Home / archiefcentraal / maarten borgers onderweg fuck it en gaan

maarten borgers onderweg fuck it en gaan

Maarten Borgers is op 27 maart op zijn fiets vanuit Amsterdam vertrokken om via Heino naar Beijing te fietsen. Een tocht van Olympisch Stadion naar Olympisch Stadion. Dit alles doet hij om geld in te zamelen voor de stichting Spieren voor Spieren. De route heeft een lengte van in totaal 13.000 kilometer. De oud-Heinoër is inmiddels ruim vier maanden onderweg. Hoe gaat het hem eigenlijk af?

“De reis verloopt erg voorspoedig. Ik ga super snel en loop dan ook wat voor op m’n planning. Af en toe is het erg zwaar, maar ik blijf gefocust op mijn doel om Beijing te halen. Ik moet nog zo’n 3500 kilometer en dan ben ik er. Ik heb al de hele tijd een vaag gevoel van vreugde in m’n onderbuik omdat ik er bijna ben en zeker omdat ik daarmee ook een hele grote steen ga bijdragen aan de Stichting Spieren voor Spieren.”

“Ik zit nu in Urumqi in China. De Chinezen vinden het echt geweldig wat ik doe. Ze fietsen zelf ook veel, dus zijn ze heel verwonderd als ze horen dat ik helemaal uit ‘Gholland’ kom. Daarnaast vinden ze het doel supergoed.”

“Ik kan je vertellen dat ik me vaak eenzaam heb gevoeld. Voornamelijk in Kazachstan omdat het daar enorm uitgestrekt is en je soms dagenlang amper mensen tegenkomt. Laat staan mensen waar je mee kan praten. Een voordeel is wel dat je helemaal ‘innerlijk’ tot rust kan komen waardoor ik sterk gefocust op mijn doel af kan blijven gaan. Grappig is wel dat je tegen jezelf gaat praten of met de muziek mee gaat zingen. Af en toe kijk ik dan om me heen of mensen het niet horen, maar er is natuurlijk niemand, ha ha! Daarnaast is het soms ook wel overleven. Het is niet altijd even makkelijk om lange afstanden te overbruggen, eten, drinken en slaap te krijgen. Kazachstan is daar een goed voorbeeld van. Soms fiets je wel 100 km zonder dat je iets of iemand tegenkomt. Je moet dan goed zorgen dat je eten en drinken genoeg bij je hebt. Hierdoor ben je continu sterk gefocust op het werken en fietsen en is er van vakantie zeker geen sprake.”

“Wat ik zelf erg bizar vond was de treinreis in Kazachstan midden door de woestijn van Aktobe naar de Aral Sea. Door de extreme hitte in de woestijn moest ik helaas de trein pakken. Mijn lichaam reageerde na een week in de woestijn slecht op de hitte en het was gewoon te gevaarlijk. De treinreis maakte het nog een stuk spannender. Er bleken namelijk geen tickets meer verkrijgbaar te zijn op het station. Maar uiteraard was er nog wel een mannetje dat voor wat extra geld wat voor me kon regelen. Ik moest om 22.00 uur de volgende dag op het station verschijnen en ‘Big’ (zijn naam) bellen. Dus zo gezegd zo gedaan. Eenmaal aangekomen, belde ik het nummer van Big die even later gehaast en gestrest aan kwam. We moesten haast maken want het moest snel gebeuren. ‘Hmmmm’, dacht ik terwijl ik achter hem aan rende via het station helemaal naar het einde van de trein. Hier was het al donker omdat de lichten daar niet meer schenen en er stonden allemaal Kazachstaanse mensen die je niet in de eerste klas verwacht… Ik moest mijn fiets hoog optillen en die kwam in een gang te staan. Al gauw had ik in de gaten dat ik niet legaal in de trein zat, maar illegaal in een postwagon tussen allemaal andere verstekelingen. Donkere gezichten in een duistere wagon en witte ogen die me aanstaarden. Ik moest betalen aan de baas van de postwagon en toen konden we vertrekken. Ik voelde me er eerst niet echt prettig bij omdat ik natuurlijk geen kaartje had en ik val natuurlijk wel op. Maar goed, dit is een reis voor het avontuur dus… fuck it en gaan. De reis duurde vijftien uur en bij elk station (een stuk of tien) moest ik me verborgen houden. Achteraf was het een vermoeiende, maar fantastische reis. Ik kon moeilijk slapen vanwege de herrie, dus ik liet me natuurlijk verleiden tot het drinken van een paar biertjes met de baas en zijn vrienden. Allemaal jonge gasten dus we hebben een hoop lol gehad. Ze waren super aardig en het eten en drinken werd allemaal gedeeld. Hygiëne maar even vergeten want bestek was er niet… Zo zat ik in een coupe die er heel anders uit zag als dat ik verwacht had en was het plaatje weer niet wat ik had gedacht. Fantastisch!”

Maarten: “Wat ik veel mensen tegen mij hoor zeggen is dat ze ook wel eens zoiets zouden willen doen, maar dat ze dat nooit zouden kunnen vanwege geld, huis, baan of wat dan ook. Wat ik mee wil geven is dat alles mogelijk is als je het maar echt wilt. Als je gefocust bent op hetgeen wat je echt wilt bereiken dan zul je het bereiken. En het maakt niet uit wat dit is. Maak een goed plan met duidelijke stappen en kijk vooral vooruit. Kijk niet terug en laat je niet tegen houden door mensen die zich negatief uiten over jouw plan. Ik zie mezelf niet als voorbeeld of wat dan ook, maar ik weet zelf dat het kan en dat gun ik andere mensen ook. Niet zeiken of te lang nadenken of het wel kan, gewoon doen en je focus houden!”

Maarten heeft inmiddels bijna 7.000 euro bij elkaar. Hij heeft zichzelf tot doel gesteld om 10.000 euro bij elkaar te fietsen. “De hulp van iedereen is hard nodig. Wat ik echt super geweldig vind is bijvoorbeeld de actie van de C1000 van de Worp in Heino. Er staat nu een doos waar iedereen zijn statiegeld bonnen in kan gooien om mijn actie voor de stichting Spieren voor Spieren te steunen.” Ook kun je geld overmaken op bankrekeningnummer: 610899554 t.n.v. A.T. Borgers onder vermelding van Bike4muscles.com of geld doneren via.www.bike4muscles.com

Lees ook

Testlocatie in Raalte per 1 oktober gesloten

ZWOLLE – GGD IJsselland sluit per 1 oktober de testlocaties in Steenwijk en Raalte. “Je …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.