Home / archiefcentraal / gerlant deze week geen gerlant

gerlant deze week geen gerlant

Ik zou kunnen vertellen hoe Annie Schreijer (de Europarlementariër) mij van alles influisterde en er dan bij zegt ‘dit moet je niet in de krant zetten hoor’. Maar dat politici dan bedoelen dat het juist wel moet.  Ik zou het kunnen hebben over de Volkspartij Ommen Vooruit (VOV). Zij kondigden aan vanaf nu een jaar lang de wijken en de buurtschappen in te trekken en de bewoners wakker te schudden. Ik vraag me af of Ommen zit te wachten op jehovapraktijken, maar meer nog waar ze dan de afgelopen drie jaren waren.

Ik zou het kunnen hebben over Egbert den Daas, van Lokaal Alternatief uit Heino, die een bak modder over de gemeente Raalte gooit over een grondaankoop in Heeten van negen jaar terug, toen hij ook al in de raad zat. Een dossier dat ook toen al voor hem vrij inzichtelijk was en als het dan niet goed was, heeft hij toen als volksvertegenwoordiger zitten slapen. Hoe hij zich nu richting verkiezingen profileert in Heeten, omdat hij in Heino met Burgerbelangen een geduchte tegenstander heeft gekregen. Maar ondertussen de gemeente Raalte onnodig beschadigt. Of hoe ik deze week ineens op het politiebureau in Zwolle was, ook niet voor mij zelf.

Ik doe het niet. Terwijl dit allemaal voorbij kwam overleed in Dalfsen afgelopen zaterdag Dick Buitenhuis. Mijn grote neef. Samen opgegroeid op het platteland. Hij een paar jaar ouder en paste altijd op mij. Hij was in mijn jonge jaren zeg maar mijn grote broer. Altijd vrolijk, altijd goedlachs.

Als jochie van zestien, na de mavo, ging hij werken bij Loonbedrijf Velthuis in Hoonhorst. Via de dienstplicht naar Libanon als VN-soldaat. Bij terugkomst wetend dat hij bij de politie wilde. Begonnen in Den Haag, via een paar jaar Deventer, de afgelopen 25 jaar in Zwolle. Al negentien jaar ziek, met ups en downs, en een paar keer voor de dood weggehaald. En altijd maar weer knokken en met zijn specifieke humor de rest op sleeptouw nemen. Zelfs de afgelopen weken, toen duidelijk werd dat de tumor die nu in zijn hoofd zat niet meer was te behandelen.

We hadden niet veel contacten meer. De verhalen kwamen via zijn of mijn ouders. De aanstekelijkheid van zijn optimisme, elke keer weer. Daar trok ik mij aan op. Iedere keer  als het in mijn leven, met mijn gezondheid even tegenzat de afgelopen negentien jaar. Wie was ik om met mijn kwaaltjes en tegenslagen de kop te laten hangen?

Mijn kinderen hebben deze week hun vader voor het eerst zien huilen. Ook dat had een bepaalde impact. De jongste van negen die mij overliep in de schuur en papa zag huilen. Ik wuifde haar terug en snikte dat ze maar even aan mama moest vragen wat er was. Ik zag haar ogen en begreep even later dat ze me verkeerd verstaan had. Toen ik binnenkwam zat ze bleek op de bank en dacht dat het mama haar schuld was dat papa huilde. Dat hebben we gelukkig snel recht kunnen zetten. Daarna spraken we samen over Dick, mijn herinneringen, verdriet, maar ook over de dood.

Ziet u, woorden worden maar zo verkeerd verstaan. Ik heb gewoon geen zin om nu over die onzinnige dingen van alle dag teschrijven. Het leven gaat door, maar mijn gedachten zijn nu gewoon even bij Dick.

(Sterkte Klaske en kinderen)

Gerlant

Lees ook

Carolien Jonkman: Luisteren

Steeds meer mensen luisteren naar zichzelf en zijn zich bewust van wat er in hun …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.