pensionado maarten

Friesland dan? Wat een provincie, wat een geweldige mensen. Boeren met tractoren, die onderweg licht brachten, een pizza die op een gek tijdstip geserveerd werd. Het kon allemaal. Niemand die er gek van op keek. Zoiets doe je gewoon voor deze grote man.

De beer uit Lemmer, die ik vroeger verafgode, valt bij deze reus in het niet. Van Rintje wilde iedereen destijds een kindje, iedereen wilde ook wel door hem ingezeept worden met Sanex. Van Maarten wil ik niks, alleen maar kijken naar witte voeten en handen, alleen maar horen waarom hij dit allemaal gedaan heeft.

Reinier Paping, de Elfstedenwinnaar van 1963, heeft destijds ook geleden. Een helse tocht in die barre kou, dat sprak ook tot de verbeelding. Bij mij in de klas stond de radio aan om het spektakel te kunnen volgen. We kregen immers les van een Friese onderwijzer, die er geen minuut van wilde missen. Wij moesten die dag ons zelf maar redden, voor jezelf lezen, een taakje rekenen en verder veel tekenen. Zoiets vergeet je nooit meer.

De oude Reinier sprak met bewondering over Maarten, zijn zwemprestatie was velen malen groter dan over bevroren water schaatsen. Dat deed Reinier voor een Elfstedenkruisje, Maarten deed het voor het goede doel. Onderzoek naar kanker, de teller stond al op ruim drie miljoen. Daar heeft hij voor geleden en gestreden.

Chapeau!

Johanna van den Berg
Uit het leven van een pensionado