Home / tweetpost / Ingezonden: ‘Wij zijn geen dor hout’

Ingezonden: ‘Wij zijn geen dor hout’

REGIO – Op zaterdag 29 augustus jl. publiceerde De Stentor een artikel van orthopedagoog en GZ-psycholoog Gerard Bekker uit Heino met de kop: ‘Zorg mag geen leeftijdsgrens hebben, nooit.’ Dit artikel maakte veel los bij diverse lezers. Zo ook bij mevrouw Van Schaik uit Ommen. Ze stuurde de redactie van het Ommer Nieuws een brief waarin zij eveneens ageert tegen leeftijdsdiscriminatie.

“Deze brief heb ik op 2 september eveneens naar de vaste Kamercommissie van de Tweede Kamer in Den Haag gestuurd naar aanleiding van het artikel in de Stentor van zaterdag 29 augustus. Het artikel noopte mij u te benaderen met de vraag; Waarom zijn er geen politieke partijen, ouderenbonden, kranten en televisiezenders die aan dit waanidee voor eens en altijd een einde maken? De hele discussie zou niet eens gevoerd mogen worden. Er zijn wetten tegen alle soorten van discriminatie maar leeftijdsdiscriminatie zou dus, in geval van nood (!?) wel mogen?
Wordt de wet dan opgerekt? Het artikel is heel duidelijk. Er mag gèèn vraag rijzen van wie er wel of niet naar de IC kan. Het is gewoon zo; wie in het ziekenhuis belandt met corona, wordt geholpen. Punt uit! Geen ruimte? Dan zorgt de regering er maar voor dat die ruimte er wel komt.

Als oudere zijnde, 79 jaar, hou je je hart vast wanneer je dit soort verhalen leest en hoort. Gelukkig zijn er mensen, zoals de heer Gerard Bekker, die dit aan de orde stelt en openbaar maakt. Maar dat is niet voldoende! De hele ouderengeneratie moet hiertegen ageren. Geen opstand of demonstraties maar vanuit de regering, ouderenbonden en de politieke partijen, televisiezenders en kranten. Iedereen moet duidelijk stellen dat deze vraag niet aan de orde MAG komen. Ik wind me op en daarom eindig ik nu met de klemmende oproep: Laat leeftijd nooit of te nimmer een criterium zijn. Wij zijn geen ‘dor’ hout en wij hebben onze tijd zeker nog niet gehad!”

Mevrouw Van Schaik, Ommen

 

Hieronder volgt de ingezonden brief (De Stentor) van de heer Gerard Bekker 


Bepaal jij of mag ik zelf bepalen wat ik waard ben?

Dit weekend werd het scenario en de optie opnieuw geschetst dat bij gebrek aan IC-plaatsen, de 70+ generatie maar linksaf moest slaan bij de IC selectie.

Wie of wat bepaalt dat er een triage moet komen. Een overheid die de laatste decennia niet anders heeft gedaan als het afbouwen van de basisvoorzieningen als gezondheid en veiligheid, daarin onvoldoende in heeft geïnvesteerd, die overheid dient ervoor te zorgen dat er geen triage hoeft te zijn door de verantwoordelijkheid te nemen en te investeren in voldoende IC capaciteit. Beneden die leeftijd van 70 jaar heb je dus blijkbaar nog een zekere ‘bruikbaarheidswaarde’. Voor de babyboomers, bij ouderen boven de 70 jaar is deze bruikbaarheidsleeftijd blijkbaar bereikt, die mogen wel met het ‘badwater’ worden weggespoeld. Laat duidelijk zijn dat bij een patiënt op hoge leeftijd waarvan de overlevingskans vanwege ook onderliggende problemen bij een “operatie”(c.q. IC-plaatsing) uitermate gering zou zijn deze vraag gerechtvaardigd is. Daarbij is het (ook ethisch) opportuun een “beëindigingsvraag ” te stellen. De uiteindelijke keuze en beslissing ligt bij de patiënt. Geen enkele ethicus heeft hierin een waardebepalingsrecht of welke andere instantie dan ook.

Stel u voor dat bij de IC poort twee patiënten tegelijkertijd worden binnengebracht en de artsen (of intensivist) een keuze moeten maken tussen een vitale 70+-er, of een jonger iemand die het met zijn gezondheid niet zo nauw heeft genomen (bv. drugs, alcohol etc.). Of zoals nu bij jongeren die lak hebben aan de belangen en gezondheid van anderen? Niemand mag in die positie gebracht worden om die keuze te moeten maken.

Het is niet aan de overheid, noch aan welke adviescommissie, zoals bijv. het RIVM is, om te wikken, te wegen en te beslissen over het wel of niet voort laten duren of beëindigen van menselijk leven. Zorg mag geen leeftijdsgrens kennen, dat zelfbeschikkingsrecht mag nooit geschonden worden. Ook grondwettelijk mag er op geen enkele grond gediscrimineerd worden, dus ook niet op de gezondheidszorg en het recht van leven. Een ieder heeft het recht om zelf aan te geven geen voortgezette behandeling te behoeven indien de kwaliteit van het leven daarom vraagt. Het is deze tijd van verwarring en onzekerheid van groot belang ons niet te vervreemden van die waarden en normen waarop een menselijke samenleving is gestoeld. We hebben door een vaak te gauw, te ondoordacht en te ongenuanceerd oordeel niet het recht een naoorlogse generatie af te schrijven.

Gerard Bekker – Orthopedagoog /GZ-psycholoog


 

Lees ook

Rick Evers: Hebbes!

Een paar weken terug vertelde ik over de muis in onze kelder. Hoe hij aan …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.