Home / Sallandcentraal / ‘Ze zijn me blijkbaar niet zat geworden’

‘Ze zijn me blijkbaar niet zat geworden’

Anton van den Enk neemt na 25 jaar in selectie SV Broekland en 25 jaar als leider afscheid

BROEKLAND – 25 jaar maakte hij onderdeel uit van de selectie van SV Broekland en evenzoveel jaren was hij daarna de leider van het eerste team. Nu vindt Anton van den Enk (66) het welletjes. Afgelopen dinsdag nam hij afscheid. Zonder pijn in het hart. “Ik had het twee jaar geleden al aangekondigd. Ik heb altijd gezegd dat ik zou stoppen als de samenwerking niet meer goed zou zijn of als ik de pensioengerechtigde leeftijd zou hebben. Ze zijn me blijkbaar niet zat geworden. Maar mijn vrouw stopt nu ook met werken, het is mooi geweest.”

Hij begon als kind te voetballen. Vanaf zijn 16-de maakte hij onderdeel uit van de selectie van SV Broekland. “We hadden geen A-jeugd”, legt hij uit. “Dan werd ik op zaterdagavond gebeld of ik op zondag mee wilde als wissel voor het eerste of het tweede.” In de 25 jaar dat hij in de selectie zat, veranderde zijn rol. “Ik begon voorin. Toen speelden ze ook nog anders. We hadden toen nog vijf aanvallers. Maar ja, je wordt ouder en wat minder snel, dus zakte ik terug naar het middenveld en uiteindelijk naar de achterhoede. Maar omdat ik de meeste ervaring had, had ik wel een aansturende rol in het veld.” De grootste mijlpaal uit zijn voetbalcarrière beleefde hij ook als speler van het eerste. “In ’76 werden we kampioen van de vierde klasse. Uit bij Heino wonnen we met 1-5. Dat was een groot feest, dat kunnen ze hier wel. Dat vergeet je niet.”
Toen hij rond zijn 40-ste stopte bij de selectie, kreeg hij al snel de vraag of hij leider van het eerste wilde worden. “Ik heb de boot eerst nog een paar maanden afgehouden, maar uiteindelijk ging ik overstag.” Zijn taken waren voornamelijk organisatorisch. Daarnaast fungeerde hij als intermediair tussen de spelersgroep en de trainer. “Als een van de jongens problemen had, dan ging ik het gesprek met hem aan. En ik heb ook meegedacht over het voetbaltechnische aspect. Ik was echt niet alleen maar een loopjongetje.” Als leider speelde hij al die jaren tweede viool. Anton had er nooit behoefte aan om zelf de scepter te zwaaien over het eerste. “Nee, ik vind niks mooier dan dit. Als je de trainer wilt zijn, komt daar echt nog wel wat bij kijken. Elke week de oefenstof uitzetten, cursussen volgen, nee, niks voor mij.”

‘Ouwe lul’

SV Broekland komt nu uit in de vierde klasse, maar in zijn jaren als leider ook in de vijfde. Het promotiejaar naar de vierde was ‘een van de leuke dingen’. “Met name natuurlijk voor de spelers. Maar ik ben verder niet zo van de hoogtepunten en de anekdotes. Dat moet je aan de spelers vragen. Of ze het leuk vonden dat zo’n ouwe lul na de wedstrijd nog bij hen aan tafel zat. Of het me jong heeft gehouden? Ik denk het wel.”
Volgens eigen zeggen is hij meestal de rust zelve. “Ik ben bijna nooit uit de slof geschoten. Ik heb wel eens een trainer tegengehouden die het veld op wilde rennen. En ik heb wel eens wat dingen gezegd tegen wisselspelers die vanuit de dug-out te veel commentaar hadden op de scheids. Die hadden dan niet in de gaten dat ze er misschien over een kwartiertje zelf ook in zouden staan. En dat zo’n scheids echt wel onthoudt wat er wordt gezegd.”

Heilig

Hij heeft de inzet en de beleving zien veranderen, daar is hij stellig in. “In mijn tijd wilde je in het eerste spelen. Ik verzaakte bijna nooit. Ook de trainingen niet. Maar dat is in de afgelopen tientallen jaren anders geworden. Tuurlijk zitten ook veel jongens op kamers, dat snap ik, maar daarvoor hebben we dan de vrijdagavond nog. Maar dan zijn ze er ook niet altijd. Vroeger was die wedstrijd op zondag heilig. Maar dat is ook niet meer zo. Niet alleen bij Broekland hoor, ik hoor dat overal. In plaats daarvan is de zaterdagavond heilig geworden. Dat je dan zondagochtend te horen krijgt dat er eentje gek heeft gedaan en door zijn enkel is gegaan. In onze tijd deden we ook wel gek, maar op het veld wilde je laten zien dat je in het eerste hoorde. En daar moest ook alles voor wijken. Ik zei niet af als ik een verjaardag had. Dat gebeurt nu wel. Ik heb daar aan moeten wennen.” Maar, zo stelt hij ook, dat is nooit een echt grote frustratie geweest. “Anders was ik wel eerder gestopt. Ik heb dat nooit mee naar huis genomen.”

Babbeltje

Hij is een echte voetbalman, maar dan wel met een lokale insteek. “Het spel is prachtig, maar het liefst zie ik het op het sportpark van SV Broekland. Hier leeft het. Ik was er altijd al vroeg. Even een babbeltje maken met de scheids en de tegenstanders. Ik ga al zo lang mee, ik ken er veel. Dat vind ik leuk en gezellig.” Of hij het gaat missen? Nee, het is mooi geweest, maar, zo stelt hij ook: “Ik blijf het eerste volgen. Ik hoop hier nog vaak langs de lijn te staan, maar dan wel als toeschouwer.”

Lees ook

Mantelzorgers ervaren meer zorgzwaarte

ZWOLLE – Mantelzorgers in de regio IJsselland ervaren meer zorgzwaarte dan voor de coronacrisis. Dit …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.