Home / archiefcentraal / sarel niese 17 uit wijhe hielp in wildreservaat in botswana

sarel niese 17 uit wijhe hielp in wildreservaat in botswana

Sarel Niese (17) uit Wijhe – hij woont in het buitengebied, bijna op de grens met Broekland – begint te lachen. “Dat was vet. Ik had wel zoiets van ‘foei’, maar ik vond het ook mooi. Je moet uitkijken met die dieren. Jonge mannetjes en moeders kunnen agressief worden. Ze hoeven je maar te schampen en je ligt meters verderop in de bush.”

Sarel hielp van 13 maart tot en met 14 mei mee in het natuurreservaat Wild at Tuli (op de grens van Botswana, Zimbabwe en Zuid-Afrika). Half januari plaatsten we al een interview over zijn plannen om deel te nemen aan dit project van Projects Abroad. Sarel slaagde vorig jaar op zijn 16e (!) voor het gymnasium. “Dat er een tussenjaar aan zat te komen, wist ik allang. Dus ben ik me zo’n jaar of twee geleden al gaan oriënteren op de mogelijkheden. Het leek me leuk om iets in Zuid-Afrika te doen. Mijn vader komt daar vandaan. In mijn jeugd vertelde hij heel vaak over het land. Die verhalen fascineerden me. Familie van hem woont er ook nog. Dus toen ik over dit project van Projects Abroad in Botswana hoorde, kwam er heel veel samen”, vertelde hij toen al.

Stropers
Het Wild at Tuli reservaat meet ongeveer 12.000 hectare. Het reservaat bestaat uit meerdere stukken land van verschillende eigenaren. Sarel maakte deel uit van een groep van circa vijftien deelnemers aan dit project. Grotendeels jongeren (van over de hele wereld) en een aantal begeleiders. Sarels werkzaamheden waren eigenlijk onder te verdelen in drie categorieën. Ten eerste handwerkzaamheden in het gebied (afval opruimen, overbodig hekwerk verwijderen, vallen en strikken van stropers opsporen). “En veel begroeiing verwijderen. Een groot deel van het reservaat was vroeger landbouwgrond. De boeren gebruikten er voer waarin ook zaadjes zaten van planten die niet in het gebied thuishoren. Die waren uitgekomen en op sommige plekken bezig de oorspronkelijke beplanting te overwoekeren.” De tweede categorie bestond uit het aanleggen van waterpoelen. Ook fysiek werk. “Dat deden we voornamelijk ’s morgens tussen half zes en tien. Dan was het daar nog wel draaglijk. ’s Middags was het te warm. Dan gingen we meestal bezig met onderzoek naar de populatie. Gegevens verzamelen; de derde categorie.”

Cobra
Het waren intensieve dagen. ’s Morgens er om vijf uur uit en ’s avonds er rond half negen weer in. “In het begin dacht ik nog: wat ligt iedereen er vroeg in, wat saai. Maar na een paar dagen begreep ik het al. Het was echt intensief! Het was er ook echt warm. ’s Middags soms wel 40 graden.”

Het gezelschap bivakkeerde in een tentenkamp. Zonder hekken eromheen overigens. Het was constant uitkijken, vooral ’s nachts. “Ik ben een keer wakker geworden omdat er een cobra onder mijn tent doorkroop. Die kon niet door de bodem heen, dus ik vond het eigenlijk wel mooi. En ik ben er een keer eentje tegengekomen in de badkamer. Als die je bijten of hun gif op je spugen, kun je dat best overleven als je in de buurt van een dokter bent. Maar dat waren we niet echt! ’s Nachts hoorde ik telkens hyena’s en luipaarden. Ik heb er overigens prima geslapen. Die geluiden hadden zelfs iets ontspannends.” Hij begint te lachen: “Toen ik terug kwam in Nederland, miste ik die geluiden wel. Nee echt!”

Onder druk
Sarel stelt vooral onder de indruk te zijn geweest van de natuur. “Hoe onvoorstelbaar groot dat reservaat was: een gebied ten grootte van Overijssel en Gelderland samen. En toch is het kwetsbaar. De bevolking blijft groeien. De boeren willen meer land. Daarom staan er hekken omheen: om de natuur tegen hen en de stropers te beschermen. Maar ja, voedsel is ook nodig en zo staat het gebied dus onder druk. Het zou maar zo kunnen zijn dat het over veertig jaar niet meer bestaat. Ik weet nog dat we bij een stuk hek kwamen dat over een rivier was getrokken. Die rivier was echter uitgedroogd. De karresporen liepen gewoon onder dat hek door. Waarschijnlijk van stropers. Overal waren strikken. Soms dacht ik wel eens: het is dweilen met de kraan open. Maar ja, als je de stropers laat winnen, dan liggen binnen de kortste keren echt overal strikken, dus zo moet je niet denken. Het was bovenal heel erg vet. Veel gezien en hard gewerkt.”

Om deel te kunnen nemen aan het project had Sarel zo’n 5.500 euro nodig. Dat geld heeft hij voor ruim de helft ingebracht met het loon van zijn tijdelijke baan bij Van Remmen UV Techniek op de Boerhaar. Het andere deel kwam binnen via sponsoring van bedrijven, organisaties, vrienden en bekenden. “Als tegemoetkoming heb ik presentaties over mijn belevenissen gehouden. Onder andere op de basisschool in Broekland, op mijn werk en bij de Rotary.” Op 10 september verzorgt hij bovendien een presentatie voor al zijn overige sponsoren en andere belangstellenden bij zijn ouderlijk huis aan de Waterstraat 30 in Wijhe. Aanvang is om 15.00 uur. Om 16.00 uur volgt een Afrikaanse borrel. Graag aanmelding vooraf (voor 1 september) met een mailtje naar sarel.niese@hotmail.com

Lees ook

Excursie bij het Rozendael

HEINO – Agnes Neimeijer verzorgt op dinsdag 3 augustus weer een avondexcursie bij landgoed Het …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.