lauk warm

Normaal gesproken is zo’n oproep niet echt nodig voor de gemiddelde feestganger in Raalte, maar vooral op Marco waren flink wat jongedames afgekomen met minder feestervaring. Of lokale kennis. Gezeten op het nieuwe terras van Bierbrasserie Zuiderbuur, met de oude kunstgrasmat van VV Genemuiden (die van ROHDA is nog te nieuw…) vroegen wat jongedames uit Gramsbergen met kaarten voor hun idool Marco wat dat Stöppelhaene eigenlijk is. Misschien net zoiets als hun Lichtstadfeest, zo dachten ze. Waarmee opnieuw bewezen is dat elk dorp het eigen feestje het allerbelangrijkste vindt.

Voor mij persoonlijk was het een bijzondere Stöppelhaene. Net voor aanvang van de Sallandse Cabaretavond kondigde zich ’s middags onze eerste kleinzoon Julius in een ziekenhuis in Tilburg aan. Daarna was het terug racen naar Raalte om ’s avonds de eerste exemplaren van mijn boek over 65 jaar Stöppelhaene aan te bieden aan burgemeester, pastoor en dominee.

De burgemeester schrijft zelf in zijn voorwoord dat hij vroeger als jongeman in Heino aan het eind van de zomer alle zakgeld bijeen schraapte om maar Stöppelhaene te kunnen vieren. Nu heeft hij als VIP en eerste burger dus mooi overal gratis drinken. Wat maar weer bewijst dat een beetje je best doen op school uiteindelijk loont.

Ik was trouwens niet de enige die een boek kon presenteren. Ruim 35 jaar geleden was Jan Kikkert op de toenmalige redactie van het Overijssels Dagblad aan de Varkensmarkt mijn collega. En ook Jan schreef onlangs zijn eerste boek, de roman Hotel Californië. Het bericht dat hij op Stöppelhaene-vrijdag naar Raalte kwam om zijn boek te signeren leidde tot enige verwarring. Twee van die oud-OD’ers met een eerste boek is ook ietwat verwarrend.

Ik moet eerlijk zeggen dat in de roman van Jan veel meer seks zit dan in mijn boek over Stöppelhaene. Dat is dus in het voordeel van Jan. In mijn voordeel is dat pastoor Jan Verweij donderdagmorgen vanaf het altaar van de Kruisverheffing mijn boek aanprees. U weet het misschien niet, maar de pastoor en ik komen uit dezelfde provincie Utrecht. Dat schept een band. Bovendien is de pastoor, binnenkort met kerkelijk pensioen, graag op plekken waar ik ook graag kom; het bierfestival, carnaval, Stöppelhaene, een wijnactie voor hospice de Cirkel, die dingen dus.

Inmiddels heb ik heel wat reacties op mijn boek binnen. Kritische, waarom staat die en die of dat en dat er niet in? En veel positieve. Maar de mooiste reactie kreeg ik van de dochter van iemand die ik voor het boek uitgebreid heb geïnterviewd. Deze geïnterviewde werd recent getroffen door een zware herseninfarct. ‘Ik hoop dat ik dit verhaal aan haar kan voorlezen. Daar zou ze echt hoop uit putten’, schrijft de dochter. Zo’n reactie maakt alles de moeite waard.

Meer foto's