danny vera lichtvoetig naar de hoogste regionen

Als laatste komt Danny Vera het podium op. Met zijn versterkte akoestische gitaar neemt hij Ennio Morricone over. Een vol Hoftheater krijgt twee ballades te horen, die je in de betere western vermoedt. Gaandeweg de voorstelling neemt het ritme toe, gaat het tempo omhoog en wordt het publiek één met Danny Vera.

Zo word je deelgenoot van zijn jeugdverdriet na het overlijden van zijn 11-jarig klasgenootje en de verwerking van zijn recent overleden vader. Samen lach je ook om die meneer of mevrouw die op die lege stoel op de eerste rij had moeten zitten. Die was er niet wegens ‘een stukje van de vinger af’. En ook mag het zaallicht wel een beetje meer aan, omdat Danny Vera wel graag ziet met wie die zijn zieleroerselen deelt. Ook omdat hij vraagt mee te neuriën en twee vredesvingers op te steken, om alvast vooruit te lopen op wat er in Amerika allemaal aan de hand is.

Danny Vera legt uit waarom hij geen dieren eet (en je voelt de stilte in de zaal wegens roerend mee eens of juist roerend mee oneens), waarom hij niet drinkt (weer die stilte), waarom hij het systeem wil ‘fucken’ (en krijgt applaus).

Danny Vera doet met band ook zo maar ineens een afterparty. Loopt aan het eind van de avond het publiek vooruit naar de foyer van het Hoftheater waar een regiment aan jaren-zestig-nummers akoestiosch ten gehore wordt gebracht. Met een stoel als podium. En een laaiend enthousiast gehoor als publiek.

Danny Vera is vooral gewoon een mooie cowboy die drie octaven zingt, die country en blues in zijn vezels heeft, die moeiteloos Sinatra en Elvis nadoet.

Niet zo gek eigenlijk dat de try out van Between the Dark & Daylight tot de laatste stoel uitverkocht was. Die moesten ze met Ribs&Blues nog maar eens een keer weer terug vragen naar Salland.

Klik hier voor het programma van het Hoftheater.

Meer foto's