Gewoon Carolien: Niet meer alleen op kerstavond

Het was lang geleden, maar hij dacht er telkens aan terug. Een man pakte een foto van de schouw en keek ernaar. Met zijn vinger gleed hij voorzichtig over het glas. Het lieve gezichtje op de foto, was van zijn overleden vrouw. Ze was nu alweer tien jaar weg, maar het voelde nog als gisteren.

De man zette de foto weer terug op de schouw, pakte een andere foto en glimlachte lief naar de jongen op het portret. Het was een foto van zijn zoon, uit de periode dat hij nog gelukkig was. Wat een heerlijke knul. Ook hij was op slag uit zijn leven weggerukt. De man zette ook deze foto weer terug op de schouw. Het was bijna kerst.

Hij mompelde; ”Wat is nu een kerst zonder Kerstman.” Een grote glimlach verscheen op zijn gezicht. Hij pakte zijn kerstpak uit de kledingkast en kleedde zich om. Kamde zijn baard en zijn haar. Hij was wat dikker geworden, maar dat was niet erg, want zijn pak zat nu als gegoten. Hij deed zijn deur op slot en ging op pad.

Klop, klop. Hij wachtte rustig. De deur werd geopend en daar stond een vrouw in de deuropening. “Ik kom u een fijne kerst wensen.” Zei de Kerstman. “Mevrouw, ik kom u wat brengen. Ik zie u elke dag naar het centrum gaan.” De vrouw keek de Kerstman aan en knikte. Dat klopte. “Ik zie ook dat u vaak alleen bent.” De vrouw kreeg een kleur op haar wangen en ze knikte weer.

“Ik heb iets voor u mee gebracht.” De Kerstman overhandigde haar een klein cadeautje. ”Ik zou het ook fijn vinden, als u morgen op kerstavond naar dit adres toe kunt komen”. De vrouw keek naar het door de Kerstman ontvangen briefje in haar handen. Hier stond een adres niet ver van haar vandaan op geschreven. Ze knikte, ze zou komen. De Kerstman verdween.

Klop, Klop! Weer wachtte de Kerstman. Een hoogbejaarde heer deed open. “Ik kom u een fijne kerst wensen.” Zei de Kerstman. “Ik vier geen kerst.” Zei de oudeheer. “Dat weet ik.” Zei de Kerstman. “Maar ik wil u toch graag een geschenkje overhandigen”. “En,” zei de Kerstman, “komt u morgenavond ook naar dit adres?” “O, dat is hier vlakbij!” De Kerstman liep weg en glimlachte.

Thuisgekomen deed de man zijn pak uit. De hele week had hij als Kerstman mensen bezocht, mensen die alleen waren. Hij had ze elke dag, wekenlang, geobserveerd in het centrum. Zo is hij op het idee gekomen om hen een Kerstdiner aan te bieden. Die bewuste avond is het heel gezellig geworden. Zo gezellig, dat ze niet alleen kerstavond, maar ook de kerstdagen en oud en nieuw samen hebben door gebracht. Ze bleken alleen maar een zetje nodig te hebben. Een bewerkt verhaal van Jolanda Rhijnsburger, staging2.levensboomverhalen.nl. Reageer gerust; info@carolienjonkman.nl.