Home / archiefcentraal / toekomst van het platteland antje over ik vertrek

toekomst van het platteland antje over ik vertrek

Het is alweer 17 geleden dat mijn man en ik samen met mijn ouders bij de notaris zaten. We tekenden voor de boerderij, de landerijen en al wat ze op het erf achter lieten. We ruilden onze tussenwoning met een burgerlijk twee-verdienersbestaan en postzegeltuintje voor het grote avontuur. Terugkijkend is het een ‘ik vertrek’ uitzending die we niet gemist hebben, maar nog steeds real life beleven. We spraken de taal, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Mijn ouders begonnen pas met boeren toen ik het huis al uit was en de man had al helemaal geen boerenroots.

Het melkveebedrijf van destijds is nu een erf met Dexter-zoogkoeien, natuur, gasten en nog wat boer-burgerbedrijvigheid. We streven naar een zelfvoorzienend erf voor onszelf, onze dieren en onze gasten. Ik onderneem op  het erf en de man heeft daarnaast een baan voor 4 dagen daarbuiten.

Het was de beste aankoop ooit, maar we hadden geen idee waar we aan begonnen. In die 17 jaar hebben we al doende onvoorstelbaar veel geleerd en meegemaakt. En ik heb me vooral verbaast….en verbaas me nog steeds.

Ik verbaas me over het gemak waarmee anderen plannen maken voor gronden waar ik toch echt kadastraal eigenaar van ben. En de nonchalance waarmee ze dat doen. De hoeveelheid uren die ik besteed aan het proberen oog te houden op visies, plankaarten en beleidsnota’s is schier oneindig.

Ik verbaas me over de steeds groeiende hoeveelheid papier, regels en verplichtingen. En hoe die steeds meer verwijderd lijken te raken van de werkelijkheid die ik op het erf ervaar. Mijn koeien zijn samengesteld uit kengetallen. Mijn percelen nummers. In digitale systemen wordt er mee gerekend. De uitkomst klopt steeds vaker niet met wat ik op het erf zie.

Ik verbaas me over het gebrek aan kennis bij mijn gasten over eten, hoe dat gemaakt wordt en waar het vandaan komt. En het zijn echt niet alleen kinderen die niet meer weten hoe een biet groeit.

Ik verbaas me over Jan en Alleman die bedenkt hoe ik de boterham kan of moet verdienen, zonder dat ze beseffen dat als het niet gaat zoals zij gedacht hebben, wij niet te eten hebben. Zij wel.

Ik verbaas me over de enorme hoeveelheid mensen en clubs die met 1 onderwerp voorbij komen en daarop willen sturen. Waarbij ze vergeten dat op het erf alles samenhangt.

Ik verbaas me over de last minute of after minute beslissingen in regelgevend Nederland die verstrekkende gevolgen hebben op ons erf. Dat maakt ondernemen op het platteland moeilijker dan nodig is en onnodig zorgelijk. Het moest niet mogen.

Ik verbaas me over de trendgevoeligheid en gebrek aan toekomstvisie van bestuurders, natuurders en anderen. Wat hip is komt snel voorbij , maar op ons erf boeren we voor de lange termijn. En gaat het om investeringen die meer vragen dan een paar jaar.

Ik verbaas me over de landbouwbelangenvertegenwoordigers. Met hun focus op vergaderzalen waar besloten wordt over regels, cijfers en handel in de wereld doen ze goede zaken in het belang van de boeren. Dat is mooi. De wereld verandert en op het erf bepalen tegenwoordig niet alleen regels, kennis en afzet het boerenondernemen, maar spelen buren, burgers en buitenlui een steeds grotere rol in de bedrijfsvoering. De samenleving verdient meer aandacht.

Ik verbaas me dat de schuttingen uit de rijtjeswoningbuurt op het platteland vaak ook aanwezig zijn, maar dan anders. Dé boeren, dé natuurclubs, dé gemeente, dé….voor zomaar een open gesprek is het schot van vooroordelen en wantrouwen vaak te hoog. Terwijl gewoon even samen over het hek hangen alles zoveel leuker maakt. En het begin is van veel moois.

Ik verbaas me over het gemak waarmee mijn gasten meningen geven, zonder dat ze het hele verhaal kennen. Over het hek hangende, naar de idyllisch baggerende varkens kijkende gasten hoor ik meer dan eens verzuchten: “zo zouden alle varkens het moeten hebben”. Dat daar heel wat op af valt te dingen, zoals ik graag vertel, blijkt altijd een eye-opener.

Meest verbazingwekkend zijn mijn boerburen. De hoeveelheid werk die  ze weten te verzetten, 24 uur per dag, 7 dagen in de week, jaar in jaar uit; de gigantische hoeveelheid –meer dan moeilijke- keuzes die ze voortdurend moeten maken; de enorme flexibiliteit en de drive die ze hebben om alles dat op en aan hun erf voorbij komt ten goede proberen te benutten, met hartverwarmende aandacht en zorg…. Ze doen het onmogelijke.

Ik verbaas me. Hier op het platteland. Over nog veel meer. Na 17 jaar weet ik dat ik me altijd zal blijven verbazen. De grens tussen verbazen en ergernis of zelfs boosheid en pijn is een fragiele, maar net als de mensen in het programma zijn we onverbeterlijke optimisten. Wij vertrekken nooit meer. Ons erf is ons bestaan en ons leven. Ons erf. Nergens mooier.

Lees ook

Twee woningen zwaar beschadigd bij brand in Raalte

RAALTE – Bij een brand aan de Johan van Twickelostraat in Raalte zijn vanmiddag twee …

One comment

  1. Wat intriest dat dit alleen maar actueler is geworden. Steunen die boeren!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.