Home / archiefcentraal / raalter huisartsen wim veldhuis en trudy van loon stoppen er na 29 jaar mee

raalter huisartsen wim veldhuis en trudy van loon stoppen er na 29 jaar mee

Werd er in al die jaren in hun vroegere dokterswoning aan de Monumentstraat wel eens over hun patiënten gesproken? “Natuurlijk, je bent tenslotte huisarts met je hele wezen. We moesten er soms echt de rem op zetten. En natuurlijk doe je dat nooit waar anderen, zoals onze vier zoons, bij waren.”

Veel is er veranderd sinds het echtpaar op 1 september 1989 aan de slag ging. Trudy, geboren en getogen in het Brabantse Rijen, was zelfs de eerste vrouwelijke huisarts van de tien die Raalte er toen had. “Eigenlijk werd je een beetje in het diepe gegooid. Voorgangers zoals Van Delft en Arnolds hadden als huisarts nog alles zelf moeten ontdekken, wij hadden nog een jaar specialisatie gehad, maar dat is tegenwoordig gelukkig sterk verbeterd. De huisarts is een echt specialisme geworden, niet alleen medisch-technisch en fysisch, maar ook psychologisch. Ik heb trouwens nooit gemerkt dat ik mijn plekje als eerste vrouwelijke huisarts moest veroveren of zo, ik werd gewoon geaccepteerd.”

Veel is er veranderd in die kleine 30 jaar, zo weet echtgenoot Wim, geboren en getogen in het Twentse Tubbergen. “Wij begonnen toen aan de Monumentstraat met drieduizend patiënten en een assistente voor vijf halve dagen per week. Bij de Huisartsenpraktijk Blekkerhoek hebben we nu zes of zeven assistenten en drie praktijkondersteuners. Mensen komen vaker dan vroeger, de drempel is lager geworden. Toen was er altijd wel een oma die zei dat er nog even gewacht kon worden omdat het toch de waterpokken zouden zijn. Jonge gezinnen nemen dat risico gewoon niet meer en maken direct een afspraak. Het controlebeleid is ook veel strikter. Mensen met suikerziekte, met nier- of hartproblemen, noem maar op, we hebben ze nu veel beter in het snotje. Vroeger was dat vooral een zaak van de ziekenhuizen, nu doet de huisarts dat. En zo voorkom je bij suikerziekte die amputaties en blindheid van vroeger bijvoorbeeld.”

Zambia
De twee ontmoetten elkaar tijdens hun medische studie in Nijmegen en werkten daarna drie jaar in Zambia voor Memisa, tegenwoordig bekend als Cordaid. “Heel bijzondere jaren waarin je met z’n tweeën echt alles moest doen in zo’n ziekenhuisje voor een gebied zo groot als half Nederland. Daar werden de patiënten na dagenlange reizen met de vrachtwagen heen gebracht. Toen onze oudste zoon naar de basisschool moest, zijn we teruggekeerd naar Nederland, eerst naar Hengelo Gelderland en daarna naar Raalte. Een van de redenen om hier te gaan werken, was dat de huisarts destijds nog de bevallingen deed. En als tropenarts sprak je dat wel aan.”

Eigenlijk is een huisarts een levenslooparts, zo stelt Wim. “Je volgt namelijk mensen van de wieg tot het graf. Je kent hun levensloop. Je hebt op het spreekuur die individuele patiënt voor je zitten, maar je weet ook uit wat voor gezin of familie die komt, wat daar ooit gebeurd is, dat die en die zoveel jaar geleden zijn overleden, wie er zijn gaan studeren. Ik vind dat ook heel belangrijk, iemand zien in de hele context van zijn leven en omgeving.”

Ook huisartsen hebben weer specialisaties en bij Wim is dat de palliatieve zorg, de zorg voor mensen in hun laatste levensfase. Zo is hij voor collega’s in de regio consulent en ook de vaste huisarts voor alle bewoners van hospice de Cirkel die van buiten Raalte komen. “Het einde van iemands leven, hoe begeleid je dat als arts? De dood is een wezenlijk deel van het leven en dus ook van mijn vak.”

Moeite mee
Wonen en werken in hetzelfde dorp lijkt voor huisartsen niet altijd even makkelijk. “In Raalte valt dat nog wel mee. In het veel kleinere Hengelo werd je soms echt bij de supermarkt gevraagd naar de uitslagen van een onderzoek. Dat was hier veel minder. Al moesten sommigen er aan wennen dat Wim of ik gewoon onze zoons naar school brachten. Heb je geen spreekuur hoorde je dan. Het was voor ons altijd belangrijk om praktijk, gezin en huishouden met elkaar in balans te houden,” zo zegt Trudy. “Ik had er wel eens moeite mee als mensen hier ‘s avonds aanbelden. Niet als het om een hartaanval natuurlijk, maar wel om een zere enkel of zo. Daar kon ik slecht mee omgaan,” zo erkent Wim. Door de komst destijds van regionale huisartsenposten is die aanloop bij de deur verdwenen. “Maar daarom doen we ook al vele jaren geen bevallingen meer. Als je dienst hebt bij de huisartsenpost, dan had je echt geen tijd voor een thuisbevalling.”

Caravan
Wat gaan beiden na 1 januari doen? “In een zwart gat vallen”, zo klinkt het spontaan. Een grapje, zo wordt snel duidelijk. Er is al een caravan gekocht, er zijn drie kleinkinderen, Wim fietst al vele jaren bij CRT Raalte, beiden doen aan stijldansen in Deventer en houden van lange afstanden wandelen (Het Pieterpad is al oude koek) en lezen.

Wim: “Maar je moet het pragmatisch bekijken. Je hebt gemiddeld nog een kwart van je leven voor je liggen. Dan is met de caravan erop uit trekken of op de kleinkinderen passen niet voldoende. Er komt vast en zeker een goede en zinvolle invulling, daarvan zijn we absoluut overtuigd. We hebben hier lang bewust naar toe gewerkt. Vergeet niet dat het werk als huisarts behoorlijk zwaar en intensief is. Denk maar aan al die bijscholingen die je moet volgen om bij te blijven. En na je zestigste merk je dat sommige zaken wat minder worden, je flexibiliteit bijvoorbeeld. Vroeger stopten huisartsen als ze 60 waren, dat was niet voor niks. Het is ook goed om te stoppen als je het werk nog leuk vindt. Zeker, het is een luxe dat we dat kunnen. Als mensen pas met 67 jaar AOW krijgen, dan wordt dat voor huisartsen een hele klus om dat goed te begeleiden. Ouderen hebben gemiddeld genomen echt meer de dokter nodig. Al zijn er ook krasse 90-jarigen die je nooit ziet natuurlijk.”

Heel lekker
Het echtpaar wordt 1 januari opgevolgd door Marjolein Jaspers-Gerrits uit Diepenveen. “Daar zijn we heel blij mee. Ergens hadden we naast onze vrouwelijke collega’s Hoogwater en Heemskerk graag een man gezien, maar die zijn nauwelijks meer te vinden. Een combinatie van mannelijke en vrouwelijke huisartsen in een praktijk heeft voordelen, maar je ziet in de hele zorg dat vrouwen enorm oprukken. Tachtig procent van de medische studenten is nu al vrouw.”

Terug naar Twente of Brabant, dat hoeft het echtpaar in ieder geval niet meer. “Daar zijn we al zo lang weg. Eigenlijk zijn we Raaltenaren geworden, we wonen hier gewoon heel lekker.”

Lees ook

Gerlant: Vaccinatieboekje

Ik ben in principe een avonturier, een nieuwsgierig mens zou je het ook kunnen noemen; …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.