Home / archiefcentraal / gerlant 2016

gerlant 2016

2016 voorbij, het gaat elk jaar sneller. Elk jaar leer ik ook weer. Dit jaar heb ik jullie beter leren kennen of, misschien jullie mij beter leren kennen. Via sociale media had ik als ‘stom boerenjochie’ wat vroeger te eigenwijs was om te leren dat ik met mezelf zijn en gewoon, zonder opsmuk opschrijven wat me bezighoudt is wat jullie kan beroeren. Een terugblik op ‘16, het ontstaan van Gerlant.

Een trieste aanleiding was ‘dag Ramon’ een posting van mij op facebook naar aanleiding van het tragisch  verongelukken afgelopen voorjaar van loonwerker Ramon Vosman.

Een vriend van mij, een  leraar op een landbouwschool in de regio vertelde mij op de avond van zijn begrafenis hoe jonge ‘stoere’ jongens op school daarop reageerden. Het hadden over ‘die kloot’ die niet had opgelet en het zijn eigen schuld was dat hij dood was. Mijn vriend was kapot van die reacties, vandaar dat we als ontspanning even vluchten naar de kroeg. Het raakte mij , ik ben op een gegeven moment  in een hoekje gaan zitten en heb in een kwartiertje mijn aller diepste gevoelens, mijn ziel blootgegeven al typend op mijn telefoon. Ik wilde die ‘stomme knapen’ bereiken, aan het nadenken zetten en voorkomen dat er nog meer van dit soort dingen zouden gebeuren. Ik heb ze bereikt al hoe wel sommigen dat niet begrepen en mij daarop bedreigden.

Een ander iets in ’16. ‘Gerlant’. Mensen die mij gingen benaderen met verzoeken om over bepaalde onderwerpen te schrijven. Sommige heb ik gedaan. Bijvoorbeeld de stukken over de mistanden bij de schuldhulpverlening. Mensen die uit wanhoop bij mij aan de bel trokken om dat ze niet meer wisten hoe of wat en vast liepen in de bureaucratie. Maar ook de stukken met een knipoog, recent nog over die snelheidspaal bij Heino waarbij ik de wethouder heb uitgenodigd om zelf met de schop naar Heino te komen om een paar verkeersborden te verplaatsen. Ik liep in Heino en werd aangesproken (door een voor mij vreemde) op dat bord en wat of ik er van vond. Na mijn mening gegeven te hebben werd me gemeld dat ik dat maar is ‘in de krante’ moest schrijven.

De andere kant van het verhaal was er ook. Sommigen onder jullie moesten even wennen aan mijn directheid. Mensen die mij gingen ontwijken, letterlijk weg vluchten en mij aan de andere kant van de straat probeerden te passeren. Ik zag ze denken; weg wezen want wat als die gek over mij gaat schrijven…

Makkelijke onderwerpen waren er ook. Stoppelhaene versus Pompdagen was een onderwerp wat langs kwam, die malloot in Wijhe die al fietsend op Pokémon jacht in de Langstraat tegen mijn auto knalde. Maar ook bijvoorbeeld Hans de Kort. Als je Hans bij de kladden pakt, weet je dat je de bal terug kan verwachten en ik heb dan ook met plezier zijn reactie gelezen. Als ik hem was geweest, had ik het ingestuurd als column en niet onder het artikel gereageerd.

Er gingen dit jaar ook deuren zomaar voor mij open, beurzen waar ik gratis binnen mocht. Reisjes naar het ministerie van volksgezondheid of Economische zaken in den Haag die mij niks dan een beetje tijd kosten. Ze wilden mijn mening horen. Naar Amsterdam met de boeren organisaties. Of een bezoek aan de grote industriële club in het hartje van Amsterdam op de dam waar directeuren van multinationals mijn mening over TTIP wilden weten. Ook restaurants waar het eten voor mij werd betaald of gewoon niks koste. Meedoen in de jury van een tv programma over eten. Het schrijven van een artikel over ‘valse schaamte’ voor een landelijke krant door wie onze tiendaagse vakantie met het gezin in Brabant volledig werd betaald.

De laatste paar maanden gaat het  hier vooral over de toekomst van het platteland. Eerst alleen in de Gerlants, later meer en meer uitgebreid. Schrijf ik ook artikelen waar mijn naam niet bij staat, doe ik interviews met alles en iedereen en waar in het begin men nog al sceptisch was en zich afvroeg wat ik zou schrijven merk ik dat men nu begrijpt dat ik weet dat er verschil zit tussen mijn persoonlijke mening en hun verhaal. Heb zelf ook het gevoel dat ik die discipline steeds beter begin te leren. En het gaat allang niet meer alleen over boeren.

Achter de schermen kraakt het wel eens, schrijf ik een Gerlant die op het randje is en krijg ik van de hoofdredacteur een reactie als: ‘wij journalisten’en wat ik keihard ontken. Ik ben gewoon Gerlant, geen journalist en schrijf wat ik wil protesteer ik dan. Soms krijg ik een artikeltje als voorstel terug waarbij  ik zie dat hij me toch in bescherming neemt door subtiel een kleinigheid te veranderen. Daar probeer ik van te leren. Een andere keer stijger ik keihard want Gerlant: is mijn mening en vrijheid van meningsuiting en dat is het hoogste goed wat er is in dit land.

2016, een jaar waar in ik veel heb geleerd. De afgekeurde ex-loonwerker die nu journalist wordt genoemd maar eigenlijk gewoon zich zelf probeert te zijn en met ‘doe maar normaal dan doe je al gek genoeg’ en met een stukje levenservaring jullie probeert mee te nemen in deze razende wereld.

Kerst, . een tijd van vooruit maar ook van achteruit kijken. Ik kijk terug en wat mij het meeste heeft gevormd dit jaar was ‘dag Ramon’ mijn reactie op zijn dood heeft niet zoals ik toen dacht allen die jonge jongens gevormd, het heeft ook zeker mij gevormd.

Nooit te oud om wat te leren zegt het spreekwoord maar soms moest de oorzaak niet zo donders triest zijn.

Ik wens jullie goede feestdagen.

gerlant@sallandcentraal.nl

Lees ook

Lezing in Langhuus over stoomhoutzagerij

WIJHE – Stichting Wilpsche Stoomhoutzagerij Wilpsche Dijk verzorgt op dinsdag 28 september een lezing in …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.