Home / archiefcentraal / goos lier tijd en geld

goos lier tijd en geld

Het is al behoorlijk algemeen aanvaard dat overheden/gemeenten te hulp schieten bij het afbreken en opruimen van oude stallen. De rood-voor-rood-voor-regeling, nu veelal opgegaan in andere regelingen , is een voorbeeld waarbij de koppeling wordt gelegd tussen het afbreken/opruimen van een oude schuur en het verkrijgen van een bouwtitel. Het recht om ergens  een huis te mogen bouwen is in Nederland geld waard. Voor de economische crisis was die waarde heel wat hoger dan nu veelal het geval is, maar toch. Gemeenten hebben  ondertussen ook ontdekt dat als je een bouwtitel weggeeft je je in je eigen vingers snijdt. Immers, de ontvangers van een bouwtitel gaan vervolgens geen huis meer in het dorp laten bouwen op de bouwgrond waar de gemeente zo graag van af wil.

Is het wel zo normaal en logisch dat gemeenten (zo veel) verantwoordelijkheid naar zich toetrekken als het gaat om het afbreken van stallen. Wil een particulier niet sowieso graag, in ieder geval op termijn, van de oude meuk af.  Zo’n oude stal gaat in de toekomst alleen maar geld kosten, onderhoudskosten en misschien zelfs schadeclaims als gevolg van rondvliegend asbest, en levert vaak nauwelijks iets op. En stel dat een voormalige boer het erf wil verkopen, dan kan het heel goed zo zijn dat het erf zonder schuur zo veel meer waard is dan het erf met schuur dat van de meerwaarde de sloopkosten kunnen worden betaald. Waarom zou in een dergelijke situatie de gemeente particulieren moeten verleiden om in actie te komen. Een kleine stimulans om even de mensen wakker te schudden zou kunnen volstaan.

Het probleem nu is dat eigenaren van vrijkomende agrarische bebouwing er ondertussen vanuit gaan dat de oude gebouwen een waarde vertegenwoordigen. Ze kijken wel uit om zo maar (zonder beloning) een stal te slopen. En zo is er een nieuw probleem gecreëerd. Het probleem van het niet overgaan tot sloop omdat men denkt geld aan de oude stal te kunnen verdienen.

En dan op een gegeven moment wacht iedereen op iedereen en gebeurt er niets. De eigenaren en hun families geloven er niet meer in. Er komt een moment dat er weer over andere oplossingen kan worden gesproken. De verwachtingen worden bijgesteld. Ik denk dat er families zijn die op een gegeven moment behoefte hebben aan een soort ‘ontzorgpakket’, bedoeld wordt een soort garantie dat binnen drie maand alles is opgeruimd bij hooguit een bescheiden tegemoetkoming in de kosten in wat voor vorm ook.

Goos Lier, Saxion Hogeschool, g.lier@saxion.nl

Lees ook

Lezing in Holstohus over Zwitserse kunstenaarskolonie

OLST – Anjette van de Ven van Bureau KunstVenster verzorgt op maandag 25 oktober een …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.