Home / archiefcentraal / raaltenaar vaessen als een vis in het water

raaltenaar vaessen als een vis in het water

Op driejarige leeftijd wordt er leukemie ontdekt bij Didier. De ziekte kost de jonge Raaltenaar bijna zijn leven. Na een beenmergtransplantatie en een aantal zware chemokuren overwint hij de ziekte. Didier leeft een normale jeugd en gaat op voetbal. Maar op zijn vijftiende wordt hij wederom getroffen door de ziekte. Zowel bestralen als chemokuren helpen niet meer. Daarom wordt zijn complete bekken verwijderd, met als gevolg dat Didier de rest van zijn leven op krukken moet lopen.

Voetballen gaat niet meer, maar dat betekent niet het einde van zijn sportcarrière. “Ik ben rolstoeltennis gaan doen bij Ramele, maar dat vond ik te individueel. Teamsporten zijn meer iets voor mij, daarom stopte ik met tennissen en ging ik op zoek naar een andere sport. De Tubanten uit Enschede, een vereniging voor aangepaste sporten, bood zitvolleybal aan. Ik besloot mij aan te sluiten bij de vereniging en we werden zelfs Nederlands Kampioen. In datzelfde jaar werd ook het waterbasketbal van De Tubanten kampioen. Daarom gingen we tegen elkaar spelen. Zij zitvolleybal tegen ons en wij waterbasketbal tegen hen. Ik kwam er toen achter dat zitvolleybal fysiek te zwaar voor mij was en besloot waterbasketbal te gaan doen.

Waterbasketbal

Waterbasketbal is een mix tussen waterpolo, basketbal en korfbal. Het spel is speciaal gemaakt voor mensen met een lichamelijke beperking en wordt gespeeld op een veld van ongeveer vijftien bij acht meter. Twee teams van vijf personen spelen twee keer zeven minuten tegen elkaar. De teams van De Tubanten zijn gemengde teams. Zowel mannen als vrouwen zitten in hetzelfde team. Ook leeftijd speelt geen rol. Doel is de bal in de drijvende basket van de tegenstander te gooien.

Toen Didier nog op voetbal zat was hij een goede keeper. Deze kwaliteiten gebruikt hij nu ook bij waterbasketbal. “Ik sta in de verdediging en dat lijkt wel een beetje op keepen. Ik heb het hele veld voor me en coach medespelers. Het lastige aan verdedigen met waterbasketbal is dat je alleen recht naar boven mag verdedigen met je armen. Dat is soms wel wennen, want door je reflex wil je ook ballen die over je heen gaan pakken. Maar inmiddels ben ik er wel aan gewend. In het begin kreeg ik daardoor wel vaak een strafbal tegen.”

Didier is op dit moment bezig aan zijn tweede seizoen als waterbasketballer. Elke zaterdag ligt hij meer dan een uur in het water. Sinds zijn eerste wedstrijd heeft hij veel geleerd. Niet alleen over de sport, maar ook over het leven. “Ik moest er aan wennen dat je iets minder kunt als minder valide. Soms zie ik teamgenoten zwemmen en dan denk ik ‘zwem eens harder’. Maar dan besef ik onmiddellijk dat zij ongelooflijk hun best doen. Daarom vind ik het nu ook zo belangrijk dat anderen plezier hebben. Ik heb ook teamgenoten met een geestelijke achterstand. Van hen kan ik natuurlijk ook iets minder verlangen, maar ze tonen wel inzet en daar gaat het om.”

Werk

Sinds 2008 werkt Didier bij Oranjewoud Realisatie bv in Deventer, waar hij ook stage liep en afstudeerde. De afdeling waar hij werkt, Sport, wonen & werken, houdt zich bezig met het creëren van de openbare ruimte. “Ik was bijvoorbeeld betrokken bij de realisatie van de fietsenstallingen en parkeerplaatsen bij het station in Raalte. Ik heb de offerte opgemaakt en de materialen ingekocht. Het is erg leuk werk om er met z’n allen iets moois van te maken. Ik leer elke dag bij en zit dicht tegen de uitvoering aan. Dat spreekt mij erg aan. Bovendien heb ik niet alleen een kantoorbaan, maar kan ik af en toe ook lekker naar buiten.”

Didiers ziekte heeft fysiek zijn sporen nagelaten, maar mentaal heeft het de Raaltenaar alleen maar sterker gemaakt. “Ik probeer er gewoon het beste uit te halen wat er in zit. Ik sta heel positief in het leven. Natuurlijk is het naar en rot wat er allemaal is gebeurd, maar er is meer in het leven. Waar ik toen was en waar ik nu ben, daar zit een groot verschil tussen. Daar put ik enorm veel kracht uit. En voor mijn familie en vrienden was het ook allemaal erg moeilijk. Maar als ik naar hen kijk, dan weet ik ‘hier doe ik het allemaal voor’.”

Gemeen

Net als waterpolo is ook waterbasketbal soms een gemene sport. “Er wordt wel eens aan mijn been getrokken bij het wegzwemmen. En het gebeurt ook geregeld dat je onder water wordt gedrukt. Daarom lopen er ook twee scheidsrechters rond het veld. Die houden alles in de gaten. Soms iets te goed zelfs. Ik moet wat slimmer worden. Als ik zoiets doe, dan wordt dat vaak gezien”, grapt Didier. “Maar over het algemeen zijn de wedstrijden heel vriendschappelijk.”

VOKK

In 2007 haalde Didier geld op voor Vereniging Ouders, Kinderen en Kanker (VOKK). “Ik fietste 600 kilometer, van ziekenhuis naar ziekenhuis. Dat was een hele mooie ervaring en daar heb ik veel voldoening uit gehaald. Volgend jaar wordt er weer gefietst en ik denk dat ik dan wel weer mee doe. Ik heb kinderen het levende bewijs laten zien dat er na de ziekte weer leven is. Ik heb me ook ingeschreven als mentor voor kinderen met kanker. De bedoeling is dat ik leuke dingen doe met een kind met dezelfde interesses.”

Lees ook

Waterschap geeft minder uit door corona en droogte

ZWOLLE – Waterschap Drents Overijsselse Delta (WDODelta) gaf vorig jaar bijna zeven miljoen euro minder …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.