Home / Algemeen / Zondagse Gedachte: Maandagmorgen

Zondagse Gedachte: Maandagmorgen

Een doodgewone maandagmorgen. Mensen zijn onderweg naar werk, school of naar iets leuks op een vrije dag. Op weg naar een vergadering, een tentamen, op pad om een kopje koffie te drinken met een vrienden, om boodschappen te doen of als mantelzorger op weg naar een ouder. Een gewone maandagmorgen die begon zoals altijd. Rustig of gehaast, opgewekt uit bed of met het verkeerde been, uitgebreid ontbeten, een snelle hap, of misschien wel zonder ontbijt en dan op weg. De bekende weg, elke dag diezelfde rit of voor het eerst in deze tram. Starend uit het raam of op de telefoon, wat dommelend met muziek in de oortjes of een krantje lezend, nog snel die tentamenstof doornemen. Een doodgewone maandag, niks bijzonders, een dag zoals alle andere.

Totdat van het ene op het andere moment alles anders werd, de wereld op z’n kop stond. Voor de slachtoffers die vielen in en bij die tram in het bijzonder, en hoe! Een onbeschrijfelijke tragedie.

Maar in zeker zin voor ons allemaal. Geschokt, ontdaan, verbijsterd, bezorgd, verslagen. Mensen vermoord, zwaar gewond op een maandagmorgen die zo gewoon leek. Maar plotseling was niets meer gewoon. Wat gebeurt hier, wat is er aan de hand, wat betekent dit, wat moeten we hier mee? Meer vragen dan antwoorden, grote bezorgdheid, angst, onzekerheid, maar ook verontwaardiging, beschuldigingen, boosheid. Er wordt met vingers gewezen, niet alleen naar de dader. Er moeten schuldigen zijn, meer dan die schutter. Het moet groter zijn, te maken hebben met afkomst, migratie, slap beleid, wegkijken, politiek falen, wanbeleid. Grote woorden, heftige emoties, polarisatie.

Maar er zijn ook mensen die elkaar juist zoeken. Samen komen om bloemen te leggen, wanhoop en verdriet te delen, steun te zoeken bij elkaar in alle onzekerheid en besef van kwetsbaarheid. Het is niet meer ver weg, over de grens, maar heel dichtbij, naast de deur, voor onze neus. Dit is de realiteit. Dat betekent niet dat we dit maar gewoon moeten accepteren of ons er bij neer leggen. Maar wat dan wel? En hoe? Hoe leven wij hiermee?

Ik hoop op een samen, op verbinding, op vertrouwen, op dialoog. Luisteren, niet alleen maar schreeuwen, zoeken naar echte antwoorden, uitwegen, niet alleen met beschuldigende vingers wijzen, ongenuanceerd en eenzijdig zwartmaken. Ik hoop op wijsheid, bezinning, kracht en moed. Ik hoop op oprechtheid, rechtvaardigheid, tijd ,inzicht en rust.

Maar bovenal hoop ik op vele doodgewone dagen, op weg naar werk, school, een vriendin, een moeder, zonder angst.

Moni Klein Gunnewiek

Geestelijk verzorger ZGR

Lees ook

Raalte kleurt oranje tijdens campagne tegen geweld tegen vrouwen

RAALTE – Tussen 25 november en 10 december worden in het kader van de campagne …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.