Gerlant: De meester, de tandarts, de tieners en een papa

Meester stuurt een mail: “Het valt mij op dat er de laatste tijd erg veel bezoeken van leerlingen aan tandartsen, huisartsen, orthodontisten en andere specialisten gepland staan.” Hij moppert daar wat over. Hij besluit: “Uiteraard weet ik dat dit niet voor alle ouders geldt, maar met de gedachte ‘wie de schoen past, die trekke hem aan’, besloot ik dit wel naar de hele groep te mailen. Ik weet ook dat sommige afspraken bij bepaalde specialisten onder schooltijd niet te vermijden zijn, maar hierbij toch het verzoek om afspraken die buiten schooltijd plaats kunnen vinden, ook buiten schooltijd te plannen.”

De tandarts. We hadden een ouwe, die ging met pensioen. Een controle? Met vier personen twintig minuten naar binnen en klaar. Soms een gaatje. Een kwartiertje terugkomen op een geschikte tijd en ‘tot over een halfjaar!’. Tegenwoordig duurt een controle van vier anderhalf uur. Foto’s maken, altijd ‘bijna gaatjes’ en extra controles. Bij voorkeur om de zes weken. En een echt gaatje? Dat duurt een extra uur.

De tieners. “Bij die ouwe was het zo klaar. Deze heeft voor elke handeling een andere assistent. Hij komt binnen, kijkt, zegt wat een ander moet doen en gaat weer naar een andere kamer. Om en om moeten we drie keer in die stoel gaan zitten en op hem wachten. Hij voelt zich heel belangrijk maar wij zijn wel klaar met hem. Die ouwe kon het ook in twintig minuten. En dan nog het gezeur over een beugel moeten.”

De papa zei eerst dat die nieuwe nog even een beetje moest wennen. “De ouwe was zo’n ervaren rakker. Die kon gewoon in een oogopslag zien wat er ging of moest gebeuren.” Daar gingen ze wel even in mee, maar dat lusten ze nu niet meer. Wat de papa werkelijk dacht zei hij niet. “Die nieuwe heeft een dure praktijk gekocht en die moet zo snel mogelijk worden terugverdiend. Elke extra handeling is kassa, speciaal bij kinderen. Het ziekenfonds betaalt wel. Kinderen zijn gratis mee verzekerd.” Maar dat is natuurlijk cynisch.

De ouwe verbouwde tien jaar terug de praktijk voor een vermogen. Een orthodontist en van alles kwam erbij. De papa zei toen: “Je doet nog al ouwe, ik dacht dat je wel gauw zou stoppen.” De ouwe zei dat hij wilde zorgen dat het dorp ook in de toekomst tandartszorg zou kunnen behouden. Alleen maar een tandartspraktijk hebben was niet meer van de tijd. Wilde niemand meer overnemen.

De tieners willen nu een andere tandarts. Eentje die wel normaal doet en anders gaan ze ‘gewoon’ nog maar een keer in het jaar. Dan zijn ze dezelfde tijd als vroeger kwijt. De zorg is aan verandering onderhevig. Meer en meer specialismen, afspraken op afspraak en dat komt ook in de tandheelkunde naar voren. Afspraken maken na schooltijd lukt niet meer. Je moet gewoon heel vaak met je kind op komen draven om een tandarts in het dorp te kunnen behouden.

De papa was blij met het mailtje van de meester. Het normaal gaan vinden om uren aan het lijntje gehouden te worden heeft zijn prijs. De meester begint terecht te klagen. School hoort nummer één te zijn. Eén moet ook de zondebok zijn.

gerlant@regiobode.nl