Home / Sallandcentraal / Zondagse Gedachte: Stil maar, wacht maar…

Zondagse Gedachte: Stil maar, wacht maar…

Onlangs werd bij een uitvaart weer dat bekende lied van Michel van de Plas gezongen: “Stil maar, wacht maar, alles wordt nieuw, de hemel en de aarde”. Het lied is de laatste jaren wat in onbruik geraakt omdat het in het verleden als het ware helemaal is stuk gezongen. Maar nu hoorde ik het weer als nieuw, mede omdat de organiste er een prachtige orgelbegeleiding onder speelde. Het lied klonk weer zoals het bedoeld is: hoopvol, troostvol, beloftevol. Stil maar, wacht maar…het zal écht anders, beter, nieuw worden.
Wat is het mooi, dacht ik, om zo vol hoop te kunnen wachten. Want ik realiseerde me ook dat ik heel vaak grote moeite heb met wachten. Op het seminarie zongen wij vroeger: “Stil maar wacht maar alles wordt nieuw, het duurt alleen nog jaren”. Wachten m.a.w. moet vooral niet te lang duren. We hebben er grote moeite mee, toch? En dat is best wel zuur, omdat we een groot deel van ons leven wachtend doorbrengen. Hoe vaak staan we niet net in de verkeerde rij bij de kassa en moeten we wachten omdat iemand z’n portemonnee niet kan vinden of een boodschap vergeten is; ergernis alom. Of wachten op een trein, die voor de zoveelste keer vertraging heeft. Wachten bij de dokter, wachten voor het verkeerslicht, wachten in de file, wachten op bezoek, wachten op de uitslag van een examen of onderzoek, wachten, wachten en nog eens wachten.
Meestal vinden we dat zonde van onze tijd. Dat is ook niet gek in een wereld waarin haast, efficiëntie, productie, snelheid, presteren zo’n belangrijke rol spelen. Wachten kost tijd. En tijd kost geld en dat is zonde. En zo worden wij opgejaagd, en jagen wij op, raken we burn-out en worden we leeggezogen. En kennen we het wachten bijna alleen nog maar als tijdverspilling, als noodzakelijk kwaad. Dat wachten ook iets goeds zou kunnen betekenen, is ons vreemd geworden.
Voor de aanwezigen bij de uitvaart kostte het wachten geen moeite. Zij hadden hun drukke werkzaamheden vanzelfsprekend onderbroken om te waken en te wachten bij hun dierbare overledene tot het moment van afscheid. “Stil maar, wacht maar..” was vervolgens het passende lied bij de wijze waarop zij afscheid wilden nemen. Stil en verdrietig maar ook vol hoop op een weerzien ooit in een nieuwe hemel en een nieuwe aarde.
Stil maar, wacht maar… Ik neem mij voor wat geduldiger te worden. Sommige dingen kunnen best even wachten.

Harry Bloo, pastor H. Kruisparochie en H. Lebuinusparochie

Lees ook

Keukenbrandje loopt gelukkig goed af

RAALTE – Aan de Lijsterbesstraat heeft zondagmiddag in een flatwoning kort een keukenbrandje gewoed. De …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.