Hasan: Vluchteling nr. X

“Wie ben ik eigenlijk?” vraagt Hasan Kaddour, vluchteling neergestreken ik Olst, zich af. Hij probeert zichzelf een identiteit te geven. Dat is meer dan een identiteitspapiertje. Het is een verzameling emoties en gevoelens die je jouw persoonlijkheid geven. Maar ook waar je bent en de mensen waar je mee omgaat.

Hasan: “Identiteit is de harmonie van dat alles. Van wie je bent en waar je bent. Dus wat ben ik? Zo maar een vluchteling? Een figuur in de cijferreeksen van de overheid? Een bron van overlast? Een bron voor politiek gewin? Een nieuwkomer? Of, zoals mensen zeggen die overdrijven in vriendelijkheid, een nieuwe Nederlander? Mijn familie in Syrië vinden mij Nederlander, ook al heb ik nog geen Nederlands staatsburgerschap ontvangen.

Zelf weet ik het niet precies. Ben ik iemand die Nederlander wil worden? Of ben ik nog steeds een Syrisch burger, een burger van het land dat mijn grootste liefde was, maar dat vernietigd is en verscheurd, veranderd in een monster.

Dat ik niet weet wat mijn identiteit is, dat vreet aan mij. Dat psychologische schisma is dodelijker dan de bommen die over me heen vielen toen ik daar was. Want weten wie ik ben, of eigenlijk niet weten wie ik ben, heet te maken met het lot van de toekomst.

Over mijn lot wordt gesproken in het parlement. En ik volg nieuws over mij op tv, waar ik mensen over mijn lot hoor praten die er anders over denken dat in de Tweede Kamer. Ze praten over hoe veilig Syrië is en of ik weer terug kan, ze praten zelfs in de naam van de Heer. Het gaat over mijn lot, over mij, maar ik heb de indruk dat ik de enige speler ben die niet meepraat.

Ik dacht altijd dat ik mijn eigen lot in handen had. Dat ik zelf wel kon bepalen wanneer mijn leven in gevaar is en wanneer niet. Dus besloot ik alles op te geven, veel te verliezen, een levensgevaarlijke reis te maken, op zee de dood in de ogen te zien, om uiteindelijk mezelf te winnen.

Maar nu ben ik afhankelijk van politici die een kopje koffiedrinken als ze praten over hoe veilig het is Syrië, met rapporten en verslagen waarop ze hun mening baseren. Maar ook met aankomende verkiezingen die hun standpunt bepalen. Alsof mijn lot een verkiezingsstem is!

Tegelijkertijd vechten in Syrië het Assad-regime, partijen en milities en radicaal-islamitische bewegingen hun oorlog en bepalen daar ook mijn lot. Assad wil de wereld doen geloven dat zijn oorlog over is. Dat ik terug kan komen. Zodat hij me in vrede kan arresteren. Me doden? De radicaal-islamieten zien me als een ongelovige, een afvallige. En Rusland wil me voor de camera’s vrolijk laten lachen zodat Poetin kan zeggen dat zijn land weer een wereldmacht is. Iran zegt dat Syrië veilig is omdat ze daarmee Amerika en Israël belachelijk maken. En tegelijk is Amerika Iran aan het kleineren. Moet ik Turkije ook nog noemen? En speelt Noord Korea misschien ook nog mee?

Wie haalt zijn voordeel uit mijn lot? Wie wint er het meest mee? Ze willen allemaal dat ik juich. Voor hun eigen gewin. Maar mijn stem is niet zo zuiver. Ik juich daarom niet. Sterker nog, het treft mij in mijn hart, doet het mij pijn.

Voor mij is op dit moment het belangrijkste dat ik nog leef. Wat op zich een gekke identiteit is. Ik moet nog even wachten om dat nader te specificeren. Ik moet afwachten op wat al die mensen, politici, partijen en landen er over zeggen. Wanneer al deze mensen beslissen wat mijn lot is, dan weet ik wie ik ben.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.