Home / archiefcentraal / gewoon carolien conditionering en de realiteit

gewoon carolien conditionering en de realiteit

We kunnen waarnemen dat iemand verdriet heeft en tegelijkertijd probeert vrolijk over te komen. Wat doen we? Reageren we op het verdriet of gaan we mee in het spelletje van vrolijk doen? Wat is belangrijker? We kunnen dus met z’n allen elkaar voor de gek houden of elkaar serieus nemen. Als je het gevoel hebt dat je als kind nooit serieus genomen bent omtrent je gevoelsleven, zul je dat later in je leven niet zo gemakkelijk veranderen. Je gedrag is al tot een patroon verworden: je leeft op een soort automatische piloot. Het gaat vanzelf. Vanaf het moment dat een bepaald gedrag tot een patroon is verworden, zal het meer moeite kosten om dat patroon te doorbreken dan om het patroon te volgen. Of je je daar ongelukkig door voelt, maakt vaak niet eens uit. De reden dat we niet gaan voor wat goed voelt, en dat we laten en niet doen wat voor geluk gedaan moet worden, komt voort uit een soort moedeloosheid, machteloosheidgevoelens die we uit onze kindertijd meedragen. Als we té vaak ervaren hebben – als kind – dat er toch niets veranderd wordt ondanks onze pogingen en moeite, hebben we ons neergelegd bij de realiteit van het leven.

De realiteit van het leven, wat is dat? Is dat het idee dat je niet op kunt boksen tegen de wereld? De maatschappij? Autoriteiten – ouders, leraren, je partner, werkgevers, overheid? Zo is dus de overtuiging ontstaan dat het niets uitmaakt, dat hoeveel moeite we ook doen, het nooit goed komt. Een kind van 9 jaar komt na de vakantie de klas binnen, hoort een ander kind reageren en zegt; ‘er verandert ook niks, wat een rotklas’. Moeder praat er later over en zegt ook; ‘het is al jaren een moeilijke klas, het zal nooit veranderen…Het is nu eenmaal zo….’ Zulke opmerkingen ademen machteloosheid uit. Machteloosheid om iets te kunnen betekenen in het leven, om verschil te kunnen maken.

Ik kreeg veel reacties op de column bekeuring, ik moest vooral ook de bekeuring betalen, gewoon meedoen met de rest. Want dat is de realiteit en je ‘moet’ vooral meedoen met die realiteit van ‘Regels zijn regels’. Ik besprak mijn gevoel niet meteen, accepteerde de bekeuring, maar regels naleven omdat het regels zijn, (omdat er tien bekeuringen vandaag gescoord moeten worden) klopte voor mij niet. Bij het naleven van regels wil ik graag kijken naar wat de situatie is/naar wie ik voor me heb, hoe moeilijk dat ook is.

Een man van 83 jaar zat per ongeluk in de eerste klas van de trein, hij werd daarop gewezen, maar kreeg geen boete. Hij is vanzelf naar de tweede klas gelopen… Deze conducteur overzag de situatie, de man. Dat vind ik een menselijke reactie. Wij mensen zijn zelf de autoriteiten van ons eigen leven. Wij zijn de scheppers van ons eigen leven. Of niet? Wij kunnen steeds beter met vrede in ons hart bespreken wat voor ons niet goed voelt en hoe wij ervaren dat het beter kan. En soms rustig vanuit je eigen kracht blijven aandringen. Veranderingen in de gezondheidszorg, onderwijs, ziektes…. Eén mens kan een groot verschil uitmaken, ik neem een voorbeeld aan Nelson Mandela.

Wat ga jij vandaag doen om jouw/de realiteit fijner te maken? Wat doe jij vandaag voor jouw/het geluk?

neem gerust contact op via info@carolienjonkman.nl of via tel. 0572-358181 (op maandag, dinsdag en donderdag)

Lees ook

Waterschap geeft minder uit door corona en droogte

ZWOLLE – Waterschap Drents Overijsselse Delta (WDODelta) gaf vorig jaar bijna zeven miljoen euro minder …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.