Home / Algemeen / Meubelmaker Henry van den Beld heeft de moed bijna opgegeven na geëscaleerd conflict met RIBW

Meubelmaker Henry van den Beld heeft de moed bijna opgegeven na geëscaleerd conflict met RIBW

‘Dit is een ramkoers; het wordt einde oefening’

RAALTE – Over een paar maanden is het gebeurd. Dan is hij failliet. Toch gaat Henry van den Beld gewoon verder met zijn bedrijf EOS: Echte Oude Steigerplanken. Ook nu het conflict met de RIBW, Henry begeleidde een aantal cliënten van de organisatie, is geëscaleerd en hij geen PGB-inkomsten meer heeft.

“Alle cliënten van de RIBW die ik hier eerder had, komen hier nu als vrijwilliger. Gewoon omdat het ze het leuk vinden. Hier is rust en structuur en leren ze bij. Maar zonder de PGB-inkomsten red ik het niet. Ik moet echter wel door.” De laatste hoop: een nieuwe juridische paraplu, waaronder hij zijn activiteiten kan voortzetten. Maar die moet zich dan wel heel snel melden…

Henry had een goed lopend meubelmaakbedrijf op de Boerhaar, toen op 8 april 2015 het noodlot toesloeg en zijn werkplaats in de brand vloog. “Het was 10.50 uur en ik had een half bakkie koffie op. Dat zijn details die ik niet vergeet.” Henry liep in zijn pogingen om te redden wat er te redden viel stevige brandwonden op. Hij moest maanden revalideren. Verzekerd was hij niet meer. Die dure verzekering had hij opgezegd om geld vrij te maken voor de studie van zijn kinderen.

“Na zes weken in het ziekenhuis in Groningen heb ik gesmeekt om weer naar huis te mogen. Daarna ben ik snel weer aan het werk gegaan. Met twee handen in het verband lukt dat echter niet zo goed. Maar ik had nog een hele lijst bestellingen van klanten. Daarna kreeg ik contact met iemand van de RIBW. Zij hadden handen genoeg. Of ik als vrijwilliger een aantal cliënten onder me zou willen nemen en begeleiden. De opbrengsten van de verkoop van hun meubels mocht ik dan houden.” Aldus geschiedde, Henry ging als vrijwilliger voor de RIBW aan de slag. Uiteindelijk kwam hij met zijn cliënten terecht aan de Praamstraat 7.

“Maar heb niet de papieren om mensen met een zorgvraag te begeleiden. Onder de vlag van de RIBW kon het echter wel. Maar de RIBW wilde op een gegeven moment weer naar een andere locatie: het oude gebouw van Veldhuis aan Kaagstraat. Daar kreeg ik een deel toegewezen. Toen ik daar een kijkje nam, bleek het echt te klein te zijn. Levensgevaarlijk. Je moet wel een beetje ruimte hebben. Mijn cliënten kijken echt niet altijd goed uit als ze met een lange balk op de schouders lopen. Dat had daar tot ongelukken geleid. Ik ging daarmee niet akkoord.”

Huilen

Daarna belandde hij in stevige discussies met de RIBW. “Hier een overleg en daar een overleg. Toen kreeg ik ineens te horen dat de gesprekken wat de RIB betreft een gepasseerd station waren. Ik dacht: ‘Wat nou dan weer; volgens mij waren we nog gewoon in gesprek’. Maar daar dacht de RIBW dus heel anders over.” Het was het begin van een hoop nieuwe ellende. Cliënten van Henry stonden op hun werkplekken te huilen. Ze wilden niet weg. “Ik zag ze bij mij opbloeien. Ik heb hier een jongen die toen hij begon nog geen machine aan kon zetten en zes weken later aan tafel met klanten ontwerpen zat te bespreken. Hier maakten ze echte meubels. Geen asbakken, vogelhuisjes, dienblaadjes of andere nutteloze dingen. En hier ontwikkelden ze zich.”

Uiteindelijk kalmeerde de boel. Henry ging op de oude voet verder, onder de paraplus van de RIBW. Die organisatie eiste echter wel alle machines in de werkplaats op. Niks bleef staan. Henry stond met lege handen. Een netwerk achter de schermen zorgde ervoor dat er ruim 10.000 euro op tafel kwam om andere machines te kopen.

Een jaar kabbelde het zo verder. De cliënten hadden plezier, maar Henry kreeg geen nieuwe mensen meer van de RIBW. Er werd hem een contract in het vooruitzicht gesteld, maar dat kwam er niet. Begin september kreeg hij een bericht van de RIBW, waarin de organisatie de samenwerking opzegde. Niet de juiste papieren en te betrokken met de deelnemers, zo stelde de RIBW.

Bemiddeling

Volgens Henry en ook de pandeigenaar zou de RIBW daarna cliënten hebben geïntimideerd. ‘Niet meer bij Henry helpen, anders raak je je PGB misschien wel kwijt’. Oud-wethouder Cor van den Berg uit Wijhe bemoeide zich ermee, net zoals toenmalig wethouder Gosse Hiemstra. Uiteindelijk kwam Gerria Toeter, nu de wethouder van dienst, ook nog even langs. Een poging om Henry’s onderneming onder te brengen bij Leer- en Werkbedrijf De Enk strandde echter al snel. De Enk bleek niet geïnteresseerd in schaalvergroting. Uiteindelijk liep het allemaal op niets uit. “Het is nu al heel lang stil. Niemand durft zijn nek uit te steken.”

De samenwerking met de RIBW is met ingang van november officieel over. Henry krijgt geen PGB-gelden meer. Toch blijven de cliënten komen. Alleen dan wel op vrijwillige basis. “Ik heb ervoor gezorgd dat ze verzekerd zijn.” Henry denkt dat het conflict met de RIBW alles te maken heeft met de financiële tekorten bij de organisatie. “Er zijn steeds meer zorgboerderijen bijgekomen. Het is een constante strijd om dat geld. Weet je, ik vind dat het de RIBW gewoon om de PGB-gelden is te doen en dat de organisatie verder hun cliënten het liefst dom houdt.”

Paraplu

Hij zegt dat hij de kop nog enkele maanden boven water kan houden. “En daarna sta ik opnieuw bij de gemeente. Alleen dan wel bij een ander loket… Ik heb echt aan de gemeente voorgesteld om zelf de papieren te halen zodat ik onder eigen vlag met de cliënten door kan. Maar dat raadden ze me af. Ik heb ook die tijd niet meer. Als je die papieren om te werken met mensen met een beperking wilt halen, dan ben je zo twee jaar verder. Dan ben ik al failliet. Dit is een ramkoers, het wordt einde oefening.

Het liefst ga ik op dezelfde manier verder. Ik dacht dat ik meubels maken leuk vond, dat is ook zo, maar het helpen van de deelnemers vind ik nog veel leuker. Maar hoe het verder moet? Dan heb ik een nieuwe paraplu nodig. Iemand of een organisatie met de goede papieren. Ik durf er niet meer op te rekenen. En weet je wat het is. Het is zo leuk! Als ik als begeleider nou de enige was die er zo over denkt, maar alle deelnemers ook! Zij zitten toch al in een verdomhoekje, die zijn er weer de dupe van. Dat steekt mij het meest!”

Lees ook

Belangstelling voor streekproducten flink gegroeid sinds maart

HAARLE – Pluimveehoudster Jolanda Kieftenbeld merkte het al eerder; sinds in maart de coronacrisis uitbrak, …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.