Home / archiefcentraal / gerlant reageert op toon leerfabriek

gerlant reageert op toon leerfabriek

Toon heeft een dilemma. Moet hij meegaan in de wens van twee onderwijs instellingen die graag alle scholen in Olst-Wijhe willen fuseren. De plattelandsschooltjes moeten dan sluiten. Het verhaal is goed ingepakt door deze in het groot, groter, grootst is beter gelovende managers. Zeker, het is beter voor hun portemonnee, hoe groter de school hoe groter hun inkomen en hoe minder uren zij voor de klas hoeven te staan en bezig zijn met waar een school nu echt voor is.

Ik heb het bericht met verbazing en afgrijzen gelezen. Zijn ze nu helemaal gek geworden? Ik zat vroeger zelf op zo’n leerfabriek. 36 Leerlingen in de klas. De meester was bezig met algemeenheden en als ik het niet snapte of, wat vaker voorkwam me zat te vervelen en  afgeleid naar buiten keek en weg droomde naar huis waar in mijn beleving het echte leven zich afspeelde.

Ik droomde van mijn kalfjes, de biggetjes en de trekker. Van het hooien of mesten. Pa helpen bij het bouwen van de nieuwe stal, maar ook van mijn hut met echte tuin. Nog vaker dacht ik na over wat ik op het journaal had gezien of in de krant gelezen. De oorlog Iran en Irak. De oliecrisis inclusief de autoloze zondagen en ook de politieke debatten op tv hadden mijn aandacht.

Mijn moeder zag het allemaal gebeuren en sleepte mij van hot naar her. Geleerden die het beter als de meester wisten en de ene test volgde op de andere. Een IQ van 131, hoe ze het wendden of keerden, daar kwamen ze allemaal op uit. Maar hoe ze dan konden zorgen dat het jochie in het systeem ging passen, dat wist niemand. Misschien moest hij wel naar Berkum, ‘de lomschool’, opperde de directeur. Dat is mij gelukkig gespaard gebleven. Stel je voor, durf ik nu te zeggen. Ik met mijn verstand naar de blo. Mijn ouders waren wijzer, en hebben de school er bij gesleept en daar ben ik ze nog alle dagen dankbaar voor. Blijft staan, zes jaren basisschool, een lijdensweg.

Het voortgezet, het ging niet veel beter. Gedesillusioneerd in het onderwijs had ik al in mijn jonge jaren een heel groot stukje basiskennis gemist. Ik moest dus naar het LBO waar mijn creativiteit niet tot zijn recht kwam. Ik voelde me als een nummer op de Zwolse leerfabriek, waar wederom mijn klasgenoten niet begrepen dat er meer in de wereld was dan saaie lesstof, niet wisten wat er in politiek Den Haag gebeurde en de Falklandoorlog net als de crisis op de arbeidsmarkt begin jaren 80 snapten zij niet. Het grotere plaatje achter dat debacle was wat mij fascineerde en waar ik heerlijk over kon debatteren. Maar wat anderen dan weer stom vonden, dat paste niet binnen de gedachte van het systeem.

Toon, het leven in Laag Zuthem nu is een bewuste keuze. Een klein dorp met een hechte gemeenschap. Een school met de bijbel, wel een school waar wij elkaar allemaal kennen. Als er nieuwe mensen komen wonen leren ze anderen kennen via het schoolplein. En via dat schoolplein komen ze in de dorpskamer in het buurthuis een biertje drinken. Je lust elkaar of niet maar als iemand ziek is weten we dat en kunnen we wat. Het is het hart van het dorp, maar zorgt ook voor de broodnodige verjonging naast al die vergrijzing . Het is een schakel in het geheel maar geeft vooral veel kansen.

Had ik niet met die School met de Bijbel kunnen leven, waren ze een paar kilometer verderop naar Lierderholthuis naar school gegaan. Een plekje waar de raad van Raalte enkele jaren terug voor eenzelfde dilemma als jullie nu stond.  Het gebouw was ouwe meuk en afgeschreven en het goedkoopste was om het samen te voegen met Heino waar ook wat gebeuren moest. Niet dat het mijn verdienste is maar Lierderholthuis heeft nu een kleiner, energieneutraal en goedkoper gebouw. Ja dat kost een paar centen maar het gaat toch om de toekomst van?

Mijn kids, ze doen het goed op school. De eerste doet atheneum, engelstalig in Zwolle. Nummer twee gaat volgend jaar ook. Nummer 3 doet het ook goed, ik geloof niet dat ik van haar een cijfer onder de zeven heb gezien. Het systeem heeft ook hen getest en gemiddeld komen ze op een IQ van 130. Van mij moeten ze niks, het is hun keuze maar ze gaan met plezier naar school en ik ben tot nu toe een gelukkig vader als ik het vergelijk met mijn school.

Klopt, het zit bij mij diep. De indruk die mijn eerste schooljaren hebben gemaakt. Het niet passen in een systeem heeft mij jaren in een soort van ’underdog’-positie gedrukt. Het duurde tot ongeveer mijn veertigste tot ik genoeg levenservaring en lef had om mijn mening publiek te durven geven.

De criticaster zal zeggen: Man man, wat een emotie; voor hen nog even een ding ter overdenken. Het Sallands dictee pas bij jullie in het Gemeentehuis. Twee leerlingen hier van dat kleine schooltje uit Laag Zuthem werden 1 en 2. Toevallig? Of zegt het wat over het niveau van het onderwijs? Tja, de ene was de dochter van de gedeputeerde,  maar nr 1 was toch echt mijn zoon, ook met een IQ van 131, maar krijgt de kansen waar hij recht op heeft, er wordt hem een uitdaging geboden op zijn niveau.

Dat plan? Een slecht plan. Onderwijs mag geld kosten. De manier waarop je het besteedt, daar zou je op kunnen bezuinigen.

gerlant@sallandsentraal.nl

Lees ook

Carolien Jonkman: Luisteren

Steeds meer mensen luisteren naar zichzelf en zijn zich bewust van wat er in hun …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.