Lauk: Gehaktbal

Het zal u niet ontgaan zijn, de Nederlandse boerenstand kwam massaal in actie. Daar is veel over gezegd en geschreven, lang niet altijd even genuanceerd of afgewogen door voor- en tegenstanders, maar het was opvallend om te zien dat boeren en boerinnen uit Salland een prominente bijdrage leverden.

Het zijn inmiddels wel zoveel boerenacties dat ik er beroepsmatig lang niet overal meer bij kon zijn, maar bijna overal waar ik was, trof ik streekgenoten. Raaltenaar Ben Haarman sprak bij het Provinciehuis in Zwolle duizend Overijsselse boeren toe. Lyon Hutten uit Nieuw Heeten sprak op de eerste manifestatie op het Malieveld in Den Haag 10.000 boeren toe, waaronder een dubbeldekker vol met Sallanders. Boerendochter Anna Grotentraast uit Heeten deed dat zowel op het Malieveld als later op de Boerenbrunch op de Dam (waar onder meer pluimveehoudster Jolanda Kieftenbeld uit Haarle eitjes uitdeelde aan Amsterdammers en toeristen).

Deze jonge leerlinge van het Carmelcollege Salland nam het op voor haar ouders die net als andere agrarische gezinnen zoveel kritiek krijgen. Kritiek die keihard aankomt; dierenbeulen, vervuilers, gifspuiters, dat zijn boeren volgens sommige fanatieke groepen landgenoten. Dat soort beschuldigingen zijn bijna normaal geworden, ook hier in de streek. Ze hebben er mede voor gezorgd (naast stalbezettingen en inbraken, politici die jouw sector willen halveren, de stikstofproblemen en de stroom regeltjes) dat er nu die enorme actiebereidheid in de landbouw is.

Zelfs op scholen in een agrarische streek als Salland worden boerenkinderen soms al met de nek aangekeken. Anna bracht dat mooi onder woorden (en ze is natuurlijk behoorlijk fotogeniek met die lange krullen). Op Facebook en YouTube is de Heetense, terecht, veel bekeken.

Bij de acties vorige week woensdag trokken tientallen boeren met hun trekkers (in de landbouw is een tractor gewoon een trekker en heten agrariërs gewoon boeren) door Salland. Sommigen hadden daar last van. In de file staan is nooit leuk, maar die zijn er tegenwoordig elke werkdag in de spitsuren rond Raalte. En bij elke actie, ook in de zorg of het onderwijs, heeft iemand er wel last van.
Mooi vond ik dat burgemeester Dadema in gesprek ging met de actievoerders en ze allemaal voor een gehaktbal uitnodigde in het gemeentehuis. Zo krijg je dus verbinding tussen boer en burger, een woordje dat steeds vaker gebruikt wordt maar helaas steeds minder van toepassing lijkt. Dat geeft wat moed in een tijd dat zowel een militante Brabantse boerenvoorman als tegenstanders van de veehouderij vergelijkingen met de verschrikkingen van de Holocaust niet meer uit de weg gaan. En zich daar niet eens diep voor schamen.

Ik ga in ieder geval mijn toetjes voor de kerst halen bij de familie Kleverkamp van ijsboerderij de Rosa Hoeve in Raalte. Zeg maar een smakelijke verbinding.