Home / archiefcentraal / rick lachen

rick lachen

Ik deed het niet. Ik deed gewoon een uur lang mee met een workshop van een lachcoach. En nee, ik ben niet gek geworden. De lachworkshop was het pauzeprogramma van een verder uitermate nuttige cursusdag. Zoals je de poepluiers en slapeloze nachten cadeau krijgt bij een baby. Je vraagt er niet om, je hoeft het niet, maar het zit er toch bij.

We begonnen met een stoelendans. Vijftig volwassenen op de klanken van Kabouter Plop. Ik wilde me meteen af laten gaan, maar steeds toen de muziek stopte, stond ik voor een lege stoel. Toch maar zitten. Na drie rondes werd ik zelfs fanatiek. Ik trok een stoel weg bij een zwangere vrouw en kwam bij de laatste tien. Maar ineens kwam het besef. Ik ben 38 en sta de kabouterdans te doen rondom een paar stoelen. Met veertig onbekende toeschouwers die me vol medelijden aankeken. Ik liet me af gaan en liep naar de kant. Van binnen huilde ik zachtjes.

De lachcoach kwam weer aan het woord. We moesten gekke bekken trekken naar de buurman. En daarna elkaar vertellen wat we gisteren gegeten hadden terwijl we onze tong opkrulden tussen tanden en onderlip. We deden het. Allemaal. Vijftig volwassen communicatieprofessionals. Niemand die opstond en zei: “Zeg lachcoach, weet je wat lachen is? Dat we jou op een stoel vastbinden en verplicht naar de herhaling van Nederland – Bulgarije laten kijken.”

Na een uur was de kwelling voorbij. Ik vroeg me af wanneer ik voor het laatst een uur lang zo weinig had gelachen en kwam uit bij een begrafenis. Onderweg naar huis huilde ik zachtjes. De enige persoon die echt had gelachen was de lachcoach zelf, want die mocht een factuur uitschrijven.

Lees ook

Broeklandse amazone doet mee aan EK springen in Le Mans

Sylvie Ruissen: ‘Na mijn ongeluk begin 2020 heb ik er hard voor moeten knokken’ BROEKLAND …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.