Home / Sallandcentraal / Gewoon Carolien: Luisteren naar jezelf en/of naar anderen

Gewoon Carolien: Luisteren naar jezelf en/of naar anderen

Doordat ik al veel jaren in ziekenhuizen kom, daar veel ervaringen heb opgedaan en vooral ook andere mogelijkheden dan dat zij geven ervaar, is het voor mij best opletten om te zijn met wat er is in het ziekenhuis. Er is een gevoeligheid in beelden die we op elkaar plakken. In gesprek met een arts overleggen we nu mijn behoefte aan begeleiding. De arts heeft zijn grens aangegeven. Dat is fijn en duidelijk. Van daaruit kan ik andere keuzes maken. In het gesprek verandert de arts zijn zin; ‘jij bent moeilijk’ in ‘ik vind het moeilijk om…’ We kijken elkaar aan en lachen. Hij begrijpt wat ik bedoel. In mijn medisch dossier heeft de arts echter wel woorden gegeven over wat we samen hebben gedeeld. Ik merk dat er woorden instaan die ik niet heb gezegd en er zit in de verwoording een oordeel over mijn keuzes. Ook schrijft de arts zoals hij denkt en doet. Dat plakt hij dan op mij. Dat raakt me. Ik voel de plakkertjes, beelden in mijn systeem zitten en ik merk dat ik dieper begin te ademen. Het voelt onvrij. In het algemeen voelt iedereen verwarring wanneer iemand een beeld op je plakt, die niet overeen komt met wie jij bent. Daarna komt vaak de neiging om jezelf te verdedigen, je wilt namelijk het beeld bijstellen. Daarna onmacht, wat jij ook zegt, het zal de ander niet bereiken. En dan komt twijfel; je gaat nadenken of dat wat de ander heeft gezegd waar is of je het wel goed doet. Twijfel om te ervaren of dat wat je zegt of doet juist is, is mijns inziens niet verkeerd. Ik kan ook de arts volgen, zijn visie, een beetje van zijn verhaal. Een verandering kost tijd. De verwarring geeft voor mij aan dat de gewenste begeleiding niet bij deze man vormgegeven kan worden. er is al een verhaal over mij, dat hij mij op die gewenste punten niet kan zien, ervaren. Ik doe op dat moment niks. Ik vlucht niet uit mijn lichaam, ik knik niet meer braaf ja terwijl ik van binnen een nee voel. En ervaar warmte in mijn hele lichaam. Ik vraag de kopie van mijn medisch dossier. In mijn geval kies ik ervoor een paar weken later deze beelden in mijn dossier te laten veranderen.
Voor mij betekent zijn met wat er is, alle emoties voelen die zich aandienen en deze als richtingaanwijzers gebruiken in waar de weg naar toe gaat. Niet het eindpunt is het doel, maar de reis op zich, samen met anderen. Leerzaam.
Mogelijk kennen we allemaal wel het gevoel van ‘hoor mij, luister naar mij, zie mij, ik besta!’’ Als wij mensen dan weer goed luisteren naar het innerlijk en doen wat we voelen wat we mogen doen, valt alles samen in het nu.
Reageer gerust en kijk op www.carolienjonkman.nl

Lees ook

Ondergronds brengen hoogspanningsleiding Raalte stuk dichterbij

RAALTE/ZWOLLE – Het Platform Kabelvrij Raalte is blij met het besluit van de provincie Overijssel …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.