Home / archiefcentraal / uit afghanistan gevluchte farhad saidi geeft boksles in raalte

uit afghanistan gevluchte farhad saidi geeft boksles in raalte

Positief en energiek, dat is ook een goede omschrijving van de in 1982 in de Afghaanse provincie Laghman geboren Farhad Saidi. Zelf geeft hij alle eer aan zijn vorig jaar overleden vader die het gezin eind jaren 90, toen de Taliban in Afghanistan voor een schrikbewind zorgden, meenam naar Nederland. “Hij was superintelligent, onder meer afgestudeerd chemicus en in die jaren voor de Taliban zelfs minister van het technische onderwijs. Hij heeft zijn kinderen altijd geleerd: studeer hard, werk hard, geef nooit op, dat moet je in elke maatschappij. Zijn dood vorig jaar was het zwaarste moment in mijn leven.”

Zijn kinderen hebben de adviezen van hun vader ter harte genomen. De een is medisch specialist, de ander is ICT-expert en bouwt servers, een derde begeleidt de bewoners van AZC’s en een zuster studeerde bouwkunde, zo somt Farhad met gepaste trots op. Zelf heeft de Raaltenaar, getrouwd en trotse vader van twee jonge kinderen, ook goed geluisterd. Hij toont trots een hele rits hbo-diploma’s internationaal business management, niet alleen in Nederland maar ook in Moskou gehaald.

Vijf talen
Farhad werkte onder meer mee aan ICT-projecten in Deventer (“Een proef met glasvezelkabel voor camera’s, waardoor het aantal diefstallen in het stadscentrum met 70 procent terugliep”) en in Broekland (“Een unieke proef met zendmasten die enorme hoeveelheden data konden versturen in het buitengebied, dat bleek uiteindelijk toch te duur”), maar is nu actief in de kledingwereld. In 2011 richtte hij zijn eigen bedrijfje op, Gomain, in eerste instantie om zelf een eigen kledinglijn te introduceren.

“Dat liep niet. Ik werk nu in opdracht voor bestaande bedrijven die kleding zoals jassen en accessoires zoals hoeden, petten en tassen in Nederland en daarbuiten verkopen. Die zien Rusland en de voormalige Sovjetstaten als een interessante markt. Ik spreek vijf talen, waaronder Farsi en Russisch, dus ga ik voor die bedrijven op pad in die landen, bezoek ik beurzen en leg ik contacten. Dat gaat erg goed. Ik maak makkelijk en snel contact. Misschien kun je zeggen dat mijn hele leven me voor dit werk heeft opgeleid.”

Minsk
Zowel de beheersing van het Russisch als de liefde voor boksen dateert uit de periode in de jaren 80 dat het gezin Saidi voor werk een aantal jaren in Wit-Rusland verbleef. De banden tussen het door de Sovjets bezette Afghanistan en Wit-Rusland als deel van de Sovjet-Unie waren destijds sterk. “Ik moest als klein jochie naar school, maar er werd daar flink gediscrimineerd. ‘Hee zwarte’, riepen ze dan op straat tegen mij of mijn broertje. Of jongens wilden geld zien voordat ze je doorlieten. Dat was vaak vechten. Ik moest iets doen om me te beschermen en ben toen naar Dynamo Minsk gegaan.

Ook mijn broer begon toen met vechtsporten. In de kelder was een boksschool, al moest je voor elke training eerst vijftien keer dat hele stadion rondrennen. Het was behoorlijk strak, mijn haar moest veel korter, mijn oorbellen weg en dan 2,5 tot 3 uur trainen. Boksen is in die Russische landen erg populair. Of ik goed was? Zeker niet slecht, maar ik heb wedstrijden gewonnen én verloren. ‘Geeft niks’, zei mijn trainer, ‘als je niet neergaat, leer je ook niet opstaan’. Discriminatie kende de bokswereld niet echt. Er waren in Minsk zo veel nationaliteiten, Russen, Kazachen, Tsjetsjenen, Oezbeken.”

Ontploffingen
Na de terugkeer naar Afghanistan kwam het boksen op een lager pitje te staan. Het gezin Saidi woonde in een flat in Kaboel waar het na het vertrek van de Sovjets in 1989 en de opmars van de Taliban steeds onrustiger werd. “Als schooljongen krijg je daar best veel van mee. Tanks op straat, helikopters dag en nacht, raketten en ontploffingen. Het besluit van mijn vader om te vluchten heeft ons leven gered, daar ben ik van overtuigd.”

Ook in Nederland, eerst in een AZC in Hilversum en nu dus al vele jaren in Raalte, bleef ondanks studie, werk, familie en gezin de bokssport trekken. “Ik train zelf al vele jaren bij Vital en adviseer wat buren en vrienden. Mijn kennis wil ik graag delen. Ik sprak daarover met Edwin Ophof, de eigenaar van Vital, echt een topvent, maar ook altijd druk. We hebben de tijd genomen, alles goed voorbereid en zijn dit seizoen met bokslessen begonnen. Er zijn nu meerdere groepen, waaronder ook twee vrouwengroepen, dat is erg leuk. Geen ring, maar serieus trainen en sparren. Boksen is altijd mijn passie gebleven.”

Op maandag-, dinsdag- en woensdagavond geeft Saidi nu een groeiend aantal groepen met mannen en vrouwen bokstraining bij Vital in Raalte.

Lees ook

Willeke Alberti naar het Weijtendaal

ZWOLLE – Stichting Vrienden van Het Zand heeft geld beschikbaar gesteld voor een optreden van …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.