Home / archiefcentraal / ook een fijne sinterklaasavond namens hasan kaddour

ook een fijne sinterklaasavond namens hasan kaddour

Met die woorden start Hasan Kaddour dit verhaal over verschillen en overeenkomsten tussen zijn Syrië en inmiddels ook steeds meer zijn Nederland, zijn Olst.

“Als je hier in Nederland tegen een meisje zegt dat ze er mooi uitziet, glimlacht ze en bedankt ze je voor het compliment. In Syrië zou dat meisjes vermoedelijk verlegen. Of ze denkt dat je haar wil verleiden en dan kun je een antwoord verwachten waardoor je dat wel uit je hoofd haalt.

Ik heb hier ook geleerd dat je nooit moet laten merken dat een hond niet mag. Dat merkt een hond. Je moet altijd net doen of je hem aardig vindt. Ik wist dat niet. Want ik hou heel veel van honden, dus dat ging altijd vanzelf goed.

Twee simpele voorbeelden die een bruggetje zijn naar mijn hoofdonderwerp van vandaag: politiek.

In Syrië kun je niet over politiek praten. Je hebt zo maar kans dat de persoon waarmee je er over praat, een ander politiek standpunt heeft. En als je vijftig jaar in een dictatuur leeft, dan laat je dat op een gegeven moment wel. Dus zeggen we niks over het meisje en doen we of de hond altijd lief is.

Je praat zelfs niet met je eigen broer over politiek. Want de geheime diensten behandelen mensen verschrikkelijk. Dan kun je beter maar niet hebben dat iemand iets van je weet dat via die weg gerapporteerd kan worden. En los van je broer, met wie je ook praat, het kan ook zo maar een geheim agent zijn. De vader van Assad zette het uitgebreide spionnennetwerk op en inmiddels is iedereen bang voor iedereen.

Met dat psychologische complex kwam ik in Nederland terecht en ik ben er al wel achter dat het nog eventjes gaat duren voordat ik daar van af ben. Ook hier in Nederland praat ik niet graag over de Syrische politiek. Want je weet maar nooit… ‘Och, ik praat niet over politiek’ en ‘daar weet ik eigenlijk niks van af’ geef ik dan als antwoord, net als andere Syriërs. Maar dat is niet zo, we zijn gewoon voorzichtig.

Sommige Syriërs zie je hier ook de overheid prijzen, zeggen dat de burgemeester zo goed is en dat de politici hun werk zo goed doen. Alleen maar omdat je hoopt dat dat in je voordeel werkt… Terwijl ik hier in Nederland, in Olst, merk dat je werkelijk alles over elkaar kunt zeggen, zo maar in het openbaar. Zonder dat je ook maar ergens bang voor hoeft te zijn.

Een vriend van me zei laatst dat hij de dag vreest dat Nederlanders hier van politici gaan eisen dat ze het weer gaan veranderen, terwijl ze vergeten dat ze de meest belangrijke dingen al hebben: vrijheid en veiligheid.

Vrijheid en veiligheid, met een overheid die alles van je weet, daar ga ik van uit. Zo ga ik er van uit dat vanaf het eerste moment dat ik dit land binnen kwam, dat ze alles al van me wisten. Met een druk op de knop verschenen mijn persoonlijke gegevens op het scherm. Medisch, genoten onderwijs, hoe ik er lichamelijk en geestelijk aan toe ben. Hier zie ik dat als een veiligheid!

Als journalist moest ik schrijven om de overheid te behagen. Zangers, dichters, zelfs atleten, al hun successen moesten opgedragen worden aan die ene grote leider. Ik ken een bokser die om die reden zijn match verloor, om de winst niet op te hoeven dragen aan de dictator!

Hier in Nederland heb ik die vrijheid terug gevonden. Ik weet dat er hier ook regels zijn, een ondergrens, een rode lijn waarover je te ver kunt gaan, maar de grens van vrijheid, die is heel groot.

In Syrië hebben we ook een veel grotere vrijheid gekend. Onze Islam was heel gemiddeld. Een moskee naast een bar, dat kon gewoon. We leefden naast elkaar, Moslims en christenen, met nog veel meer andere geloven er ook bij. Totdat Assad kwam. Hij bevrijdde het monster IS. Wij Syriërs vrezen dat monster nog meer dan het vrije westen dat doet.

Hier in het westen is men bang wat IS doet met haar landen. Wij zijn dubbel bang. Want IS vermoordt ons. En daarna worden zijn acties in de schoenen geschoven van álle Moslims. Ik herinner me de dag nog van de aanslagen in België. Ik heb een afspraak die dag in Deventer afgezegd, ik wilde niet de straat op, bang voor gewelddadige tegenacties.

Maar de werkelijkheid is anders. Ik ben hier nu dik een jaar in Olst. En in dat jaar heb ik nog nooit ook maar één slecht woord tegen mij horen vallen. En ik probeer dat als een plezierige herinnering in mijn geheugen vast te houden.

Dit verhaal is geschreven door Hassan Kaddour en vertaald door Harrie Kiekebosch

Lees ook

Carolien Jonkman: Ome Jan

Mijn ome Jan is overleden. Hij was mijn peetoom. Toen hij ziek werd, is aan …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.