Home / archiefcentraal / smullen van het wk voetbal

smullen van het wk voetbal

Als iedereen er is neemt de oude man weer het woord. “Welkom op mijn feestje”, klinkt het opnieuw. “Ik heb een tafelindeling gemaakt.” Weer verbaasde gezichten. “Mogen we dan niet zelf kiezen waar we willen zitten?”, vraagt één van de gasten. Het feestvarken kijkt geïrriteerd de zaal in. “Hier volgt de tafelindeling.”

Met enige tegenzin nemen de gasten plaats op de plek die de jarige hen opdroeg. Alleen Neymar kijkt triomfantelijk. Hij mocht wel zelf zijn plaats kiezen en koos de prachtig versierde zetel aan het hoofd van de tafel. Links van hem zit Giovani, hij heeft zijn hoed op. Rechts zit Samuel, met naast hem Luka. De eerste minuten hangt er een wat ongemakkelijke stilte in de zaal. Dan doorbreekt Neymar de stilte. “Heb je het kunnen vinden?”, vraagt hij aan Luka. “Lastig. Ik heb er zeker twee jaar over gedaan om het te vinden. Jij?” Neymar lacht. “Ik woon twee huizen verder.”

“Samuel en Luka. Wegwezen!”

Langzaam komen de gesprekken op gang. “Neymar, wat vind jij?”, vraagt Giovani. “Is dit huis eigenlijk wel af?” Neymar kijkt er wat ongemakkelijk bij. Toevallig loopt de gastheer langs, die duidelijk niet gediend is van Giovani’s vraag. “Het is hier toch prachtig, of niet soms?” Giovani houdt wijselijk zijn mond, terwijl Luka verbaasd toekijkt. Ook Samuel kan zich niet vinden in de reactie van de oude man. Als de gastheer zich even later omdraait, gooit Samuel, emotioneel als hij is, zijn bord naar hem toe. De oude man blijft ternauwernood op de been. “Wie was dat?!”, brult hij even later. Het blijft stil. Omdat hij het niet zeker weet, stuurt het feestvarken twee van zijn gasten naar huis. “Samuel en Luka. Wegwezen!”

De rest van de gasten heeft weinig meegekregen van het voorval. Arjen en Iker zijn druk in gesprek, die twee hebben elkaar al eerder ontmoet. Ook Tim en Alexis maken kennis. De ober vraagt wat de heren willen drinken. “Een Single Malt Whisky graag!”, roept Tim. Alexis kijkt hem verbaasd aan. “Je vertelt me toch net dat je geen alcohol drinkt?” Tim lacht. “Je moet alles een keer proberen”. Vijf minuten later ligt Tim onder tafel. De whisky was geen handige keuze, Tim kan amper meer lopen. “Ik breng hem wel even naar huis”, zegt Iker. Het tweetal verlaat de zaal. Arjen vindt het maar vreemd. “Normaal gesproken blijft Iker tot het laatst”, weet hij nog van het vorige feest.

“Ik ga het niet zo laat maken.”

Een paar plekken verder komt het feest maar niet op gang. Radamel probeert een grapje te maken, maar Keisuke kan er niet om lachen. Ook Kolo en Georgios zien de humor er niet van in. Een paar minuten later heeft de doorgaans zo beschaafde Keisuke er genoeg van. “Hier valt niets te beleven”, roept hij, en hij verlaat het feest. Kolo twijfelt even, maar staat dan op. “Ik ga ook naar huis. Misschien ben ik er de volgende keer wel weer bij.” Radamel en Georgios blijven over en kijken wat ongemakkelijk om zich heen. “Ik ga het niet zo laat maken, denk ik”, zegt Georgios. “Ik ook niet.”

Het voorgerecht wordt opgediend. De gasten wachten allemaal keurig totdat iedereen zijn bestelling heeft gekregen, behalve één onbeschofte uitzondering. Het is Luis. Hij eet zijn meloensoep in één keer helemaal op. De hele zaal schrikt. “Wat gebeurt hier nou weer?”, roept Giorgio. Hij is zichtbaar geraakt door de onfatsoenlijke actie van Luis. Ook Wayne en Bryan begrijpen er niets van. “Weg met die man”, roept Wayne. De oude gastheer krijgt het voorval maar half mee. “Wayne en Giorgio. Jullie schreeuwden het hardst. Wegwezen!” Luis blijft zitten en is zich van geen kwaad bewust. “Dit soort dingen gebeuren nou eenmaal.”

“Als het je niet bevalt hier, ga je maar naar huis.”

Als Wayne en Giorgio de zaal hebben verlaten, gaat de ober verder met het serveren van het voorgerecht. Karim krijgt geen voorgerecht. “Sorry meneer, je bestelling was net te laat. Regels zijn regels.” Karim kan er niet mee zitten. “Achja, ik heb toch al genoeg gegeten van het stokbrood”, vertelt hij vrolijk. Xherdan slaat hem lachend op zijn schouder: “Je bent een stuk vrolijker dan de vorige keer!” Het tweetal vermaakt zich prima, terwijl Edison en Maynor er maar beteuterd bij zitten. “Wij voelen ons niet zo lekker”, stamelen ze tegen de gastheer, die weinig begrip toont. “Als het je niet bevalt hier, ga je maar naar huis.”

Bij Lionel ging het voorgerecht er wel in. “Heerlijk!”, roept hij. “Ik ga nog lang niet naar huis!” Haris en Alireza kijken elkaar aan. “Gaat het altijd zo met hem?”, vraagt Haris, die vandaag voor het eerst op het feest is. Alireza legt het hem uit: “Meestal zijn de verwachtingen van Lionel groot, maar haakt hij als een van de eersten af. Helaas ziet het er nu naar uit dat hij lang blijft.” Haris baalt: “Dat wij nou net bij hem in de buurt moeten zitten.” Alireza staat op. “Precies, ik heb ook geen zin om de hele avond bij hem te zitten.” Haris en Alireza vertrekken door de achterdeur, terwijl Uchebo rustig blijft zitten. Niemand heeft hem nog opgemerkt.

“Ik had hier toch niets te zoeken.”

“Ober, doe mij nog een pul bier!”, klinkt het even verderop. Niemand lijkt Thomas te kunnen stoppen vanavond. In nog geen uur tijd werkte hij drie pullen Veltins naar binnen. “Wat een pareltjes”, glundert Thomas als de ober hem even later de vierde neerzet. Cristiano wordt er misselijk van. Hij probeerde mee te drinken in het tempo van Thomas. “Ik kan niet meer”, stamelt Cristiano met tranen in zijn ogen en twee volle glazen bier nog voor zijn neus. “Geef die biertjes dan maar aan mij”, roept Clint. “Ik blijf nog wel even.” Kevin-Prince is er ook wel klaar mee en ziet zijn kans schoon om te vertrekken. “Ik ga wel met Cristiano mee.”

Het hoofdgerecht wordt opgediend. Aan het einde van de tafel zit Dries. Hij krijgt een bord vol frietjes. “Wat is het toch heerlijk om weer terug te zijn!”, roept hij terwijl hij in zijn handen wrijft. “Ik heb je inderdaad een paar keer gemist”, merkt Kim op. Dries en Kim kunnen het prima met elkaar vinden, maar Aleksandr en Sofiane, die naast hun zitten, kunnen elkaar niet uitstaan. Na de nodige wodka’s scheldt Aleksandr de huid van Sofiane helemaal vol. Er volgt een fikse knokpartij, de twee rollen over de dure vloerbedekking. De gastheer ziet het en stuurt Aleksandr naar huis. Geschrokken verlaat ook Kim de zaal. “Ik had hier toch niets te zoeken dit keer.”

“Het was fantastisch!”

De avond vordert en ook de overgebleven gasten verlaten stuk voor stuk het feest. Als het toetje wordt opgediend is Neymar nog als enige overgebleven aan tafel. “Waar is iedereen?”, vraagt hij aan de gastheer. “Ze zijn allemaal naar huis”, antwoordt de oude man. “Door mij weggestuurd, of uit zichzelf vertrokken.” Neymar begrijpt er niets van. “Maar het was toch een prachtig feest?”, vraagt hij aan de gastheer. “Het was fantastisch! En weet je wat. Omdat jij tot het laatst bent gebleven, mag jij mag het servies houden.” De gastheer stapelt alle smerige bordjes op en geeft ze aan Neymar. “Gefeliciteerd!”

Lees ook

Carolien Jonkman: Ome Jan

Mijn ome Jan is overleden. Hij was mijn peetoom. Toen hij ziek werd, is aan …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.