Home / Uncategorized / Gerlant: ‘Mangs ben ik te bange’

Gerlant: ‘Mangs ben ik te bange’

“Kan jij niet een keer over het trekkermerk Zetor komen vertellen op onze praatavond in Oene?” De vraag komt van Stichting Contactgroep Veluwe (SCV-Oldtimers), een groep liefhebbers van oude trekkers.  Ik? Voor een zaal met mensen gaan staan praten?  Na de burn-out van dik twintig jaar geleden is er veel weer teruggekomen en heb ik veel overwonnen, maar dit? De enkele keren dat ik niet anders kon heb ik dagen van te voren al buikgriep. En als ik dan praat? Met knikkende knieën en een kikker in de keel.

Als ik dit niet aanpak dan kom ik er nooit overheen. Op 12 april moet ik een bus vol raadsleden, ambtenaren en inwoners uit gemeente Noordenveld toespreken over bestuurlijke vernieuwingen in Raalte, het ‘Mangs bej te bange inspiratiefestival’ en ‘Heetenbegroot’.  Zetor? Daar weet ik veel van, dat klopt. Een zaal met gelijkgezinden, liefhebbers van oude tractoren. ‘Ik moet wel’, gaat er door me heen.

Wat ga ik zeggen? Ga ik het hebben over hoe ik vijftien jaar geleden gewoon boos was op die ‘kut politiek’? Dat ik daarom in plaatselijk belang ging? Ga ik zeggen hoe moeilijk het de eerste jaren was om te begrijpen hoe politiek eigenlijk werkt? Hoe ik zag hoe ze vastzaten in hun eigen regeltjes en onmacht? Ga ik het hebben over dat ik op een geven moment dacht dan maar zelf de politiek in zou moeten? Toch heb ik ook geleerd dat dat niet werkt. Vernieuwingen moeten van buitenaf komen. Ga ik zeggen dat ambtenaren ook maar gewoon mensen zijn? Ga ik…? Of zal ik vertellen over…?  Laat ik in ieder geval maar vertellen dat ik alleen maar verbinden wil. Die polarisatie ben ik zat.

De bijeenkomst in Oene zou heel informeel zijn, met slechts een paar man in het publiek. Als ik arriveer staat er ruim 120 stoelen klaar. De schrik slaat me om het hart. Allemaal vreemde mensen. Wat willen ze horen? Wat doen ze normaal op zo’n avond? Op Facebook hebben ze aangekondigd dat ik het over die oude Zetor van me ga hebben. Over hoe ik in Oost-Duitsland werkte. Maar wat ze nu echt willen, is me niet goed duidelijk. Mijn PowerPoint doet het niet op de aanwezige laptop. Gelukkig staan mijn foto’s er wel.

Ik begin te praten. Wat onzeker vertel ik m’n levensverhaal als boerenjochie. Vastlopend in regeltjes en onbegrip. Over de cultuurverschillen in het oude Oostblok maar ook in andere delen van de wereld waar ik geweest ben. Over m’n burn-out na het vinden van die jonge vader van vier kinderen tijdens de varkenspest. Hij hing daar. Het was een rot aanzicht. Ik vertel ook over hoe een zaal met duizend boeren helemaal gek werd bij een bezoek van de minister. Ik ben toen op het podium gesprongen en heb ze weer rustig gekregen. De zaal was stil terwijl ik aan de praat was, dus praatte ik maar door. Soms een vraag, maar op hoofdlijnen draaide het om die oude Zetor die ik kocht in mijn herstelperiode, heb gerepareerd en nu nog steeds heb. Het is mijn dagboek en als ik het even niet weet, stap ik er op en ga er mee aan het werk.

Om 22:40 stop ik. Om 19:30 begon ik. De zaal applaudisseert, mensen komen nog even napraten. Onderweg naar huis denk ik aan die psychiater die toen ik op mijn allerzwakste was, in de allerdonkerste dagen van mijn leven, mij de grond instampte. Hij zei tegen mij: “Dat kan u helemaal niet, voor een zaal met mensen gaan staan. Dat moet u nooit doen. U heeft ADHD en tekenen uit het autistische spectrum.” De klootzak grinnikte. Ik wist ook ineens waar mijn aversie tegen al die zogenaamde wetenschappers en gelikte snel pratende politici vandaan komt. Hij had het fout en ik heb gewonnen.

Vijftien jaar geleden was ik een boze inwoner. Nu een bekende columnist in Salland en daar buiten stond in de aankondiging van Oene. Ik schrok me te pletter. Het draait namelijk niet om mij, ik wil niet bekend zijn. Het draait om ons.

Ik zie ze zitten in de zaal. Ambtenaren en politici die ik ondertussen allemaal zo goed ken. Ik praat en praat. Gewoon een eerlijk verhaal. Zie hoe ik hun aandacht heb maar ook van de mensen uit Noordenveld. Ik wil verbinden is de boodschap. Doe maar normaal dan doe je al gek genoeg. Betrek de mensen door je zelf durven te zijn. Wees niet bang om een fout te maken of kwetsbaar te zijn.

Ze gaf me een hand en keek me heel indringend aan. ‘Bedankt voor uw heel eerlijke verhaal. Dat had ik nodig.” De ogen vergeet ik nooit weer. Ik hoop dat het hen lukt daar in Groningen, het verbinden.

Van je fouten kan je leren, van die van anderen ook. En Mangs bej te bange? Ach als er iemand bange was toen hij er aan begon. Over twee weken sta ik in Utrecht. Een zaal vol vreemdelingen en praten over bestuurlijke vernieuwingen. Die kan ik nu ook wel aan. Ik ga gewoon me zelf zijn

gerlant@regiobode.nl

Lees ook

Terrassen in Raalte gisteren weer open – sfeerimpressie

One comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.