Brett: 2019

De eerste projectie op mijn netvlies in de nieuwjaarsochtend van 2019 was de gootsteen met daarin twee glazen en een lege champagnefles: drie onbeduidende overblijfselen van een oudejaarsavond die ik in huwelijkse harmonie met mijn vrouw doorbracht op de bank.

Netflix, mijn beste ontdekking van 2018, schonk me prachtige beelden van het Amerikaanse Midden-Westen en behoedde me voor Nederlandse cabaretiers en andere TV middelmatigheid. De personages en dialogen in Fargo waren een opsteker voor mijn humeur. In de tuin, om twaalf uur, draaide ik goedgemutst mijn hoofd naar links voor het vuurwerk van Heino en opgewekt naar rechts, waar de Lemelerveldse pijlen de lucht in werden gevuurd.

Het afgelopen jaar was een kentering geweest, zo besefte ik op de valreep, toen het huis nog vol was met kinderen en aanhang. Voorheen was ik opvoeder en bracht mijn kinderen dingen bij waar ze misschien wat aan hadden en waar ze misschien over nadachten. Die rollen waren nu omgedraaid. Ik maakte steeds meer gebruik van hún kennis en levenstips. In plaats van gever was ik ontvanger geworden. Misschien wat voorbarig, maar was dit de eerste stap naar mantelzorg? Netflix stond symbool voor die kentering: inloggen op het account van je dochter.

Eerder die week, met mijn zoon terugrijdend van de tennisbaan (waar ik met de hakken over de sloot wist te winnen, ook dát ging binnenkort veranderen) praatten we wat na over backhands en dubbele fouten. In een weiland stond een party tent. Mensen verzamelden zich rond rookpluimen. Een vette carbid-dreun. Vogels vlogen krijsend op. Ik genoot van het moment. Wilde mijn vogels aan de grond houden. Bij me. Maar ze waren ongrijpbaar. Net als de tijd, die meestal rustig voortkabbelt. Maar soms zonder enige waarschuwing, als een bal uit een melkbus, van je weg schiet.

staging2.brettsnap.nl
brettcolumn@hotmail.com