Home / archiefcentraal / gewoon carolien normaal 1

gewoon carolien normaal 1

Ieder mens ervaart de wereld op zijn eigen manier en gebruikt, normaal gesproken, zijn denken om zaken te relativeren en in een context te plaatsen. Bij kinderen noem ik het vaak dat er een kast in de hersenen zit en dat er verschillende laatjes in de kast zijn. Ervaringen, gedachten, prikkels en kennis kunnen dan in verschillende laatjes ondergebracht worden. De kast met de laatjes wordt in de jeugd opgebouwd en kan steeds uitgebreid worden (nieuwe ervaringen opdoen, kennis erbij vinden, dat noemen we ontwikkeling).

In de kast is onder andere opgeslagen hoe jij je het best kunt gedragen in een situatie, wie jij bent of wat jij kunt. Een 7-jarige jongen hoor ik zeggen; ‘dat kan ik niet, ik kan niks’. Deze jongen lijkt door eerdere negatieve ervaringen een kans tot leren meteen in het laatje ‘dit kan ik niet’ te willen leggen. Er komt een andere jongen naar hem toe: ‘Zal ik je helpen? Hè gelukkig, er komt een positieve ervaring in het laatje, dat geeft meer stabiliteit.

Je kunt ervaringen dus positief, gericht op mogelijkheden en niet prettig (gericht op beperkingen / angst) verwerken. Ervaringen worden bevestigd door de mensen om je heen en als het aansluit bij de opvattingen en denkbeelden die al in de kast aanwezig zijn. Net als bij de 7-jarige jongen dwarrelen puzzelstukjes met ‘nog te verwerken of nog te leren ervaringen’ soms nog los door het hoofd. De situatie die hoort bij het puzzelstukje ‘klopt’ nog niet, past nog niet in de laatjes die je hebt. Deze zaken worden in de loop van de tijd verwerkt. Dan is je hoofd weer meer opgeruimd en rustig(er). Je kunt dan weer helder(der) denken. Dit is een normaal proces.

Soms functioneert de kast zonder dat je het merkt, alles gaat dan ‘zijn gangetje’, een beetje op de automatische piloot. Alle ervaringen worden gemakkelijk verwerkt en je doet wat je voelt dat je wilt doen. Opgeslagen ervaringen worden vervangen als dat nodig is. Een wat heftiger voorbeeld hiervan is die van de man die van zijn ouders vaak te horen kreeg dat hij niet kon leren. Hij had slechte cijfers op school. Hij heeft geen fijne herinneringen aan school. Veel familieleden hebben moeite met leren gehad. In de kast in het hoofd van de man is een heel grote la met heel veel ‘ik kan niet leren’ ervaringen. Hij geeft zijn kinderen ook dezelfde overtuiging mee “jij kunt niet leren’. De man hoort nu over zijn zoon dat deze dyslectisch is /hoogsensitief is / een eigen manier van leren heeft. Dit heeft gevolgen voor de manier waarop de zoon dingen leert. Hij leert nu hoe hij beter dingen kan leren. De la ‘ik kan niet leren’ van de zoon, van de vader, van zijn ouders en familieleden wordt eerst op de kop gegooid (….) daarna wordt het uitgezocht en uitgeruimd. Het laatje heet nu ‘Ik leer op mijn manier en in mijn tempo’ en bevat andere ervaringen. Een normaal proces dat tijd kost. Het levert veel mogelijkheden en positieve energie op!

Laat mij gerust jouw mening en ervaringen weten op info@carolienjonkman.nl Via dit mailadres kun je me ook vragen stellen. www.carolienjonkman.nl.

Lees ook

Rick Evers: Nectarinebewaarplek

Natuurlijk weet ik heus wel dat er grotere problemen op de wereld zijn dan mijn …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.