Home / archiefcentraal / verbeek timmert zijn kop leeg in dalfsen

verbeek timmert zijn kop leeg in dalfsen

Dat bleek geen grap a la ‘hoe komt een hond met heel lang haar het huis binnen?’ (Door de deur.) Nee, Gertjan maakte met zijn vrienden een toertocht op de motor en zag in de omgeving van Ommen-Vilsteren-Dalfsen allemaal huizen in de natuur te koop. “De streek sprak me wel aan en toen ben ik op internet eens wat wezen rondzoeken. Op Funda kwam ik allemaal huizen in parken tegen. Maar da’s niks voor mij. Tot ik deze kavel tegen kwam. Bouwkavel in bos.”

Dus niet met de motor achter René Eijkelkamp aangereden, die zegge en schrijven 1,1 kilometer verderop woont? “Nee, dat hoorde ik later pas dat hij hier ook woont, en Jaap Stam. Toeval. Ik bouw graag huizen en op deze kavel hier in het bos kon ik die wens van een blokhut verwezenlijken.”

“De blokhut is opgetrokken van kelo-hout. Uit Fins Lapland. Daar hebben ze van die grote bossen vol traag groeiend hout en als dan zo’n boom doodgaat, halen ze de takken eraf maar laten de stam staan. Pas als er een bestelling komt gaan ze de juiste boom bij de bestelling zoeken. Stammen van een kleine halve meter dik zijn het voor de blokhut in Dalfsen geworden (“Zet het adres er maar niet bij!”). Hoe dikker het hout, hoe beter de isolatie. En geen spatje verf. Ik laat ze onbewerkt. Tegen de tijd dat die dingen beginnen te rotten, dan zijn wij hier al lang niet meer op aarde. Traag groeiend hout hè, dat is zo duurzaam als maar kan.”

Een rondje door het huis leert dat Verbeek écht alles zelf doet. De aftimmerlatjes langs het kozijn zijn per stuk zo afgezaagd dat ze precies in de ronding van zijn kelo-hout passen en geen latje is gelijk. Deuren, kozijnen, houten bar, verdiepingsvloertje, echt alles doet Gertjan zelf. “Met mijn maten natuurlijk, want het is hier een zoete inval.”

Een van die maten komt tijdens de koffiepauze. Want dan heeft Verbeek tijd van praten: “De vorige keer kwam die op een ander tijdstip en toen heb ik hem aan het werk gezet.” Dit keer heeft hij hartige broodjes bij zich, als compensatie.

Een echte prater is Verbeek niet. Onze verslaggever vangt al achter hem aan toen hij nog bij AZ werkte. De persvoorlichter schermde hem daar af. Een keer bij Nurnberg bleek de tijd te beperkt. Dus togen we met ons notitieblokje op een maandagmorgen nog maar eens naar het bouwterrein. “Om half tien en half een hebben we hier kloffiepauze. Als je dan terugkomt heb ik tijd van praten”, aldus Verbeek. En om half een: “O ja, da’s waar ook, jij zou langs komen.” Niet in je gedachten gelopen met ‘wat zou die vragen en wat zal ik antwoorden?’ “Nee hoor, als je niet terug was gekomen had ik er denk ik nooit meer aan terug gedacht”…

En daar blijkt ook de kern van zijn hobby te zitten. “Motorrijden en huizen bouwen. Maar als ik motor rij dan staat je kop toch al snel op de automatische piloot en voor je het weet denk je dan weer na over de wedstrijd van zondag. Als ik hier met de blokhut bezig ben, kan dat niet. Dan heb ik mijn gedachten volledig bij de bouw, anders gaan er dingen mis.”

Twee woonboerderijen in Friesland, een blokhut in het Vechtdal, wordt Dalfsen dé woonplek? “Dit ligt wel lekker centraal hier.” Centraal voor wat? Voor je nieuwe club? Glimlach: “nee, dat is niet aan de hand. Ik heb nog geen idee wat het volgend trainersjaar me gaat brengen. Nee, centraal in Nederland. Ik heb ook in Duitsland nog wel even gekeken naar een stuk bos. Maar dit trekt me toch wel iets meer.”

Lees ook

‘Een zwaar jaar, maar ook heel veel geleerd’

Roswyde Burgman, directeur van Hoftheater in Raalte blikt terug op seizoen 2020-2021 RAALTE – “Gelukkig …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.