Home / Algemeen / Zondagse Gedachte: Welkom in Gods huis

Zondagse Gedachte: Welkom in Gods huis

Vorige week schreef Ds Martje Veenstra in deze verwachtingsvolle tijd over de veelkleurigheid in haar collectie stallen. Hoezeer wij met een bepaalde blik kijken en hoe een stal uit een ander werelddeel ons kan helpen eens met een andere bril te kijken.

In de tussentijd ontmoetten zij en ik elkaar met nog vele anderen bij een studiedag. Daar presenteerden we de resultaten van twee-en-een-half jaar samen optrekken en samen nadenken over de vraag ‘hoe kunnen we op een andere, nieuwe manier kerk-zijn in plattelandsgebied’. We zijn in de loop van de tijd met een bepaalde bril gaan kijken: kerk-zijn doe je vooral binnen de muren van het (dorps)kerkgebouw en via de geijkte paden.

Gekscherend zeiden we als werkgroep toen we naar het station en onze auto’s terugliepen: lang geleden was er geen plaats in de herberg. Stel, dat we toen onze kerkgebouwen al hadden gehad, dan was die vast wél open geweest om dat heilige gezinnetje te ontvangen. Maar laten we eerlijk zijn: is dat wel zo? Zeggen wij in onze tijd niet vaak: ‘sorry, maar nu zijn we niet open, sorry, maar nu is het te druk, nu hebben we geen tijd’? Dat soort vragen stellen we ons als we op zoek gaan naar nieuwe vormen om kerk te zijn.

We denken dat het de kern is en blijft om met elkaar het verhaal te delen. Dat het de kern is elkaar aandacht, erkenning en waardering te geven. We denken dat het de kern is Gods Naam – Ik zal er zijn – letterlijk te laten zien en ervaren. Dat het de kunst is God zelf en de Geest niet in de weg te zitten. God te durven zien op een andere plek dan het kerkgebouw. ‘Welkom in Gods huis’ durfden we te zeggen bij de bunker en bij de boom op het station van Wijhe. ‘Welkom in Gods huis’ durfden we te zeggen in het Noaberhuus, gevestigd in de winkel, die ‘Bij de boom’ heet en gerund wordt door mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt. ‘Welkom in Gods huis’ durfden we te zeggen gewoon op straat onderweg. God zelf tegenwoordig stellen op die niet verwachte plekken.

Dat het zo een verwachtingsvolle tijd kan zijn op weg naar dat bijzondere verhaal van de geboorte van een klein en kwetsbaar kind, waar bijna nergens plaats voor was.

Lonneke Gunnink – van den Berg (Pastor parochies H. Kruis en H. Lebuinus)

Lees ook

Lauk: Vriendelijk

De mensen zijn zo vriendelijk; iedereen in de supermarkt maakt meteen ruimte en knikt vriendelijk. …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.