Home / archiefcentraal / dieren zijn een deel van de familie geworden

dieren zijn een deel van de familie geworden

“De reacties van kinderen zijn spontaan: ze vragen waarom er op het ene graf wel wat staat, en op het andere niet. Of ze zien de naam van een kind uit de klas op een graf staan, en maken daar een grapje van. Ze stellen allerlei vragen: hoe gaat zo’n begrafenis, hoe diep is een graf? Of de een roept dat een overleden hond een sterretje wordt, en dan zegt de ander dat je een vlindertje wordt als je dood gaat. Dat is het leuke, dat spontane.”

Hein legt uit: “Het verdriet van volwassenen en kinderen komt op hetzelfde neer. Kinderen zijn heel verdrietig, maar gaan spelenderwijs weer weg. Ze hebben het gezien, soms helpen ze met het gat dichtmaken, en dan gaan ze met een goed gevoel weg.” Marietje voegt toe: “Kinderen denken wel heel anders. Hoe leg je uit wat ‘dood’ is? Als die leerlingen hier komen, merk je dat ook wel. De een zegt: ‘Toen mijn konijn doodging, moest ik heel erg huilen.’ En dan zegt een ander kindje dat hij ook heel erg moest huilen toen zijn opa doodging. Is dat dan hetzelfde?”

Op de begraafplaats liggen allerlei dieren begraven: veel katten en honden, maar ook kanariepietjes, konijnen en cavia’s. Hein en Marietje maken dus ook bijzondere dingen mee. Zoals een tortelduifje dat geheel volgens islamitische tradities werd begraven, inclusief rituelen zoals het dragen van het vogeltje op een schaal, het begraven met een nestje en drie eitjes, speciale doeken en natuurlijk het kopje naar het oosten. “Ook zijn er al graven gereserveerd; bijvoorbeeld voor twintig golden retrievers en voor 21 chihuahua’s.”

Wensen

“Mensen hebben heel verschillende wensen en ze zijn bijna overal vrij in. Er mag alleen geen plastic mee het graf in. Verder kan bijna alles: de een wil het dier naar het graf brengen, de ander niet. Sommige mensen willen hun huisdier gewoon in het graf leggen, een ander wil niet dat er zand in de vacht of in de ogen komt, en wil het dus in een kist of mand begraven. Weer een ander vindt dat het dier nooit opgesloten heeft gezeten, en wil dat na het overlijden dus ook niet”, vertelt Marietje.

Na de begrafenis neemt Marietje de familie mee naar de ontvangstruimte om een kopje koffie te drinken. Zij hoort de verhalen van de families aan, terwijl Hein de graven dichtmaakt. “Je hoort aangrijpende verhalen, zoals een blindengeleidehond die was overleden, of mensen die tijdens een ziekte steun vinden bij de dieren. Vaak gaan er herinneringen mee het graf in.” De tijden zijn wel veranderd: vroeger hoorden dode huisdieren bij het leven. “Een hond was een waakhond, de kat was er tegen de muizen. Tegenwoordig zijn de dieren een deel van de familie geworden. Ze slapen nu vaker op de slaapkamer of in bed dan in de bijkeuken. Tijden veranderen…”

Lopend over de begraafplaats zie je heel verschillende graven: op de een ligt een kei waar met stift op geschreven is, op een ander graf ligt niets. Ook zijn er mensen die er een soort altaartje van maken, inclusief foto, Christusbeelden, bloemen en lampjes. Hein: “Er zijn mensen die elke maand, elke week of soms elke dag nog teruggaan naar het graf. Dat kan hier gewoon. Zo zijn er mensen uit Rotterdam die hier gaan wandelen in de buurt, en hier kennissen hebben opgedaan, waarmee ze afspreken op de begraafplaats. Dan neemt de een broodjes mee, en de ander wat te drinken.”

Voor erbij

Het idee voor de begraafplaats ontstond toen de kinderen van Hein en Marietje naar school gingen, en Marietje vrijwilligerswerk wilde gaan doen. Maar het stel zag ergens een dierenbegraafplaats, en werd nieuwsgierig. “We hebben gepraat met de eigenaar, en die vertelde dat er echt behoefte aan was. We dachten: dat is misschien wel wat voor erbij. We hadden nooit verwacht dat we het zo druk zouden krijgen.” Niet iedereen zou bedenken een begraafplaats te beginnen. Maar de begrafeniswereld was Hein niet vreemd: “Ik ben grafdelver in Hoonhorst, en ik heb allerlei cursussen voor uitvaartleider gedaan. Ik was dus al bekend met het vak.”

De begraafplaats had in de eerste maand twee begrafenissen, het jaar erna 38 en nu worden er jaarlijks zo’n 750 dieren begraven. Sinds kort worden de dieren begraven op een nieuw gedeelte. Bang dat de ruimte opraakt, is Hein niet: “Er is meer grond dan wij tijd hebben”, zegt hij, wijzend op zijn vrouw en zichzelf. “Maar voor de opvolging is al gezorgd: mijn zoon en schoondochter gaan het bedrijf voortzetten.” Marietje vertelt glimlachend: “Onze zoon is ermee opgegroeid. Als zijn vader een begrafenis had, maakte hij als tweejarig jongetje al gaten in de zandbak waarbij alles precies hetzelfde moest zijn, inclusief planken.”

Strooiveld

Begraafplaats Vennenberg heeft ook een strooiveld, waar de as van dieren én mensen uitgestrooid mag worden. Zo is er een mevrouw uitgestrooid met haar poezen. As mag ook bijgezet worden in een graf. Het is dus mogelijk om as van mensen bij hun huisdier te begraven.

Lees ook

Rustpunt De lange Pier geopend in Lettele

LETTELE – Aan de Butersdijk in Lettele is sinds mei dit jaar een nieuw rustpunt …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.