Home / archiefcentraal / gewoon carolien dieren fluisteren

gewoon carolien dieren fluisteren

Een jaar of vijf terug mocht ik kennismaken met Wola, een bassethond en haar baasjes. Zij zakte toen vaak door haar achterpoten. Hoe kwam dat en wat doen we eraan? Er kwam bij de dierenarts geen duidelijke oorzaak uit. Wola geeft me geen specifieke informatie over het lichamelijke probleem. Als ik Wola vraag hoe zij zich voelt, vertelt ze over problemen bij het baasje op het werk. Baasje had een hoge functie binnen een bedrijf dat hij mede had opgericht en door allerlei omstandigheden leek het baasje de vaste grond onder zijn voeten steeds meer te verliezen. Baasje kreeg opdonder na opdonder en zakte steeds meer in elkaar. Meer kracht in de achterpoten van Wola zou baasje ook helpen. Door deze bewustwording neemt baasje andere beslissingen. Wola is snel opgeknapt en samen wandelen ze jarenlang uren langs de IJssel.

Een paar jaar later word ik gebeld. Wola heeft weer problemen in zijn onderlijf, kun je helpen. “Nee, dat kan ik niet, Wola moet nu direct naar de dierenarts. De hond blijkt een flinke baarmoederontsteking en die is meteen verwijderd. Vorige week werd ik weer gebeld voor Wola. Het lichaam voelde heel slecht. Een knak in de onderrug, heel diep. Geen gevoel in de achterpoten. Ik weet niet of ik nog wat kan doen om die enorme knik te verhelpen of te verlichten. Het blijkt inderdaad dat de hond verlamd is, het onderlijf ligt op de grond. Het hondje laat alle ontlasting gaan. De baasjes vinden dat niet erg, als er nog maar wat aan gedaan kan worden.

Ik vraag Wola hoe zij zich voelt en of zij al bereid is te gaan. Nee, want de baasjes kunnen me nog niet missen. Blijkt dat zij wel graag met vriendje Arno wil spelen die zes weken daarvoor is overleden. Het gemis van dit vriendje lijkt een diepe pijn voor de basset, hij is daardoor gevoelsmatig maar ook lichamelijk ‘geknakt’. De baasjes besluiten dat deze prachtige hond naar het vriendje mag gaan.

Tot we elkaar spreken, twee dagen na het overlijden, blijken de baasjes van Wola haar nog elke dag te hebben horen blaffen. Ik geef hen aan dat ik, net als hen, ervoer dat het echt niet anders kon. Het lichaam van de elfjarige hond was op. Ik geef de baasjes aan dat Wola met vriendje die net een stuk verder staat, meewil, maar pas gaat als de baasjes hem in liefde en dankbaarheid voor wat ze gegeven heeft en hun fijne samenzijn in gedachten en hart kunnen loslaten. Wat een dienstbare en lieve hond. En wat hebben lichaam en geest, zelfs bij dieren toch veel met elkaar te maken. Hoe is dat voor jou?

Vertel gerust je verhaal via info@carolienjonkman.nl

Lees ook

Wiegeliedjes en nachtmerries in Nicolaaskerk

WIJHE – Sinje Kiel en David van Ooijen verzorgen op zaterdag 7 augustus een concert …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.