Home / archiefcentraal / een pont vol 53 verhalen over het olsterveer

een pont vol 53 verhalen over het olsterveer

De wekelijkse bezoekjes vonden allemaal plaats in 2009. In het boek zijn de verhalen in chronologische volgorde geplaatst. Het boek verhaalt dus niet alleen over de persoonlijke belevenissen van de pontpassagiers, maar is tevens een afspiegeling van het nieuws in 2009. De recessie, de Mexicaanse Griep, het Koninginnedagdrama en de verkiezing van Obama, het komt allemaal zijdelings aan de orde.

Het boek vertelt niet alleen verhalen, achter het werk schuilt ook een bijzonder verhaal. Schrijfster Steffie heeft MS. Ze heeft jarenlang achter de schermen bij RTV Oost gewerkt, maar werd twee jaar geleden definitief afgekeurd. “Ik ben toen op een gegeven moment vrijwilligerswerk gaan doen in de zorg, maar ik kwam er al snel achter dat ik daar niet geschikt voor ben. Ik werd er vooral heel erg chagrijnig van. Mijn man kwam toen met het idee dat ik maar een boek moest gaan schrijven. Eerst twijfelde ik nog. Door mijn ziekte beschik ik niet eens meer over de energie om een boek te lezen en dan een boek schrijven? Maar ik ben aan het brainstormen gegaan en zo kwam ik op het idee voor een boek over het Olsterveer. Allemaal losse verhalen. In het verleden ben ik er regelmatig langsgereden en ik vond het altijd een prachtig pontje. Als mijn zoontje zich verveelt, rijd ik er nog steeds wel eens met hem langs. Nadat ik dat idee had gekregen ben ik op zoek gegaan naar een fotograaf. De gemeente Olst-Wijhe tipte me Eddy. Drie dagen nadat het idee ontstaan was, zaten we met elkaar om tafel.”

Het tweetal gaf expres weinig ruchtbaarheid aan de plannen. De verhalen moesten spontaan blijven. Aan mensen die zichzelf in de picture willen plaatsen, hadden ze geen zin. “Maar daarnaast wisten we ook niet hoe het verder zou gaan met mijn ziekte”, vertelt Steffie. “Voor hetzelfde geld was het boek niet eens afgekomen.”

Mensen van allerlei pluimage komen in het boek aan het woord. Freddy Kruitbosch, medewerker van Solvay vertelt over de spanning bij het bedrijf met het oog op de Mexicaanse griep. “In die week dat wij hem spraken, was de uitbraak van de Mexicaanse Griep net uitgeroepen tot pandemie. Bij Solvay stond van alles te gebeuren, het bedrijf was in de race om het vaccin te mogen ontwikkelen, maar Freddy bleef er heel nuchter onder. Ach, zijn mondkapje, dat lag wel ergens, maar hij wist niet eens waar.”

Maar zo staat er ook een verhaal in over een transportbedrijf uit Emst. Eddy: “De chauffeur vertelde dat het bedrijf erg last had van de crisis. Daarop zijn we bij het bedrijf op bezoek gegaan. Een echt familiebedrijf dat al zo’n 150 jaar bestond. Ze vertelden over hun zorgen: Drie van hun zes grote klanten waren ze kwijt geraakt. De chauffeur die wij eerst hadden gesproken, werkte op dat moment als metselaar. Ze lieten een oude schuur ombouwen tot caravanstalling. Toen we weggingen hoopten we dat alle inspanningen zouden worden beloond. In november 2009 zagen we een advertentie in de krant: Een executieverkoop bij het bedrijf. Hoe ze ervoor staan, is nog steeds niet geheel duidelijk, maar de recessie kreeg ineens wel een gezicht!”

Jan Willem Hanekamp, ambtenaar bij de gemeente Olst-Wijhe, vertelt in het boek over zijn liefde voor het natuurijs. Eddy: “Hij woont in Heerde en op de eerste dag van de lente kwam hij op skeelers de pont op. Hij begon erover dat hij een beetje weemoedig was omdat de winter afgelopen was. Hij had in de weken ervoor schaatstochten gemaakt met zijn vader. Jaren geleden had Jan Willem op de startkaart van zijn vader meegedaan aan de Elfstedentocht. Halverwege had hij op het punt gestaan om te stoppen. Maar toen kwam hij langs zijn vader! ‘Niet piep’n, deurschaats’n’, had die geroepen. En hij had vervolgens de tocht afgemaakt! En het leek hem nou zo mooi dat de Elfstedentocht weer eens gereden kon worden. En dat hij vanaf de wal naar zijn kinderen kon schreeuwen: ‘Niet piep’n, deurschaats’n!’.”

Het boek bevat verder verhalen over onder andere een Apeldoorns echtpaar dat ervoor gekozen had om de stad tijdens Koninginnedag te ontvluchten; Sabine Uitslag (die het niet over haar hart kan verkrijgen om met de veerpont bij Wijhe te gaan, omdat dat voelt als vreemdgaan); een Fries echtpaar dat liever niet naar water kijkt, omdat ze daar thuis al genoeg van hebben; een thuiszorgmedewerkster met waterangst; inmiddels ex-wethouder Jonny Hollander (die vertelde dat hij eigenlijk uit het gemeentebestuur wilde stappen, maar op verzoek van zijn partij toch maar weer voor gekozen had om door te gaan); een groep studenten uit Amsterdam die op bezoek was in Welsum; veearts Hans Mulder die zijn vervanger aan het inwerken was, natuurlijk pontschipper Hendrik Schuitema en meer, veel meer.

Steffie is ontzettend trots dat ze het boek heeft afgemaakt. “De prijs was echter hoog. Maar ik ben er wel achter gekomen dat ik meer kan dan dat ik dacht. Ik moest wel weer optreden als manager van mijn eigen lichaam. Na de eerste bezoeken aan het pont was ik telkens bekaf. Dan moest ik twee dagen uitrusten en had ik vervolgens vier dagen om het verhaal te schrijven. Ik werd wél steeds fitter, maar meer dan één verhaal per week zat er niet in!” Inmiddels is ze alweer gestart met een nieuw project. “Het is al half klaar, maar ik wil er verder nog niks over zeggen! Ik ben al blij dat ik dit boek heb afgekregen.”

Het boek wordt uitgegeven door Diepenmaat Uitgeverij & Ontwerpbureau. De presentatie is op 10 april bij boekhandel Korten in Olst.

Lees ook

Bertus van der Kolk na vijftig dienstjaren bij Van Merksteijn met pensioen

RAALTE/ALMELO – Raaltenaar Bertus van der Kolk is recentelijk, na maar liefst vijftig dienstjaren bij …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.