Home / archiefcentraal / gezin uit laag zuthem voor twee jaar naar aboriginalreservaat in australie

gezin uit laag zuthem voor twee jaar naar aboriginalreservaat in australie

MAF richt zich vooral op hulp/zendingswerk in crisisgebieden. Nou lijkt het noorden van Australië weliswaar geen crisisgebied, maar de nood is er hoog. Harriëtte: “Het is een stukje derde wereldland in een eerste wereldland.”

Aboriginals zijn jarenlang achtergesteld in Australië. Tot eind jaren 70, begin jaren 80 werden de oorspronkelijke bewoners van Australië niet eens in staat geacht om zelf hun kinderen op te voeden. Dat leidde tot de uithuisplaatsing van duizenden kinderen. Een groot deel van de Aboriginals in Arnhemland heeft zich afgekeerd van de westerse wereld en probeert zo veel mogelijk op de traditionele manier te leven. Alcoholisme en zelfdoding zijn er grote problemen.

“Maar ze zijn wat medische hulp betreft, nog wel afhankelijk van onze westerse middelen”, vertelt Wilfred. “Voordat we er beginnen, wonen we eerst drie maanden in Cairns. Daar krijgen we de laatste trainingen. Daarna komen we terecht in Nhulunbuy, een klein mijnwerkersstadje met een grotendeels blanke bevolking. Wel met een supermarkt en sportmogelijkheden. Wat er daarna gebeurt, zien we wel. Een groot aantal MAF-gezinnen woont er in Aboriginalgemeenschappen.”

Ook zendingswerk hoort bij hun takenpakket. Dat lijkt in een Aboriginalgebied, dat zich afgeschermd heeft van de westerse wereld, een onmogelijke taak. Lijkt, inderdaad…“Veel zendingsorganisaties zijn er weggestuurd. Maar MAF is er welkom gebleven. Het werk van MAF is er ook nodig. Een aanzienlijk deel van de Aboriginals kampt met psychische problemen. Juist die mensen halen steun uit het Christelijke geloof. Er worden daar diensten georganiseerd; de drukte daarbij is ongelooflijk!”

Skype

Maar, zo benadrukken Wilfred en Harriëtte, het is niet hun bedoeling om zich boven de gemeenschap te plaatsen. Ze willen er juist deel van uitmaken. “Het zal er ook bij horen dat we worden uitgenodigd voor traditionele Aboriginalfeesten. Schildpadden eten. Die koken ze van binnen uit met kolen.” Harriëtte trekt lachend een ietwat vies gezicht. “Elke dag schildpad eten; dat was ik dan weer net niet van plan.”

Terwijl Wilfred (hij heeft een achtergrond in de ICT) aan het vliegen is, zal Harriëtte zorg dragen voor de opvoeding van hun kinderen Ruben (2) en Micha (4). Ze heeft jarenlang gewerkt in de jeugdhulpverlening en hoopt daar op termijn ook een project op te zetten. Zoon Micha lijkt redelijk goed om te gaan met de grote stap.

“We hebben van september 2015 tot maart 2016 een zendingsopleiding gevolgd in Hertfordshire, een half uur boven Londen. Dat voelde voor hem als een dorpje naast Laag Zuthem. En zo ziet hij ons nieuwe verblijf ook. ‘Zie we opa en oma dan ook nog?’ ‘Wel wat minder vaak, af en toe, vooral via Skype.’ ‘En zie ik Stijn, zijn beste vriend, dan ook?’ ‘Nee, Stijn is daar niet, maar je maakt er vast andere vriendjes’. En dan is het goed.”

In Herffordshire werden ze op alle facetten van het zendingswerk voorbereid. Bijvoorbeeld op het schrijven van nieuwsbrieven, maar ook op de omschakeling ter plekke. “En je moet ook denken aan zelfredzaamheid. Zelf een auto in elkaar zetten, EHBO, de haren leren knippen.”

Dubbel

Laag Zuthem, Wilfred is er geboren en getogen en Harriëtte heeft er 8,5 jaar gewoond, gaan ze missen, zoveel is zeker. Ze hopen er later weer te kunnen wonen, maar dat blijft onzeker. Na twee jaar zullen ze waarschijnlijk weer even terug komen in Nederland, waarna een nieuwe uitzending van het gezin volgt. Zoals het er nu naar uitziet naar Papoea-Nieuw Guinea. “We hebben tegen onszelf gezegd dat we dit maximaal acht jaar willen doen, maar wij weten natuurlijk ook niet hoe het allemaal gaat lopen.”

Voor hen staan de laatste weken in Nederland in het teken van afscheid nemen en de laatste zaken afhandelen. “Oud en Nieuw vieren we nog hier. En dan gaan we weg. Het voelt dubbel. Aan de ene kant hebben we er heel veel zin in, maar aan de andere kant hebben we eigenlijk geen idee wat we daar precies aantreffen. Vrienden en familie blijven hier achter. Sommige vriendinnen van ons zijn zwanger. Maar we gaan de baby’s voorlopig niet in onze armen houden. Dat begint nu wel allemaal binnen te komen.”

Zie verder www.deknigges.nl.

Geallieerde piloten

MAF heeft afdelingen in Europa, Australië en de VS en is actief in Zuid Amerika, Afrika en Azië. De organisatie beschikt over 140 vliegtuigen en duizend medewerkers in 35 landen. 

MAF vliegt voor zo’n tweeduizend organisaties, kerken en goede doelen, waaronder Flying Doctors, de VN, Unicef, het Rode Kruis en Dorcas. Van origine is het een zendelingenorganisatie, opgericht door Christelijke geallieerde piloten die na afloop van WOII hun vliegkunsten ten goede wilden aanwenden. Wilfred wilde als kind al piloot worden voor MAF. Via zijn opa, die lange tijd zendingswerk heeft verricht in Indonesië, hoorde hij over het werk van de organisatie. Harriëtte weet ook niet anders.

“Daar was hij vanaf het moment dat ik hem leerde kennen op de middelbare school heel duidelijk over. Ik heb er absoluut zin in! We doen dit samen en ik sta er volledig achter!”

Lees ook

Woningcorporaties regio Zwolle doen beroep op gemeenten: ‘Maak nieuwbouw mogelijk’

ZWOLLE – De negen woningcorporaties in de regio Zwolle doen een dringend beroep op gemeenten …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.