Home / Sallandcentraal / ‘Als je het baasje wil uithangen, val je door de mand’

‘Als je het baasje wil uithangen, val je door de mand’

Jan-die-alles-kan Bronninkreef uit Dijkerhoek winnaar van Expeditie Robinson 2018

DIJKERHOEK – “Dat ding gaat heen en weer…. En hij staat… In het midden…” En met die woorden ontplofte donderdag 20 december een vol ZiggoDome. Jan Bronninkreef uit Dijkerhoek had de laatste eilandproef gewonnen en was daarmee de winnaar van Expeditie Robinson 2018. De nuchtere boer, Jan-die-alles-kan, is in een klap een BN’er. Negen kilo raakte hij kwijt op het eiland. “Je ervaart hoe het is om honger te hebben. Je conditie gaat achteruit. In het begin ren je nog wel eens een berg op, maar dat leer je snel af. Je moet je krachten verdelen. Als ik een tijdje door mijn knieën bij het kampvuur had gezeten, dan moest ik niet te snel opstaan, want dan werd het zwart voor mijn ogen.”

Maandenlang moest hij zijn mond houden. Voor hem wel redelijk te doen, zegt hij, maar voor vrouw Ineke was het erger. “Op 8 juni gingen we richting de Filipijnen, op 17 juli kwam ik terug. Niemand mocht nog weten dat ik meedeed aan Expeditie Robinson. Mijn vrouw kreeg natuurlijk allemaal vragen. ‘Waar is Jan?’ ‘Ach, die voelt zich niet zo lekker.’ En het viel ook nog eens tegelijk met het Dijkerhoeksfeest. Nog meer vragen. Maar ja, iedereen wist dat ik me had opgegeven voor het programma. Steeds meer mensen begonnen wat te vermoeden. Die kwamen ook bij Ineke. ‘Je hoeft me niks te vertellen, maar als je hulp nodig hebt, dan hoor ik het wel.’ Dat is toch mooi. Nadat ik de laatste proef had gewonnen mocht ik eindelijk naar huis bellen. Toen ik aan Ineke en de kinderen vertelde dat ik de winnaar was, ontplofte het aan de andere kant. Dat was echt heel gaaf. Misschien wel het mooiste moment van de hele ervaring. Maar daarna moesten we het nog maanden voor onszelf houden. Mijn kinderen vonden het af en toe wel lachen. Dan kwam er weer iemand bij hen speculeren. ‘Ik denk dit, ik denk dat’.”
Al vanaf het eerste seizoen van Expeditie Robinson (2000) is Jan een trouw kijker. “Met een biertje erbij en een zak chips binnen handbereik. En dan maar commentaar geven vanaf de bank. ‘Dat en dat had ik helemaal anders gedaan.’ Langzaam begon het te broeien. Commentaar geven is gemakkelijk, maar hoe zou het zijn om zelf mee te doen? Maar ja, de kinderen waren toen nog te jong, ik had het bedrijf net overgenomen, het was er de tijd niet voor.” Toen Expeditie Robinson ‘overschakelde’ naar BN’ers leek zijn kans definitief verkeken. Maar zo’n twee jaar geleden werd de deelname aan het programma weer opengesteld voor ‘gewone Nederlanders’. Jan gaf zich op, maar kwam er niet door. Maar, de tweede keer, voor het seizoen van 2018 lukte het wel. “Toen ik te horen kreeg dat ik geselecteerd was, moest dat wel even landen…”

Elfstedentocht

We vragen hem gekscherend of hij een scoutingachtergrond heeft. Nee dus. “Maar als boer ben je 24/7 in weer en wind bezig. Je moet gewoon doordoen. Je bent het gewend om creatieve oplossingen te vinden. Je moet wel eens dingen aan elkaar binden die niet goed bij elkaar passen. Of ik veel heb gesport? Best wel. Ik doe aan paardrijden en ik schaats veel. Ik ben lid van de Koninklijke Vereniging De Friesche Elf Steden. Een keer de Elfstedentocht uit schaatsen, dat is een droom.”
Jan kwam terecht op een eiland met zes andere onbekende Nederlanders. “Je leert elkaar heel goed kennen. Je vertelt elkaar dingen die je een ander niet vertelt. Dag en nacht ben je bij elkaar. Je krijgt echt een band. We zien elkaar ook nog steeds. We hebben een keer meegeholpen bij de Blauwvingerrally, zijn naar Walibi Fright Nights geweest, een keer naar een musical, een avondje stappen in Zwolle en hebben een keer een aflevering samen bekeken. Het zwaarste op het eiland? Het stemmen. Ik weet nog dat we de eerste keer Gwenda wegstemden. Je weet dat het erbij hoort, maar toen ze begon te huilen, had ik wel zoiets van ‘ooh jongens’. Ik had echt medelijden. Al die spelletjes, dat geplot, het is niks voor mij.”

Insemineren

Ook nadat zijn groep was samengevoegd met de BN’ers kon hij zich prima handhaven. “Gregory (Sedoc, voormalig hordeloper en medefinalist, red.) vond ik een enorm aardige kerel. Maar ook de rest hoor. Loiza, Stijn, Nienke en Steven bijvoorbeeld. Steven (Brunswijk, beter bekend als ‘Braboneger’, red.) heb ik nog uitgelegd hoe je moet insemineren. Dat vond-ie heel interessant.”
Het was af en toe uitkijken voor giftige dieren. “Dominique werd gebeten door een kwal. De wond zit er nog steeds. We lagen een keer ’s avonds laat op het strand te wachten voor de eilandraad. Er waren geen camera’s bij. Ineens voelde ik wat nats bij achter mijn schouder. Een soort straaltje water, ik bleef nog even liggen. Maar toen voelde ik het langs mijn rug trekken. Ik kijken. Was het een giftige zeeslang, die komen soms op het land, die onder me door richting zee gleed.”

Ontnuchterend

De ontlading toen hij de finale had gewonnen was enorm. Trots ontstak hij het overwinningsvuur op de toren. Maar roem is relatief en vergankelijk. Al heel snel volgde een ontnuchterende ervaring. “We moesten na afloop nog op het eiland blijven om de commentaren voor de uitzending op te nemen. Ondertussen was de plaatselijke bevolking al bezig om de stellingen af te breken. Steeds meer mensen gingen weg. Uiteindelijk bleven we met ons vieren over. Dominique (Hazeleger, finalist, red.), Gregory, iemand van de productie en ik.” Jan begint te lachen. “We zouden met de laatste boot mee, maar toen begon het te regenen. Zaten we daar met ons vieren op een steiger. Kliedernat. En het duurde nog even totdat die boot kwam…”

Touwtrekken

Zijn kracht? Jan is een allemansvriend. Niet iemand die een hoofdrol voor zichzelf opeist, want zo is hij niet. “Ik probeerde me nuttig te maken voor de groep en een beetje op de achtergrond te blijven. Ik hield me zoveel mogelijk afzijdig van alle complotjes. Dat was vooraf ook mijn insteek, maar ja, ik wist ook niet of dat ging lukken. Als je honger hebt, kun je anders reageren. Maar het pakte in mijn geval heel goed uit. Ik denk ook omdat ze met name in de tweede helft heel erg druk bezig waren om elkaar eruit te stemmen. Dat zou ook mijn tip zijn aan anderen als ze meedoen: blijf je zelf. Als je het baasje wilt uithangen, val je door de mand. Doe maar gewoon. Vaak merk je dan ook dat je goed genoeg bent. En weet je, een beetje geluk is ook nodig. Bij de een-na-laatste proef moesten we een stuk hout aan een touw zo lang mogelijk omhoog houden. Laat ik nou net aan touwtrekken hebben gedaan. Ik voelde op een gegeven moment dat ik de goede positie te pakken had. Toen kon ik lekker blijven hangen. Ik denk dat het voor iedereen goed is om een keer mee te doen aan zo’n programma. Even geen mobieltje, even geen internet. Je bent van alles verstoken. Even helemaal terug naar de basis. Dan kom je er wel achter dat de hang naar materialisme, waar ik zelf trouwens ook wel aan meedoe, helemaal niet nodig is. Ik hoop dat ik meer relaxed van het eiland ben gekomen. Dat wil ik hier ook volhouden.”

Lees ook

Rustpunt De lange Pier geopend in Lettele

LETTELE – Aan de Butersdijk in Lettele is sinds mei dit jaar een nieuw rustpunt …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.