Home / archiefcentraal / hasan ik voelde het bloed langs mijn benen

hasan ik voelde het bloed langs mijn benen

Hasan: Op een gegeven moment hoorde ik mensen roepen dat er een eiland in zicht was. Ik zag een eiland met veel rosten en hoge bergen, stranden die zeiden: ‘‘Ga terug, ga terug.’’

De boot draaide om dichtbij het eiland. We gingen in groepen richting het eiland. Op een gegeven moment begonnen we te klimmen, ook al leken de rotsen van ijzer die pijn doen als messen. Ik was met een groep van tien Syriërs, waaronder twee vrouwen, één daarvan met haar kinderen. We keken hoeveel water we nog bij ons hadden. We wisten dat dit niet genoeg zou zijn, maar begonnen toch aan de klim. Je hebt eigenlijk geen keus.

Ik pakte het kleine meisje en begon met klimmen zonder terug te kijken. De anderen hielpen de vrouwen en het andere kind. Ik voelde hoe het bloed langs mijn benen sijpelde van verwondingen op mijn been en hoe mijn vinders bloedden van de scherpte rotsen.

Iedereen klom zonder om te kijken. We keken alleen maar vooruit. Als je wel achter de kijkt zie je dat je veel moeite hebt gedaan om maar een klein stukje verder te komen. Ik focuste me telkens op een punt voor me en klom daar naartoe. Als ik het punt had bereikt koos ik weer een nieuw punt.

Na drie uur klimmen was al het water op. Wij volwassenen zouden nog wel even zonder kunnen, maar omdat we kinderen bij ons hadden besloten we te stoppen en drie jonge mensen door te laten gaan om te kijken of zij een waterbron of een teken van leven konden vinden op dit eiland.

Ik speelde met het kleine meisje om haar even te laten vergeten waar we waren en de situatie waarin we zaten. Dat kun je je toch niet voorstellen: dat een groep mensen strandt op een klein eiland in de 21e eeuw? Ik dacht bij mezelf: ‘‘Wat is er wel niet voor nodig om een gemiddeld persoon de keuze te laten nemen om zijn leven en de levens van zijn gezinsleden op het spel te zetten en bloot te stellen aan dit soort gevaar’’.

Na een tijdje kwamen de drie personen terug met het nieuws dat ze een verlaten boerderij hadden gevonden met reservoirs waar water in zat. Meestal is dat soort water niet geschikt om te drinken, maar we liepen toch richting de boerderij. Het water leek niet heel veilig, maar we gingen dood van de dorst. We dronken het water om te zien of het veilig was voordat we de kinderen ervan lieten drinken. Daarna moesten we doorklimmen. We hadden geen andere keus dan verder klimmen. Er leek geen eind aan te komen.

Lees ook

‘Een zwaar jaar, maar ook heel veel geleerd’

Roswyde Burgman, directeur van Hoftheater in Raalte blikt terug op seizoen 2020-2021 RAALTE – “Gelukkig …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.