Home / archiefcentraal / wim en marlies vertrekken van nicolaasschool

wim en marlies vertrekken van nicolaasschool

Wim (61) en Marlies (60) zijn beide opgegroeid in Brabant. In ’72 vertrok het net getrouwde stel, naar Bonaire om daar les te geven. Dat beviel zo goed dat ze na drie jaar hun contract nog eens met twee jaar verlengden. Maar daarna werd het tijd om weer naar Nederland te gaan. Wim solliciteerde naar de functie van directeur van de school in Lierderholthuis en kon daar in ’77 beginnen. “Daarvoor kenden we Lierderholthuis niet. We hadden een flink grote kaart nodig om het dorp te kunnen vinden.” En hoewel het kleine Lierderholthuis op papier nou niet meteen de ideale thuisbasis leek te zijn voor de twee avontuurlijke leraren, voelden ze zich er van meet af aan prima thuis. “Toen we hier naartoe verhuisden, hadden we ook de insteek om er een jaar of vijf, zes te blijven. Nadat we kinderen hadden gekregen, belandden de plannen in de ijskast. En toen ze wat ouder waren, kwam het er nog niet van. We zijn hier blijven hangen. Dat we zo honkvast zijn, heeft ons ook verrast, maar dat zal ook te maken hebben met de plek. Lierderholthuis is een prettig dorp om in te wonen en te werken. ”

Volgens collega Anne-Marie Klein Koerkamp zijn Wim en Marlies twee sociaal bevlogen mensen. “Als er in de wereld iets aan de hand is, zijn zij de eersten om met een actie te beginnen of om er in de les aandacht aan te geven. Ze hebben heel veel gedaan om onze school in contact te brengen met andere culturen. En ze zijn heel principieel. Als ze ergens voor staan, dan moet je met heel goede argumenten komen om ze van het tegendeel te overtuigen. Marlies fungeerde bovendien bijna als een soort vraagbaak als het ging om didactiek. Ze heeft altijd veel aandacht gegeven aan het dichten. En dat heeft ook haar vruchten afgeworpen. Bijna elk jaar belandt er wel een bijdrage van één van onze kinderen in een landelijke dichtbundel.”

Hun avontuurlijke inborst uitten ze wel door veel te reizen in hun vakanties. Tevens kwam deze tot uiting in hun visie op onderwijs. Wim: “We hebben heel veel samengewerkt met scholen in het buitenland. Daarnaast onderhielden we ook contact met het AZC in Markelo. De wereld is groter dan Lierderholthuis. Hier krijg je weinig te maken met de multiculturele samenleving. Maar die is er wel. En daarom hebben we de schooljeugd altijd in contact willen brengen met andere culturen. De oudste kinderen van onze school hebben een briefwisseling met de kinderen van het AZC. Daarnaast gaan we elk jaar een dag op bezoek in Markelo en komen de AZC-kinderen op hun beurt weer een dag bij ons. De kinderen vinden dat fantastisch. Onlangs kwamen de brieven uit Markelo weer binnen. Ze stonden hier bij wijze van spreken op de banken!”

Volgens Wim en Marlies was het nooit een probleem om werk en privé gescheiden te houden. “Je moet snel kunnen schakelen. Op school zijn we meester en juf, maar na schooltijd was dat meteen veranderd. Dan was het niet langer meester of juf, maar ‘Mamma en pappa van Maarten’.” Marlies: “In het begin was het wel eens lastig om les te geven aan je eigen kinderen. Je wilt ze niet voortrekken, maar misschien heb ik in het begin wel eens de neiging gehad om vervolgens juist door te schieten naar de andere kant.”

Of het strenge leraren waren? Marlies: “Ik weet het niet. Ik vind wel dat je consequent moet zijn. Daarmee creëer je duidelijkheid en rust. En als dat er is, kun je zelf ook wat vaker een grapje maken. Dan weet je ook dat het met een vingerknip weer stil is. Of ik wel eens ben beet genomen? Oh ja hoor, dat hoort er bij. Toen ik laatst de klas binnen kwam, waren er een stuk of drie vier heel hard aan het huilen. Ik vroeg ze toen wat er was. Bleek er niks aan de hand te zijn. Ze waren zogenaamd aan het huilen omdat wij weg gaan, haha!”

Wim: “Natuurlijk ben ik wel eens uit mijn slof geschoten. Dat is soms ook nodig. Maar na die tijd maakte ik dan altijd een praatje met het kind. Uitleggen waarom ik boos was. Geen enkel kind wil echt vervelend zijn, er zit vaak wel een verhaal achter. We zorgden er wel voor dat de kinderen nooit met een vervelend gevoel naar huis gingen. Je moet altijd blijven praten.”

Lees ook

HVS: ‘De Tellegen voor huizen, niet voor winst’

RAALTE – De herontwikkeling van schoolterrein de Tellegen in Wijhe moet in het teken staan …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.