Home / archiefcentraal / raalter gezin vertrekt naar zweden

raalter gezin vertrekt naar zweden

Rinus en Annet Nijkamp emigreren eind deze maand samen met hun twee kinderen Chris (bijna 14) en Robert (12) naar Zuid-Zweden om daar hun boerencarrière voort te zetten. “We gaan de mensen hier missen, dat weten we gewoon, maar nu kan het nog! Nee, het is geen midlifecrisis, haha! We zijn ernaartoe gegroeid. Het boerenleven hier is ons te benauwd geworden.”

Op de keukentafel van hun boerderij ‘de Eekte’ aan de Wijheseweg ligt het boekje ‘Emigreren naar Zweden’. Het bedrijf is inmiddels verkocht. Her en der staan al ingepakte tassen. Rinus vertrekt deze week om te beginnen met het werk, Annet en de kinderen volgen eind deze maand. Ze spreken al een aardig mondje Zweeds. “Maar de taal valt niet mee. Het probleem is ook dat de Zweden heel goed Engels spreken, dus dan is het gemakkelijk om daar in te blijven hangen. Maar we gaan er wel voor om de taal helemaal onder de knie te krijgen!”

Het is nog maar anderhalf jaar geleden dat Rinus al surfende over het web een advertentie tegenkwam van een boerderij in Zweden die te koop stond. Diezelfde advertentie was Annet al in een blad tegengekomen. “Telkens was er weer iemand van ons die er over begon”, stellen de twee. “En zo ontstond het plannetje. We zijn ons daarna gaan oriënteren op de Zweedse Funda, www.hemnet.se!” In januari en februari dit jaar togen Rinus, Annet, Chris en Robert naar Zweden om enkele boerderijen te bekijken. “We zijn expres in de winter gegaan”, stelt Rinus. “Er lag een halve meter sneeuw, dan weet je er meteen goed van, haha!” En uiteindelijk koos het hele gezin unaniem voor dezelfde boerderij, een nog relatief nieuw bedrijf met honderd melkkoeien, honderd bunder land (waarvan de helft bosgrond) en nog enkele hectares pachtgrond. De boerderij ligt in de zuidelijke provincie Skåne, vlakbij het plaatsje Perstorp (zevenduizend inwoners). “Alle voorzieningen zijn er. En dat was natuurlijk erg belangrijk met het oog op Chris en Robert. Onze boerderij ligt tien kilometer buiten Perstorp, maar in Zweden rijden gewoon schoolbussen. Dat is daar heel goed geregeld!”

Zo onderhand begint het een beetje emotioneel te worden. Want beide hadden ze een rijk sociaal leven en dat staat de laatste weken in het teken van het naderende afscheid. Rinus was organist bij meerdere kerken (waaronder ook de Plaskerk in Raalte) en Annet was vrijwilliger voor de Raad van Kerken en tot voor kort koorlid van Ligatura. Maar toch overheerst de nuchterheid. “Door de moderne media is de wereld een stuk kleiner geworden. Via Skype is het heel gemakkelijk om contact te houden. En ach, het ligt maar achthonderd kilometer verderop, met minder dan een dag rijden sta je weer in Raalte.” En dat orgelspel? Rinus: “Nou, hier staat een orgel en die gaat gewoon mee. Ik ben absoluut van plan om dat in Zweden weer op te pakken!”

De drie oudere kinderen van Rinus en Annet blijven in Nederland. Stephanie (27), Heiko (25) en Jennifer (22) hebben hun plekje hier al wel gevonden. “Dat is ook vreemd”, stelt Annet. “Normaal zijn het de kinderen die uitvliegen, nu de ouders…” Ja, die gaan ze missen, net zoals de andere familieleden en alle vrienden en kennissen. En de stamppot zuurkool. Alhoewel missen… Rinus: “Dat kennen ze daar niet, maar dat gaan we dan toch maar even introduceren.”

“We krijgen hele positieve reacties op ons besluit”, vertellen de twee. Rinus: “Ik geloof dat we al wel vijfhonderd mensen hebben gesproken die op vakantie bij ons willen. Maar anderen denken weer dat het er bijna het hele jaar winter is. Nou echt niet. Daar waar wij gaan wonen, is het wat het klimaat betreft niet veel anders dan hier.” Ze hebben wel met andere ogen naar een programma als ‘Ik vertrek’ gekeken. Rinus: “Ik zag laatst nog een item over iemand die een huis in Zweden wilde. Na vijf minuten ben ik wat anders gaan doen. Ik vroeg me echt af of die man wel eens in de winter in Zweden was geweest. Voor mijn gevoel zijn wij goed voorbereid. We zullen ons leergeld nog wel moeten betalen en soms onszelf tegenkomen, maar we hebben er alle vertrouwen in!”

Rinus is boer in hart en nieren. Zoon Robert heeft er bovendien oren naar om het bedrijf van zijn pa op termijn over te nemen. “Als boer ben ik hier een beetje vast komen te zitten”, stelt Rinus. “Bedrijfsuitbreiding kost veel geld en het is nog maar de vraag of je dat in Nederland allemaal terug kunt verdienen. Het land uitgejaagd? Zo ver zou ik niet willen gaan. Maar het wordt ons hier met alle regelgeving wel benauwd. Er zijn agrariërs die daar heel goed mee om kunnen gaan, maar wij niet. Wij zijn meer vrije vogels. Ik heb het idee dat men in Zweden het vak wat meer vanaf de kant van de boeren bekijkt in plaats van vanachter een bureau.” Als voorbeeld van onnodig papierwerk noemt hij de hele gang van zaken omtrent de landelijke perceelregistratie. “Blijken we in Nederland ineens 50.000 bunder landbouwgrond kwijt te zijn”, schampert hij. “Het Ministerie van LNV heeft alle kaarten onder de loep genomen en er luchtfoto’s naast gelegd. Die zijn flink aan het strepen geweest. Om elke boom of ander landschapsonderdeel is een zone weggestreept. Maar daar klopt niks van. Je kunt die grond nog prima gebruiken. En daar moet je dan zelf weer achteraan om het allemaal weer in orde te maken. Je hebt er niet om gevraagd, je hebt de fout niet gemaakt, maar je hebt er wel weer veel werk mee. Van dat soort dingen, daar word je strontziek van!”

Lees ook

Dorpsquiz brengt jubilerend Hoonhorst in beweging

Op zondagmiddag 14 november vindt de ‘eerste echte Dorpsquiz Hoonhorst’ plaats HOONHORST – Het had …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.