringen zijn namelijk niet tastbaar. Net als liefde niet tastbaar is. Dat wil niet zeggen dat ze er niet zijn. Ik hoop dat jij gaat onderzoeken, bevestiging en/ of inspiratie vindt.

Ik ben de was aan het sorteren en ineens voel ik om mij heen een verandering in de sfeer. Ome Jan. Je kunt het vergelijken met dat je rustig bent en blijft, maar er wel ineens iemand bij je in de kamer staat. Natuurlijk weet je dan wie er op bezoek is, je kent hem. Hij mag ook binnenkomen. Als iemand overleden is, hoef je geen bakkie koffie te maken als hij op bezoek komt, maar ik groet hem wel. Via mijn lichaamstaal ‘vertel’ ik hem wat ik met hem heb ervaren en wat het met mij heeft gedaan en wacht ik op een reactie. Hij geeft mij terug: ‘Ik was ondeugend’, in een gedachte. Ook nu hij net overleden is, is zijn gedrag onduidelijk; hij ontwijkt een reactie op mijn ervaringen, zijn lichaam geeft dus tegenstrijdige informatie.

Liefde stroomt door me heen en zorgt ervoor dat ik hem laat voelen dat dit voor mij belangrijk is. Dat ik ‘een echte, authentieke reactie’ op zijn gedrag in leven wil. Zijn lichaamstaal is dan rustig, op één lijn met zichzelf en hij zegt ‘ja’. Een bevestiging dat hij heeft beseft dat zijn gedrag niet fijn voor me was. Ik heb ervaren dat het weer goed pelt tussen ons.

Mijn oom praatte binnensmonds en Brabants en ik kom hem bij leven moeilijk verstaan.
Door de jaren heen is er bij mij innerlijk een soort vertaalsysteem ontstaan, waardoor ik weet dat hij Brabants praat, maar ik hem kan verstaan.

Ik vraag oom Jan of hij zijn vrouw weer heeft ontmoet en samen met haar is. Ik zie dat hij enorm begint te glunderen en zijn hartsgebied wordt intens warm. Ik voel dat zijn leven vanuit wie hij is, afgerond is zoals hij wilde ervaren. Ik noem dat ‘zoals hij bedoeld is te zijn’. Oom Jan is afgeleid, ik merk dat hij zich een soort van omdraait en ik ben hem kwijt. Ik glimlach. Dag lieve oom Jan. Dank voor alles wat je gegeven hebt.

Reageer gerust; info@carolienjonkman.nl

Lees ook

Ingezonden brief: ‘De twee adviesraden in het Sociaal Domein moeten blijven’

Herman Kamphuis, ombudsman PvdA Raalte, is opnieuw in de pen geklommen. Ditmaal breekt hij een …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.