Home / Nieuws / ‘De tijd gaat hard, joh!’

‘De tijd gaat hard, joh!’

Harry Marissink, directeur Korenbloem, neemt afscheid van het onderwijs

RAALTE – Harry Marissink, directeur van Kindcentrum de Korenbloem in Raalte, mag dan op 8 oktober met pensioen gaan; hij hangt volgens eigen zeggen geen tas aan de vlaggenstok. “Ik sta er wat tweeslachtig in. Aan de ene kant is het na 45 jaar in het onderwijs mooi geweest. Aan de andere kant: ik ben hier elke dag om 7.00 uur. De sociale contacten, het geouwehoer, het harde werken; ik ga het missen…”

Harry (66) groeide op in Heeten. Nadat hij in ’75 de Pedagogische Academie had afgerond, kreeg hij zijn eerste baan. “Dat gebeurde nota bene op het voetbalveld in Heeten. Ik had gesolliciteerd bij de school in Nieuw Heeten. Ik was destijds betrokken bij de voetbalvereniging in Heeten. Daar hadden we het Pinkstertoernooi. Ik had daar net een helft gefloten, toen het hoofd van de school in Nieuw Heeten bij me kwam. Of hij me even kon spreken. Dus na de wedstrijd gingen we samen de kantine in en daar zei hij dat het wel goed kwam. Heel bijzonder…”

In ’77 begon hij als leerkracht bij de Radboudschool in Raalte. Eerst voor groep 4 (klas twee), later met name voor de hogere groepen. “Dat ligt me wel”, zegt hij. “Daar kun je wat meer aan kwijt.” In ’85 werd hij adjunct-directeur van de school en na de fusie met de Klimop in ’94 directeur. Eerst nog deels voor de klas, maar na verloop van tijd begonnen de organisatorische en beleidstechnische zaken alle tijd op te slokken.

“In 2006 ging de Paulusschool op deze locatie samen met de Korenbloem. Al die jaren dat ik hier aan de slag ben geweest, was er altijd wel weer een nieuwe uitdaging. Dat je na een fusie twee teams moet samensmeden, dat kost tijd en moeite. En onlangs hebben we nog het nieuwe schoolgebouw gekregen. Met dat proces zijn we in 2015 begonnen. Daarom ben ik hier ook zo lang gebleven. Er was altijd wel weer wat te doen.”

Nuanceren

Hij kijkt het meest trots terug op de goede samenwerking met zijn collega’s. “In eerste instantie de eigen collega’s hier. Natuurlijk zijn er wel eens probleempjes geweest, maar de sfeer is hier altijd goed gebleven. Dat ‘samen’-gevoel, dat voel ik hier tot op de dag van vandaag. En in tweede instantie ook de collega-directeuren. Participeren in een grote stichting, dat is geven én nemen. Met een lach en een grapje bereik je veel meer. Dat is altijd mijn insteek geweest. Dat nuanceert een beetje, geeft lucht. We zitten hier met plezier. Dat is niet alleen mijn verdienste, daar hebben we met het hele team voor gezorgd. Er zijn hier maar weinig medewerkers bewust weggegaan. De meesten blijven hier tot hun pensioen. Daar ben ik trots op.”

1 aprilgrap

Hij herinnert zich nog de 1 aprilgrap die zijn collega’s met hem uithaalden. “Dat was jaren geleden. Ik zat op kantoor en ineens kwam er een leerling binnen met een poëziealbum of een vriendjesboek. Of ik wat wilde schrijven. Na tien minuten kwam de tweede en op een gegeven moment stonden hier hele klassen tegelijk. De hele tafel vol met poëziealbums en vriendjesboeken. Maar ik heb me niet laten kennen. Ik heb het allemaal met de hand gedaan. Elke dag tien. In drie weken tijd was het afgerond.”

En hij herinnert zich die aparte periode, jaren geleden, dat ineens vijf leraressen in verwachting waren. “Bij elke teamvergadering moest opnieuw iemand wat vertellen. Uiteindelijk waren er in een maand tijd vijf baby’s. Een collega-directeur zei het al: ‘Het is hier ook geen wonder met die pijpenla (de lange gang in de voormalige school, red.). Dat is een prima landingsbaan voor de ooievaar.’”

Voorlezen

Dieptepunten zijn er ook. In die context verwijst hij naar het overlijden van ouders van schoolgaande kinderen. “Daar hebben we relatief vaak mee te maken gehad.” Maar Harry zegt dat niet mee naar bed te hebben genomen. “Ik kan goed relativeren. Als je alles meeneemt in je hoofd, dan houd je dit werk niet vol. Het hoort er ook bij. De huisarts en pastoor hebben met hetzelfde te maken. Je werkt nou eenmaal met mensen.”

Op de vraag of hij de leerlingen in de afgelopen 45 jaar heeft zien veranderen, antwoordt hij dat dat nog wel meevalt. “Een kind blijft een kind. Maar een kind in ’75 groeide in een heel andere wereld op dan een kind in 2010. De omgeving is radicaal veranderd. Vroeger stond in het onderwijs het boek centraal. En daar sta ik nog steeds wel achter. Ik kan een enthousiast pleidooi houden voor voorlezen in de klas en kinderen zelf laten lezen. Ik wandel veel. Ik zeg wel eens tegen mijn vrouw dat het me opvalt dat je nog maar nauwelijks kinderen buiten ziet spelen. Spelen en leren, daar draaide het vroeger om. Maar tegenwoordig grijpt een kind sneller naar de iPad of de computer. Maar laat ze maar lezen en spelen. Die computer vindt zijn plek vanzelf wel.”

Keihard zweten

“De laatste jaren heb ik niet veel meer voor de klas gestaan. Of ik dat heb gemist? Je groeit erin. Theo Icking, mijn voorganger heeft me heel goed meegenomen in dat proces en goed ingewijd in de geheimen. Ik heb altijd zelf heel veel steun van de beide adjunct-directeuren: eerst Truus Gijsberts en later Rian Wolfs. Ik ben dan ook erg blij dat Rian mijn opvolger wordt. De Korenbloem kan zich onder haar leiding prima verder ontwikkelen. De tijd gaat hard, joh! Ik weet nog precies hoe het jaren geleden ging toen we de spullen van de Klimopschool hiernaartoe moesten halen. Het was een bloedhete dag. Keihard zweten!”

Lees ook

Geen NK Cross in Nijverdal: ‘We kunnen de veiligheid niet garanderen’

NIJVERDAL – De Nijverdalse ASV Atletics ziet er van af om de Nederlands Kampioenschappen Crosslopen …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.