Home / archiefcentraal / jos courier zwaait diny laarman uit

jos courier zwaait diny laarman uit

Wekelijks belicht Jos Courier de politieke stand van zaken in Dalfsen en Den Haag. Deze week zwaait Jos Courier oud-wethouder Diny Laarman uit.

Zou Diny Laarman er een punt van maken wanneer je haar recht in haar gezicht zegt: ‘Wat kijkt u lief…?’ Zou ze Opzij bellen om onvoorwaardelijke bijstand te vragen van de hoofdredactrice van dit feministenblad. Weinig mensen zullen aannemen dat Diny briesend de barricades optrekt voor de belangen van de vrouwenbeweging. Zo is ze niet. Bovendien is Diny gewoon een lief mens. Je kunt het alle Dalfsenaren vragen en 25999 zullen het beamen.

Jarenlang stond de oermoeder van het CDA mede aan het roer van het schip der gemeente. Onverveerd en in het belang van de zaak. Niets was haar te veel. Geen vergadering, evenement, jubel- of treurmoment of de majoor Bosschard van het dorp was present om haar stevige arm om je schouders te slaan en mee te lachen of te huilen, al naar gelang.

Niet dat Diny nou zo’n politiek dier is geweest. Verre van dat. Ze deed dingen gewoon omdat het haar aard is om de handen uit de mouwen te steken voor de gemeenschappelijke zaak. Diny, telg uit een trotse familie, stevig met haar stalen kuiten in het leem van de Langsweg. Dochter van de streek, verknocht aan haar moedertaal: het Nedersaksisch.

Diny was zoveel als de Sieneke van Dalfsen. Ze wist als geen ander dat ze eigenlijk niet echt zingen kon maar ze stortte zich vol enthousiasme en blijmoedig in het koor van het lokaal bestuur. Ze deed het niet voor het bloemstuk, dat kon ze immers zelf veel beter maken. Het was voor Diny een eer om er bij te mogen zijn. Om de kleuren van het dorp te verdedigen. Dat mocht best een beetje oubollig zijn als de mensen het maar snapten. En de mensen begrepen haar. Zonder aarzelen werd zij ‘onze wethouder’ genoemd. De moeder Theresa van de verschoppelingen. Pal voor de goede zaak.

Het was Diny niet om de visie te doen maar om het welzijn. Ze gunde iedereen het beste en zichzelf het minst. Ze deed het niet om het pluche maar zat er graag op te stralen. Aan hotemetoten had ze een hekel. Iemand die haar aanspoorde om de wereld te verbeteren was bij haar aan het verkeerde adres. De wereld in tact houden, dat was haar drijfveer.

Een echte politica was zo ook al niet. Weliswaar propte ze ijverig de dossierkennis onder haar blonde pruik maar tijdens vergaderingen bortelde ze wat schielijk door de materie terwijl ze vaak een wat onzekere blik wierp op de haar ondersteunende ambtenaren. Wie herinnert het zich niet, dat spannende moment waarop in Dalfsen bijna echte politiek werd bedreven. De zondagssluiting was het thema en dat met de verkiezingen op komst.

Diny was zich er terdege van bewust dat het CDA in dit soort zaken een verraderlijke kruiwagen met kikkers is; groene amfibieën die maar zo naar links en naar rechts uit de bak kunnen springen. Het CDA is altijd wat ongemakkelijk in principiële zaken met altijd de priemende ogen van de beginselvaste Christen Unie in de rug. Tijdens de verkiezingsavond in Nieuwleusen kwam het heikele thema aan de orde. Diny was gewaarschuwd. Ze zou getergd worden. Toen het echt niet anders kon moest ze antwoorden. Met trillende vingers diepte ze uit haar immer te grote handtas een briefje op waarop de lokale partij ideologen woord voor woord hadden uitgeschreven hoe het zat. Op zondag mochten de winkels in het roomse Lemelerveld wel open maar in het pseudo reformatorische Nieuwleusen niet. Typische CDA logica. Geen mens die het begreep.

Maar het werd Diny niet aangerekend, Met zoveel goodwill kun je wel een deukje verdragen. Diny heeft Dalfsen niet opgedreven in de vaart der volkeren. Maar ze heeft de boel wel bij elkaar gehouden. Nu kun je Diny zien op haar drijvende camper, varend over de Vecht naar oneindige verten. Ze gaat niet naar Zwolle want met provinciale politiek heeft ze niks. Zeker niet naar Den Haag want het Binnenhof doet haar huiveren. Nee, Diny vaart uit maar komt steeds weer terug. In Dalfsen, haar Dalfsen.

Er verdwijnt een symbool uit de Dalfser politiek Het symbool van Saksische politiek. Die is er niet om slimme spelletjes te spelen of andere partijen te grazen te nemen. Zo doen we dat in Dalfsen niet. We gaan netjes met elkaar om, kwetsen niet en laten iedereen in hun waarde. Saai? Maar wel zeker.

Behouden vaart mevrouw Laarman Hemstede!

En bedankt!

Jos Courier

Lees ook

Fietstocht door Duursche Waarden

DEN NUL – Staatsbosbeheer presenteert op zondag 8 augustus een fietstocht door de Duursche Waarden. …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.